2015 is coming

Dit is mijn motto (en ook meteen mijn voornemen, mijn wens aan al mijn geliefden, en bij deze ook aan u, mijn lezer) voor 2015:

b6153df705a402fc6099d5ea4bcd007d

En beste van al: als consumeren een verslaving is (en ik denk dat dit daadwerkelijk zo is) dan heb ik door mijn hele baby-on-a-budget-plan een soort afkickschema gevonden, want consuminderen is nu mijn verslaving!

Tip aan alles en iedereen die daar ook al eens last van heeft: start met één specifiek project (in mijn geval de aankomende baby) en bepaal je budget hiervoor, maar hou dit budget expres extra klein, en hou je dan strak aan dit plan. Het succesgevoel, of de high die je daaruit put is zoveel verslavender en vooral geeft zoveel meer voldoening voor zoveel langere tijd dan de high die je krijgt na een dagje veel te veel shoppen! Na zo één projectje volgen daardoor algauw nog een paar en voor je het weet wordt je inderdaad rijker door minder te willen!

Happy 2015!

De ‘Yes, mijn jeansbroek past terug!’ mijlpaal

Ken je dat? Die mijlpaal-kaartjes voor je baby? Daar staat dan op: ‘vandaag ben ik 1 maand oud’, of ‘vandaag sliep ik voor het eerst door’,… Die kaart leg je dan naast je baby op de dag waarover sprake, en dan fotografeer je baby en mijlpaalkaart. Heel populair bij al mijn mede-moeders-facebookvrienden. Haha!

Maar ik stel een andere mijlpaalkaartset voor: die van de mama’s zelf! Zo van: ‘vandaag voor het eerst buitenshuis gegaan’, ‘vandaag voor het eerst sinds heeeeel lang een glas wijn gedronken’, ‘vandaag eindelijk nog eens mijn benen geschoren’,…; Of, mijn persoonlijke favoriete mijlpaal: ‘yes, mijn jeansbroek past terug!’.

Die mijlpaal kwam een paar weken geleden, out of the bleu op mijn pad. Ik had die jeansbroek al eens gepast, wetende eigenlijk dat dit zinloos was. Inderdaad, dat ging langs geen kanten. Dus die ging terug de kast in. Tot ik op een dag ineens dacht: hm, misschien gaat het nu wel?! En ja hoor: hupla, straks in het pak! Dat mijn benen nooit zo slank waren als nu (want mijn zoon is mijn persoonlijke personal trainer, elke dag minstens een uurtjes wandelen om hem te doen slapen, het werpt zijn vruchten af), dat mijn poep ook wat minder labberend aanvoelt (naar ’t schijnt is het enige moment in je leven dat je vet kan verliezen op en rond die billen tijdens het geven van borstvoeding), dat had ik al door. Maar het was die verdomde kwabberbuik, die moest toch wat minder kwabberen alvorens die jeans deftig toegeknoopt kon worden. Ik dacht: dat komt van zijn leven niet meer goed, die buik. Ik dacht: dju toch, ik had altijd vanzelf een redelijk strak buikske, nu is dat voor eens en voor altijd verleden tijd. Ik dacht: verdorie, waarom liep ik voor mijn zwangerschap niet 24u/24u rond in bikini om mijn strakke buik te showen? Maar ohnee, het lijkt erop dat die buik zich toch min of meer in zijn oude vorm aan het plooien is. Zo strak zal hij misschien nooit meer worden. Zo egaal ook niet (had ik al eens gezegd dat mijn buik op zijn hoogtepunt der zwanger zijn echt gi-gan-tisch was??). Mijn navel heeft een rare vorm aangenomen die naar alle waarschijnlijkheid zo raar zal blijven. Maaaaarrrrr… het wordt allemaal toch wat strakker en platter dan gevreesd en ja hoor, ik hoop zelfs tegen de zomer min of meer in bikini te kunnen paraderen. Al is het maar puur uit principe! 🙂

110529_600