Voornemens en hindernissen

Euhm ja… Ik had me dus voorgenomen om geen nieuwe, ecologisch onverantwoorde spullen te kopen dit jaar… Het is nog maar half januari en ik heb al gezondigd!

In my defense: het was een last minute shopjacht voor een verjaardagscadeautje voor een petekindje van Dieje Van Mij. Er was een verlanglijstje, ik had nog maar een paar uur de tijd, en ik moest het stellen met de winkels op fietsafstand van mijn huis. Ik had echter niet ingecalculeerd dat het verlanglijstje enkel en alleen uit kleding ging bestaan. Mocht het nu nog speelgoed geweest zijn, dat is nog te vinden in mijn kleine provinciestadje. Ecologisch verantwoorde (kinder)kledij? Nope!

Maar het is ook wel ecologisch verantwoord om je aan het verlanglijstje te houden, anders koop je misschien gewoon iets dat totaal overbodig of erger nog totaal ongewenst is. Dus heb ik gekozen om toch te zondigen.

De lessen die ik hieruit leer: voor verjaardagscadeaus is het veel moeilijker mij aan mijn regels te houden. Eco-cadeaus vergen TIJD! Want ik wijk niet graag af van het verlanglijstje. Tweedehands cadeaus durf ik zeker te geven, maar vergt tijd om iets passend te vinden en rond te snuisteren. Zelf maken vergt ook enige tijd / voorbereiding en is niet altijd mogelijk gezien het verlanglijstje. Dus ben ik aangewezen op online shoppen, maar ook daarbij moet je wel een levertijd incalculeren. Last minute eco shoppen? Moeilijk! Ofwel dus zondigen, ofwel beter voorbereiden! We gaan voor dat laatste!

Al bij al was ik wel super blij met ons cadeautje, en ik denk de ontvanger ook! Ook niet onbelangrijk 🙂

plantentuin-1

 

Advertenties

Nieuwjaarsvoornemens: een nieuwe uitdaging!

2016 is here!

Super!

Allemaal een mega gelukkig nieuwjaar gewenst!

Tijd voor voornemens :). Ik heb er een goeie: dit jaar ga ik mezelf wat extra restricties opleggen op het shoppingvlak. (Budgettaire restricties worden een beetje te saai :). Easy peasy!)

Dit jaar ga ik, op voedsel na, enkel producten kopen die:

  • oftewel tweedehands zijn
  • oftewel zelfgemaakt zijn
  • oftewel gemaakt zijn op een biologisch verantwoorde wijze, liefst ook fairtrade, liefst ook lokaal (binnen EU)

Dit geldt voor dus ja, voor alles behalve eten en drinken (ook al ben ik bereid op dat vlak ook wel een extra bio-efforreke te doen), dus voornamelijk kleding, schoenen, interieurspullen,… Voor mezelf en mijn zoon. Hupla!

En om meteen te starten: de H&M bon die ik met kerst van mijn mama kreeg, is verruild voor een super mooie jumpsuit van de Consicious collectie. Goed begonnen dus!

Doe mee zou ik zeggen!

 

 

Money, money, money

63d2a653b4001c62e6eab77a7733198d

Wanneer de ratrace, strijd der statussen en dikke BMW’s toch even durft door een kiertje van mijn mooi opgebouwde eigen vorm van leven heen te dringen, dan moet ik aan deze quote denken! Niet dat al die mensen met geld, arm zijn, wel dat ik zelf zoveeeeeel meer heb dan een goed gevulde bankrekening. Ik heb een verdomd goed leven, whatever andere mensen er van denken!

Het moederinstinct

Ok, nee, niet het ‘moederinstinct’, eerder het ‘ouderinstinct’. Want ik denk echt niet dat dit iets exclusief voor vrouwen/moeders is. Maar ik ben zelf natuurlijk een moeder, dus in mijn geval: moederinstinct. 🙂

