Het walrus-gevoel

Deze post gaat me niet echt in een diepzinnig en intelligent daglicht plaatsen, maar kom… ik ben nogal gesteld op mijn uiterlijk!

Niet dat ik een schoonheidskoninginnetje ben met gekrulde wimpers en perfect gestylede lokken en bijpassende handtas, maar ik hou er van mij op te kleden, unieke kledingstukken uit te zoeken, mijn eigen stijl te exploreren en exploiteren, de kick van een geslaagde outfit en dito kapsel, de kick van te weten dat je er (voor jou doen) megaaa goed uit ziet! Ik ben daar hard met bezig, ja. Ik besteed daar veel tijd en energie aan ja… ik ben dus eigenlijk wel een giga ijdeltuit, ja. Ik geef dat grif toe. Vandaar, ik zal in deze blogpost misschien eerder oppervlakkig overkomen, maar kom, een vrouw wil af en toe ook wat. En dat ‘ook wat willen’ begint hier wat tegen te steken met die dikke buik en dikke steunkousen.

Jaja, steunkousen. Ik schreef er al één langgerekte klaagzang over, en nee, het geklaag is nog niet echt uit het lijf.

Eerst: ik ben blij met de dikke buik, de baby die gezond en wel zit te wroeten en draaien en tuimelen en groot worden. Ik ben super gelukkig dat ik dit vrijwel probleemloos mag meemaken. Medisch gezien heb ik geeeen, maar dan ook geen enkel recht van klagen. En dat besef ik elke dag opnieuw, en elk kriebeltje in de buik opnieuw, elk aaitje van Dieje Van Mij over de buik opnieuw. Ik vind mijn dikke buik ook wel mooi. Ik sta er best mee, al zeg ik het zelf. Ik kom er mee weg, met zo een zwangere buik. Maaaarrrr…

Soms voel ik me gewoon echt dik. En dan niet ‘ik heb vooraan een dikke buik met een baby erin’- dik. Maar vet, en uitpuilend, en kwabberend, en lallend, en dik, en lelijk, en walrus, en zeekoe. Alé, zo een moment van totale vatsigheid. Zeker wanneer ik hongerig ben, en de ene na de andere boterham met choco verslindt, alsnog honger heb, het brood en de choco dan maar ver weg stop, en dan denk ‘dat komt hier niet goed’. Kilo’s vliegen eraan tegen recordtijden. Dat kan toch niet enkel in die buik zitten? Je mag toch niet ‘eten voor 2’? Je moet blijven bewegen, maar 11 kilo in totaal aankomen (haha, daar zit ik al over). Elke dag fietsen, joggen, zwemmen,… Gezond eten. Veel water drinken. Nee, geen frisdrank, water!

walrus

Ik heb wel een dikke buik. Of beter: een grote buik. Hij is niet echt dik, zijnde dat hij zich tot hiertoe beperkt tot vooruit groeien. Ik heb dus vooral zo een vooruit dragende buik. Maar hij is dus aan de grote kant. Of ja, dat hoor ik toch dagelijks van kennissen, toevallige voorbijgangers, winkelbediendes, vrienden en familie. De waarschijnlijk goedbedoelde smalltalk opmerking ‘zeker dat het geen tweeling is?’ heb ik nog steeds niet goed weten pareren. Ook een ad rem antwoord op ‘amai, nog 3 maanden, dat lijkt toch al voor morgen te zijn’ heb ik voorlopig nog niet gevonden. Het blijft dan eerder bij ‘tja, veel kan ik daar niet aan doen hé. De buik groeit hoe hij wilt groeien zeker?’ Tips voor een laconiek wederwoord altijd welkom dus.

Maar mijn point: nog nooit kreeg ik zoveel opmerkingen over mijn uiterlijk. Nog nooit was ik me zo bewust van mijn uiterlijk. En nog nooit, of laat ons zeggen sinds een korte puberige periode, heb ik me de ene keer zo fantastisch mooi en de andere keer zo fantastisch lelijk gevoeld. Het doet een vrouw toch iets, precies, zo zwanger zijn.

En het vervelende is, ik heb nog nooit zo weinig controle gehad over mijn lichaam. Ok, ook weer, op de pubertijd na dan. Mijn lichaam groeit, en verandert en doet maar wat het wil. Ik kan er gewoonweg niks aan doen! Onuitputtelijke honger? Niks tegen te beginnen! Buik groeit in de richting die hij wil. Borsten dito. Aders zwellen, of je dat nu wilt of niet. Pigmentvlekken duiken op, hoeveel of hoe weinig zon je ook ziet. Striemen kan je niet tegenhouden. De navel leidt hier bij mij een geheel eigen leven en groeit gelijk precies een beetje in de verkeerde richting op de moment. Het knippen van de nagels moet ik verdrievoudigen, het wassen van de haren dan weer juist niet. Het is gewoon een rollercoaster van veranderingen, waarbij je op een ochtend voor de spiegel staat (of elke ochtend voor de spiegel staat) en denkt: uh? Ben ik dat?

En dan probeer ik mezelf te vermannen. of beter: te vervrouwen. Ik ben een vrouw! Meer dan ooit! Kijk naar die borsten, hallo kroket! Die nemen Pamela Anderson-proporties aan. Daar moet je verdorie van genieten! Huplakeetjes die decolleté-tjes! Sexyness van een heel ander soort, sexyness van het oer-soort, de vruchtbaarheid, de vrouwelijkheid ten top, de ronde vormen, de weelderige vormen,…

Wat daarna komt? Dat zien we dan wel!

 

 

 

 

Een gedachte over “Het walrus-gevoel

  1. Pingback: Buik-update | De 1000 euro baby

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s