Weg met dogma’s

Er moet iets van mijn hart. Nu 8 maanden moeder zijnde, een paar serieuze downs en ook veel ups, wat is mij het meeste opgevallen? De dogma’s!

Het start al voor de geboorte:

– natuurlijke bevalling of epidurale

– borstvoeding of flesjes

– tutje of geen tutje

– slapen in de maxi cosi of slapen in een bedje

– eigen kamer of geen eigen kamer

– mee in het bed van de ouders of zeker niet mee in het bed van de ouders

– slapen op rug of slapen op buik

– to draagdoek or not to draagdoek

– vaste voeding op 4 maanden of vaste voeding op 6 maanden

– thuisblijfmama of créche mama

– groentepapjes of groentebrokjes

– suiker of geen suiker

– laten doen of allerlei baby-oefeningen

– homeopathie of antibiotica

– vaccineren of niet vaccineren en wanneer dan vaccineren

-….

Ongelofelijk! Je moet precies altijd kamp kiezen, zwart of wit, grijs is dan geen optie. Want dan val je uit beide boten. Of zo komt het alleszins soms over. Der zijn heelder facebookgroepen die één der kampen innemen en het andere kamp al tesamen lekker zitten uitschelden. Lekker met zijn allen betere moeders voelen dan de rest. Joepie! En vooral stevig vasthouden aan de zelfverklaarde waarheden. Liefst nog met een semi-wetenschappelijk artikel (maar een simpele blogpost van de één of de andere kan daar tegenwoordig al voor doorgaan) als basis dat te pas en te onpas naar afvalligen, onwetenden en nieuwelingen gegooid wordt. Homeopathie is kwakzalverij, daar gaat je baby echt niet beter van worden, enkel de portemonnee van je homeopaat. Geen homeopathie, das te gek voor woorden, dan wordt je baby toch standaard met pure antibiotica  geïnjecteerd? Geef jij je baby al groente en fruit 2 dagen voor zijn 6 maanden? Ja, dan heb je het verpest! Die darmpjes kunnen dat pas aan exactomento op de dag dat die kleine van jou 6 maanden oud is. Stel je voor! Geen groente en fruit voor 6 maanden? Zot! Die kleine van jou gaat gevoelige darmen hebben die nergens tegen kunnen, want ze zijn niet vroeg genoeg aan al die stoffen gewend geraakt. Euh? Aren’t you telling me the exact same f***ing thing, just the other way around? Or am I going… nuts? Jaaa! Ik ben gek aan het worden. Gek van al die dogma’s!

Ieder zijn waarheid, ieder zijn verhaal, ieder zijn regels, maar als die regels dogma’s worden, dan hou ik het voor bekeken! Als het al dan niet volgen van die regels gelijkstaat met het al dan niet beter zijn dan dat andere kamp, dan hou ik het ook voor bekeken! Ik wil wel wat richtlijnen. Meer zelfs, dit is verdorie mijn allereerste keer! Mijn eerste baby. En zoveel gaan er nu ook weer niet volgen. Ik wil niet zonder voorbereidingen gewoon maar wat beginnen spartelen in het diepe. Maar mijn kind is niet uw kind, mijn kind zal gebaat zijn bij andere dingen dan uw kind. Tot dit conclusie ben ik gelukkig toch al redelijk snel gekomen.

Mijn borsten konden die loebas van een reuzebaby niet volgen. Ondertussen zat die loebas ook nog eens op een vette koemelkallergie te broeden. Als er iemand weet wat buikkrampjes + baby inhoudt, that’s me! Ik ging door een hel. Een verdomde hel! Een eigen gecreëerde donker zwarte hel van borsten, melk, wenen (en dan bedoel ik niet enkel die reuzebaby), krampen, nooit slapen, nog meer wenen, wenen, wenen, wenen. Tot het zombiestadium aanbrak. Denken was onmogelijk. Ik hield me enkel vast aan een paar dogma’s: borstvoeding, niets daarbij geven, pas vanaf 6 maanden vaste voeding, doorzetten. Tot er gelukkig een man, een moeder en een psycholoog bij kwamen kijken. En een openbaring: ik heb een giant baby, ik heb een eigen leven, beiden graag toch min of meer in evenwicht! Een dikke maand en half was dat evenwicht compleet aan de andere kant van het universum te zoeken. Elk uur, soms eens anderhalf uur, was het eten geven. Overdag bijna continue. Net als het wenen. En nog zat die reuzebaby te krijsen en te stampen, en daarnaast een continue monotone klaagzang, tussen het krijsen door. Stel je hebt weinig slaap, het beetje energie dat nog rest wordt letterlijk uit uw lijf gezogen, en als dank hoor je de ganse dag door een soort gejank op 1 toon, een gezeur, ik kan het niet uitleggen, het enige dat ik weet: dàt is de hel!