Maar dus: instinct. The Little One heeft al sinds de ontdekking van zijn koemelkallergie en overschakeling op flesjes ipv borstjes redelijk wat last van een niet al te vlotte stoelgang. Zonder te veel in detail te treden (stel dat hij dit leest als hij 18 is en ziet hoe ik smakelijk en uitgebreid zijn luiervulling beschrijf, hij zal het mij misschien nooit vergeven). Dat werd er maar niet beter op. En toen ineens op 29 oktober (jep, ik weet nog de exacte datum, ik heb een huilende selfie van mezelf getrokken die dag, ter geheugensteuntje) transformeerde The Little One into A Big Monster! In plaats van lachen en spelen en poepschuiven en vrolijk eten, … werd dat huilen en schreeuwen en driftbuien en overstrekken en kronkelen en janken en … NIETS maar dan ook NIETS was nog goed. Hij wou opgepakt worden, maar eenmaal in je armen wou hij terug weg. Hij wou op je schoot zitten, maar zitten was ook mis. Hij wou spelen, maar het speelgoed werd meteen kwaad weer weg gegooid. Een monster dus. De ratio huilen-versus-lachen was van het soort: 10 tegen 1. Voor elke 10u lastig doen, was er maar een klein uurtje dat ik hem met alle moeite ter wereld had kunnen afleiden en laten spelen en lachen.

Nu ja, 1 dagje, dat kan al eens zeker? En in de kinderopvang en bij de Opi en Omi was er kennelijk niets aan de hand. Dag 2 dacht ik ook nog: het ligt misschien aan mij? Hij is boos omdat ik hem niet genoeg aandacht geef? Dag 3 dacht ik: het is een fase, hij is nu 15 maanden, hij leert de grenzen op te zoeken om die grenzen samen met mij als opvoeder te bepalen. Dag 4 dacht ik: fuck, zo een 15 maandertje en opvoeden, dus een helse karwei. Dag 5: de dagen huilend doorbrengen, en dan heb ik het niet enkel meer over The Little One maar ook over zijn moeder, dat gaat toch niet? En zo passeerden de dagen vol lastigheid, vol huilbuien van moeder en zoon, vol paniekerige telefoontjes met de Husband (die aan het werk is) en een goede vriendin en met Omi en Opi, oftewel mijn mama en papa.

En dan kom je bij de goedbedoelde goede raad. En of dat het goedbedoeld is! Ja, dat weet ik wel. En zij zijn er niet bij natuurlijk, ze geven die raad ook maar vanuit hun standpunt, over de telefoon dan nog. Met enkel op de achtergrond het driftende geluid van mijn peutertje. Niet in real life dat rood aangelopen gezichtje, die ogen die niet langer kijken maar gewoon los door je heen staren, dat lijfje helemaal gespannen. De raad was kortweg: je zal moeten leren opvoeden. Het is begonnen! Die driftbuien horen erbij. Dat hij met zijn eten gooit, dat hij niets wil, dat hij vooral en enkel aandacht wil,… Dat is normaal!

Dat zeggen die (trouwens ook echt fantastische) mensen met veel liefde en vooral veel begrip. Ze willen de pijn voor mij verzachten. Ze willen aangeven dat het soms moeilijk is en dat dit normaal is. Dat moeilijke tijden, moeilijke momenten erbij horen. Dat het moederschap soms zwaar valt. Huil maar even uit.

Maar ik wou schreeuwen: DIT IS NIET NORMAAL! Wat als er echt iets is? Iets, jaja, ik durf het zeggen: BIOLOGISCH! Iets dat los staat van opvoeden, van grenzen stellen, van aandacht geven en vragen en krijgen, van ‘verwennen’, van normaal zijn. Van dag 1 was er dat stemmetje dat zei: zo is je zoon toch niet? Er klopt iets niet. Hij heeft ergens last van. En dan niet last-van-groeiend-bewust-zijn, maar van pijn, van daadwerkelijk fysiek ongemak. Ik overdrijf NIET. Je had er bij moeten zijn.

Een gelijkaardige situatie van fysiek ongemak dat leidde tot huilgedrag dat verkeerd geïnterpreteerd werd, dat hadden wij al eens meegemaakt. Maanden aan een stuk zelfs. Tot wij alle drie een zot diepe bodem in een ongekend diepe put hadden bereikt. Dat zit misschien soms iets te paniekerige vers in mijn geheugen. Dat durft mijn kijk op de actuele situatie al eens te vertroebelen. Maar ik wil dat gewoon ook nooit meer meemaken, of toch nooit meer zo lang laten aanslepen. Na maanden ontdekken dat het ook anders had gekund, dat je ook een leuke tijd had kunnen hebben met je kind, in plaats van dagelijkse huilbuien (ook weer bij zowel moeder als kind), no way! Dus deze keer trok ik geheel zelf en redelijk snel aan de alarmbel!

En wat bleek: eens ik mezelf au sérieux nam, nam ook de dokter mij au sérieux (waarvoor eeuwige dank) en al gauw volgde al de rest. Want een oorontsteking en medicatie tegen constipatie later hebben wij sinds enkele dagen weer een vrolijke, alerte, lachende, spelende, grappende, energieke, kwieke, hongerige jongen in huis!

