h-oooooh-rmoontjes

Ooh, die hormoontjes! Bij tijden zijn het eerder horrormoontjes!

Naast ontroostbare huilbuien en nooit geziene lachsalvo’s is er sinds enkele dagen een nieuwe fase ingetreden. Ik noem het de wij-zijn-nog-totaal-niet-klaar-voor-die-baby-nachtmerrie- fase. Sinds enkele dagen denk ik gewoon: oh nee, wij hebben nog geen badje, oh nee, onze gordijnen hangen nog niet op, oh nee, mijn zaak draait nog niet zoals hij zou moeten draaien, oh nee, ik moet dringend een voorraad eten in vriezen,… Het is dus niet dat ik schrik heb om die baby te krijgen, en die te houden en te verzorgen en lief te hebben. Ik heb ook (nog?) niet meteen schrik voor de veranderingen die hij teweeg zal brengen in onze levens, dat minimensje. Wel heb ik een constant gevoel: ons nestje is nog niet klaar. Materieel, praktisch en financieel dan. Er moeten nog zoveel klusjes gebeuren. We hebben nog niet al de nodige babyspullen verzameld. Mijn zak staat nog niet klaar voor de kliniek… Heel irrationeel allemaal als je weet dat ik nog een goeie 4 maanden te gaan heb!!

Het is echter sterker dan mezelf. Ik word er des nachts wakker van, het ligt aan de grondslag van onverwachte huilbuien, en ik vraag tot vervelens toe aan Dieje Van Mij ‘gaat dat allemaal nog op tijd klaar geraken?’. En gelukkig heb ik dan een geweldige Dieje Van Mij: hij stelt mij keer op keer gerust. De baby is nog niet onderweg. En als hij al jammerlijk veel te vroeg geboren zou worden, dan kunnen er last minute nog heel wat zaken op korte tijd verwezenlijkt worden, zoals een badje en een bedje bijeen scharrelen. Ja, en dan denk je: je hebt gelijk. Maar een beetje later slaat de paniek alsnog toe. 🙂

Ooh, die horrormoontjes toch.

Ik denk dat die nieuwe fase zich heeft aangediend doordat of sinds ik de baby echt om de 3u vollen bak voel trappen, schotten en draaien. Ineens wordt hij echt onderdeel van mijn lijf. Voordien was er die buik, was er af en toe een mini bewegingetje. Nu wordt hij stilaan onderdeel van de dagelijkse routine met zijn stompjes en trapjes. Hij wordt, om het zo te zeggen, meer realiteit. En de realiteit is dat hij er op een dag ook echt zal zijn, buiten mijn buik. En daar kijk ik heel erg naar uit. Maar dat brengt klaarblijkelijk dus ook de nodige emoties bij me teweeg.

Gelukkig kan ik dat hier dan even van me afschrijven. Dan besef ik weer dat ik niet moet panikeren. Nee, ik kan me beter even in de zon zetten of een wandelingetje doen, gedachten verzetten en dan gewoon één voor één die klusjes en werkjes aanpakken, afwerken en afvinken! Dat ga ik doen, se!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s