Nu ben ik daaruit, uit die hel. Nu kan ik er dus ook eindelijk redelijk rustig over schrijven. Redelijk nuchter ook. Al laait de woede en onmacht nu toch ook een beetje op. Want wie bracht mij zo ver? Zo ver in die hel? Ikzelf. Maar ik werd verdorie wel stevig opgestookt door één van die verschrikkelijke baby-dogma-kampen!! Facebookgroep en internettheorieën gewijs was ik volledig mee met iets waar ik hoe dan ook niet veel voeling mee heb: veel te hard gestelde, niet te nuanceren, laat staan te relativeren principes en regels. Uink? Nu denk ik echt: wat bezielde mij? Dat was ik niet. Dat was een soort angstig kantje van mij dat de overhand nam en een klein monster van mij maakte. Want wat doen die baby-dogma-kampen? NIET relativeren, zeker niet nuanceren, ook niet zichzelf in vraag stellen, wel juist zich op voorhand al indekken tegen dat andere kamp, dat ‘slechte’ kamp, dat kamp met onverantwoorde, ongezonde, ja zelf gevaarlijke moeders! Dat andere kamp dat, en dat is echt wat daar gezegd wordt, eigenlijk nooit moeder had mogen worden! Alle mogelijke kritiek of minpuntjes, eventuele zwakheden van hun eigen dogma’s worden bij voorbaat al gecounterd. Je wordt dusdanig gebrainwasht dat je letterlijk gevraagd wordt om enkel hùn regels en principes na te leven en te volgen, en al de rest, zelfs die van je dichtste naasten (je man, je moeder, je beste vrienden) naast je neer te leggen als die niet stroken met het baby-dogma-kamp. En als je al eens kritiek oppert of even in een minder momentje komt, omdat je nu eenmaal alleen bent komen te staan, alleen in je eigen wereld, niet alleen in dat kamp, dan wordt er LETTERLIJK mee gedreigd je uit de facebookgroep of uit het kamp te gooien. Als je al even aangeeft het toch een beetje anders te doen (‘ik geef soms al eens een flesje, om toch eens 3u aan een stuk te kunnen slapen’) dan krijg je alle vuile modder over je heen! Binnen het kamp wordt kritiek niet geduld!

En zo kwam ik ertoe om alle boeken en theorieën te verbannen naar andere oorden. Zo kwam ik ertoe om mijn eigen gezonde verstand te volgen. Te kijken naar die geweldige reuzebaby van mij. Die het nu zooo ontzettend goed doet! Die lachte en kraaide na zijn eerste flesje poedermelk en bijhorende 3u slaap aan één stuk door! Nu luister ik wel nog naar die andere moeders in mijn eigen wereldje, maar kijk ik en denk ik mijn eigen waarheid erbij. Niet die van die anderen. Die doen immers ook maar wat! Ja, mijn kind kreeg een vette laag cortisone zalf! So what! Zijn kaakjes zijn eindelijk van die verschrikkelijke eczeem verlost, hij slaapt er beter van en hij is nu lekker zacht! Maar als de dokter zomaar ineens een super straf anti-allergie middel voorschrijft dat normaal enkel vanaf 3 jaar gegeven mag worden, dan spreek ik hem daar ook over aan! Ja, mijn kind slaapt vaak bij ons in bed! So what! Hij slaapt beter, wij slapen beter, en de wereld is happy again! Maar dat wil niet zeggen dat wij niet op ons eigen tempo de stappen richting eigen bedje ondernemen. Ja, mijn kind krijgt nog even geen suiker en koekjes, enkel groentjes en fruit. So what! Ik vind dat leuk, het geeft me een goed gevoel, maar als de crèche hem alsnog een wafel in zijn handen stopt, dan ga ik daar ook geen tirade over afsteken. It’s all about evenwicht, folks! Evenwicht tussen mij, de reuzebaby, de man, de job, de familie, de vrienden, de wereld.

Zit jij in een zelfgecreeërde hel? Denk dan eens aan die zelfopgelegde dogma’s. En gooi ze verdorie overboord!

10712983_10152628668216586_1800138404481605411_nfoto Mr&Ms Flash

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s