De ratio huilen-lachen heeft zich omgekeerd: voor elk uurtje huilen of driften, grenzen aftasten en opvoeden krijgen we 10 uren lachen, gieren brullen! En eten en goed slapen, en ontwikkelen! Want al dat huilen van de voorbije weken, stond dat ontwikkelen in de weg!

Op naar de eerste stapjes dus!

En vooral: neem jezelf au sérieux. Denk jij dat er iets mis is met je kind? Praat erover, zoek professionele hulp, zoek oplossingen en volg je moeder/vader/ouderinstinct.

 

Buy Nothing New in oktober: redelijk goed gelukt!

In oktober die ik mee aan de Buy Nothing New Maand, en ik kan met enige trots zeggen: dat is heel erg goed gelukt! Of ja, op één shopping-momentje na dan. Ik kocht toch een nieuw roos rompertje voor the Little One. Ik zocht overal naar een tweedehands exemplaar, maar vond dit niet. En ik had dit nodig voor de Halloween outfit die ik in gedachte had voor the Little One. (Ze mochten verkleed naar de crèche komen, daar zeg ik echt geen nee tegen! Dat is mega leuk!) Ik kon natuurlijk een andere outfit bedenken, maar eerlijk is eerlijk: ik wou perse van the Little One een Strong One maken!

Dus dit werd zijn outfit (alles gemaakt van dingen die ik al in huis had, met uitzondering dus van het rompertje):

sterkeman_LR-2

3 euro outfit part 2

Oh ja, er zijn nog 3 euro outfits!

De deze bijvoorbeeld:

20150927_080616

20150927_080801

Hier draagt mijn lieftallig fotomodel een broekje en kousen van de rommelmarkt voor het luttele bedrag van 2 euro en een truitje van de kringwinkel voor het geweldige bedrag van 1 euro! Onder dit alles zit nog een rompertje, maar dat heb ik al zo lang, dat weet ik bijlange niet meer waar dat vandaan kwam en hoeveel dat kostte :).

En ziet hij er niet fancy uit?

Buy Nothing New Maand

Oktober wordt door een stelletje Nederlanders uitgeroepen tot de Buy Nothing New Maand, en dat vind ik nu eens een goeie uitdaging!

Ik doe dus mee!

Ok, ik heb juist op de valreep een resem rompertjes voor de zoon gekocht. Lijkt op valspelen… :S Maar toen wist ik nog niet dat ik dit ging doen (het is een echte last minute beslissing, 1 dag voor oktober start). En eigenlijk maar goed ook, van dat pakje rompertjes, want ik had er gewoon ook echt nodig! En de kledingmaat die hij nu heeft (iets 94-achtigs) is super moeilijk te vinden in de niet-nieuwe-kledingwereld. Of het is meisjesachtig (oeps, verkeerd gekocht op de rommelmarkt vorige week, en meteen weggegeven aan het nichtje) of het is vuil (die 1 jarige baby’s kunnen er wat van met hun ‘ik-wil-perse-zelf-eten’) of het is gewoon echt lelijk (en sorry, ik heb nog grenzen aan mijn besparingsdrang 🙂 ). Dus vandaar…

Maar ik kocht wel een tweedehandse winterjas (echt meegaaaa goe!), truitjes, een hele boel broeken (die met dat poepschuiven tegenwoordig ook elke dag de was in moeten) en een leuk boekje (daar is hij verzot op, op boekjes). Allemaal koopjes (ik denk in totaal 20 euro), allemaal hergebruik, allemaal yay yay yay!

20150926_151925

Maar dus oktober niets kopen…

De uitdagingen die ik nu al voorspel zijn:

  • een winterjas voor mezelf
  • een halloween-outfit voor Titus
  • een weekendje weg met de husband en dus ein-de-lijk tijd voor shoppen… maar bij deze: NIET DUS! 🙂
  • Hopelijk lukt het mij!

Veel tips te vinden op: http://www.buynothingnew.nl 

De regels:

Wat wel?
Tweedehands kopen, weggeven, ruilen, delen, lenen, huren, zelf maken, repareren, opleuken & herontdekken. Vergeten kledingstukken opnieuw gaan dragen, blij worden van teruggevonden spullen, geld besparen en leuke  ervaringen opdoen.

Wat niet?
Spullen gloednieuw kopen (op eten & drinken, medicijnen en cosmetica na).

Een makkie!! 🙂