Aftellen wordt optellen en zo van die klaagzangen

zwanger_selfie_dikke buik

 

Hupla, 5 dagen na uitgerekende datum! Het is niet langer aftellen, het is optellen geworden! En dan programmeren de weergoden nog even een klein hittegolfje se! Speciaal voor de hoogzwangere vrouwen die de minuten hoe dan ook al heeeeeel erg traag voorbij zien gaan…

Leuk:

– Baby beweegt volop en heeft klaarblijkelijk toch nog genoeg plaats om de ganse buik te doen schudden en beven!

– Nog nooit zoveel blikken vol respect gekregen wanneer ik mezelf in het openbaar vertoon: iedereen wordt stil als ik passeer!

-Avondwandelingetjes (lees: eindelijk een verdraagzame temperatuur) langs de plaatselijke groepjes Marokkaanse ramadammende mannen die vol ontzag een dikke buik zien passeren,

-Kinderen die fluisteren ‘die mevrouw heeft een grote baby in haar buik’,

-Een enkeling die je bijna ziet bleek wegtrekken en flauwvallen bij het zien van zo een giga buik,

-Jongeren die je langs achter inhalen zo van ‘ik ben jong en sportief, ik ben pijlsnel’ maar eenmaal ze je voorkant gespot hebben ineens een pak minder trots zijn op hun wandel- of fietssnelheid,

-Dieje Van Mij die mij stiekem nog altijd een klein beetje voor hem uit laat lopen, gewoon omdat ik niet het gevoel zou hebben dat ik een trage slak ben maar nog steeds de sneltrein die ik voordien was

-Nog relatief veel vrijheid hebben, kunnen slapen zolang je maar wil, eten wanneer en wat je maar wil, genoeg tijd voor me-time maar ook voor us-time met Dieje Van Mij

-Mezelf overgeven aan tranen, van geluk of van frustratie

-Af en toe eens goed uitvliegen tegen Dieje Van Mij, om een domme reden, en Dieje Van Mij die dan gewoon even later dit weg lacht met ‘jij bent zoooo zwanger’.

 

Niet leuk:

– Op de weegschaal gaan staan (mijn nachtmerrie-gewicht heb ik sinds enkele dagen overschreden… een mentale grens die ik even moest wegslikken)

-De hitte en bijhorende benauwdheid, onbeweeglijkheid, puffigheid en luiheid

-Veters knopen, steunkousen aan doen, zelfs een onderbroek aan doen, nog nooit zo moeilijk geweest

-Een baby die denkt dat je blaas een stootkussen is en bijgevolg ongeveer ganse dag op de WC doorbrengen

-De gynaecoloog die steeds weer zegt: er is nog niets veranderd. Wat in mijn geval wil zeggen: al die harde buiken en menstruatie-achtige buikpijnen, dat was voor niks. Er is nog begin van het begin van de aanloop van de start van de voorbode van een bevalling te bespeuren

-De klok die tikt, het zwangerschapsverlof dat korter wordt, dagen die ik nooit meer zal terug krijgen en die ik liever al met mijn zoon had doorgebracht

-Dieje Van Mij die ook af en toe eens wil zagen en klagen en slecht gezind zijn en verzorgd worden en ik die dat allemaal fysiek en mentaal niet aan kan

-Dieje Van Mij die elke dag hard werkt zodat hij na de geboorte tijd heeft voor de baby maar daardoor nu onder spanning en stress staat

-De onzekerheid over het hoe en wanneer die zoon nu eindelijk van zich zou laten horen en de schrik dat dit niet voor maandagavond zal zijn: maandagavond is D-day, of beter ‘inleidings-dag’. Als hij dan nog steeds niet van zins is zelf uit de buik te komen, zal de bevalling dan kunstmatig op gang moeten worden gebracht. Dat wil ik he-le-maal niet. In Nederland wacht men daar langer mee, hier in België maken ze 1 dag na uitgerekende datum daar al een afspraak voor. Je kan daar over discussiëren en uren googlen (heb ik dan ook gedaan, haha), maar het zal zo zijn. Dus nu zit er niets anders op dan er het beste van te maken!

zwanger_baby_overtijd

 

 

Een gedachte over “Aftellen wordt optellen en zo van die klaagzangen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s