Perfectie?

Perfectie nastreven, het is me wat! Je weet dat het niet haalbaar is, je weet dat je er niet naar moet streven, en toch wil je oh zo graag perfect zijn!

Wat helpt?

  • meer uitbesteden: een kuisvrouw/man, een ramenwasser, een babysit af en toe, … desnoods een tuinman (ik overweeg dat dus serieus… Voor onze tuin van begot 100m2 🙂 )
  • online shoppen (dat kan je doen na de uren, wanneer de baby/kindje(s) slaapt/slapen
  • online boodschappen doen (wat is me dat voor een geweldige uitvinding!)
  • minder kleding kopen, maar beter uitgekiende outfits aanschaffen, inclusief bijhorende accessoires (modepop? Moi?)
  • wandelen/spelen/zwemmen met de baby/kindje(s): baby/kindje(s) blij, conditie/vetwegwerking ook! Twee vliegen in 1 klap, dat is pas efficiëntie!
  • douchen met je baby/kindje(s): jij gewassen, baby/kindje(s) gewassen, ook weeral efficiënt en plezant
  • lang haar dat niet geknipt moet worden omdat je dat toch altijd in een knotje doet
  • muziek opzetten. Even alles vergeten. Dansen.
  • relativeren, nuanceren, wegredeneren, omdenken en gewoon negeren
  • NIETS, maar dan ook echt NIETS aantrekken van rare foto’s met rare boodschappen die op je pinterest account verschijnen zoals deze:

66483a84ab1bdd61063b6414bdde531e

euhm… Rugvet? Bestaat dat ook? Nee nee, ik heb niets gezien. Rugvet bestaat niet. Dat zijn maar fabeltjes! 🙂 😉

Slapen, slapen, slapen, maar dan vooral met een NIET ervoor

The Little One een goeie slaper? Hmmm… Wat zou ik daarop antwoorden? Niet echt… Das een understatement. Verschrikkelijk. Vaak. Rampzalig. Af en toe.

Ik betrapte mij er vandaag op dat ik maandelijks ‘baby slecht slapen’ en dan het betreffend aantal maanden google. ‘Baby slecht slapen 11 maanden’ was het daarjuist. Niet dat slaapproblemen van je baby googelen een oplossing is, maar over het algemeen doe je dit enkel als je echt niets anders meer weet, compleet zot wordt en vooral geen enkele inspiratie meer hebt. Want dat levert zo een rondje googelen dan weer wel op: inspiratie! Of die inspiratie dan ook daadwerkelijk voor klaarheid zorgt, dat is iets anders. Meestal wordt je eigenlijk zelf ook horendol, net als je baby die in zijn bedje ligt te gillen. 🙂 Enfin, je, dat is misschien te veralgemenend, ik. Ik kan het soms totaal niet aan. Ik word er horendol van. Misschien hebben andere mama’s dat niet?

Die verlatingsangst waar The Little One nu met klampt, de oorzaak van zijn huidige slaapproblemen, is toch weer iets anders dan de krampjes, de verkoudheden, het voedseltekort, de griep, de eczeem, de groeispurtjes,… en andere, vaak lichamelijke klachten die aan de basis bleken te liggen van The Little One’s voorgaande slaapproblemen. Het voelt soms een beetje als een test. Moeten we eraan toegeven of moeten we ons harder en vooral meer consequent opstellen? Hoe ver ga je?

Ik heb geen antwoord. Vandaar het oeverloze gegoogle.

Overdag slaapt ie gelukkig redelijk goed tegenwoordig. En met redelijk goed,  bedoel ik vooral redelijk vlot. Maar nog steeds zoals altijd redelijk weinig. Ik droom van een baby die uren slaapt, of toch alleszins langer dan shiften van 30 min. Wauw! Dat moet hemels zijn! Stel je voor: langer dan een half uur om even tot jezelf te komen, rustig te eten bijvoorbeeld, misschien een klein huishoudelijk taakje te verrichten, of een boekje lezen, of een mini dutje,…

Maar ik wil niet vervallen in zelfmedelijden. Gewoon even klagen en dan weer volop genieten van de geweldige, goeie, zalige, hilarische kantjes van mijn kleine zoontje. Want als hij wakker is, (vaak dus) is hij helemaal de max!

 

Kinderen zijn economisch waardeloos maar emotioneel onschatbaar

Ken je TEDxtalks? Geniaal!

Een hele pool aan interessante mensen met interessante ideeën, theorieën of gewoon grappige/inspirerende verhaaltjes.

Verslavend. Ideaal tijdens bijvoorbeeld de strijk, de afwas of een andere taak zonder brain.

En deze talk van Jennifer Senior over ouderschap was een hele eyeopener voor mij! En ik denk dat dit voor heel wat andere ouders ook wel eens zo zou kunnen zijn, vandaar hier de link:

Schermafbeelding 2015-06-01 om 11.02.13

Minsgame mei 2015

Het is gelukt! Ik heb de uitdaging met glans doorstaan!

Wat? Awel, de minsgame, oftewel Minimalist Game in mei 2015. Daarbij doe je op dag 1, 1 ding weg, op dag 2, 2 dingen, dag 3, 3 dingen,… tot je op dag 31 daadwerkelijk 31 dingen die je niet (meer) nodig acht wegdoet. Wegdoen kan zijn echt weggooien, maar ook verkopen, naar kringwinkel brengen, weggeven aan andere die er nog iets met kunnen aanvangen,…

Ik dacht niet dat ik dit tot het einde kon afwerken, maar het is meer dan gelukt! Ik heb zelfs meer weggedaan dan nodig om de ‘wedstrijd’ uit te doen. En ik heb de broodnodige mentale switch gemaakt: alles wat mij Marie Kondo gewijs niet sparkled doe ik weg òf haal ik niet in huis! Want ook dat lukt me dezer dagen aardig: geen onnodig geshop, niets in huis halen dat ik eigenlijk niet nodig heb of wat me in feiten toch niet echt gelukkig maakt.

Op weg naar een eenvoudiger en aangenamer leven. Haha, ok, met gevaar dat ik hier als een soort spirituele hippie chick ga klinken, maar deze maand was echt een soort reiniging, overboord gooien van balast en nadenken over hoe ik mijn leven wens te organiseren. Dat was niet enkel nadenken over materiële zaken, maar ook over wat ik, en bij uitbreiding mijn man en ik, willen. Het past binnen mijn visie op bezuinigen, consuminderen, mijn hele ‘1000 euro baby’ uitdaging waarmee alles uit noodzaak startte. Nu is het geen echte noodzaak meer (al denk ik dat ik nog steeds een pak minder verdien dan al mijn peers op 1 grote hoop gesmeten en gehalveerd of zo) maar het is al te laat! Ik ben al verlost van een heleboel oppervlakkige materiële statusnastreverij! Hupla! Ik heb verdorie geld over en ik zou niet weten wat ik ermee zou kunnen aanvangen wat mijn leven zou kunnen verbeteren! 🙂

Maar het ging ook niet echt enkel om geld. Ook om een algemene way of life, waarbij geld uiteindelijk maar een middel is, geen doel. In die algemene way of life wil ik weg van de betutteling, van ‘je hebt een baby, ja dan heb je echtig in ’t echtig een babykook nodig! Anders ben je geen goede mama, anders komt dat niet goed met je baby’. Kinderen, duur? Waarom? Dat hoeft toch niet? Moet dat, al die betutteling, al dat speciaal ontwikkelde speelgoed om zijn fysieke en mentale ontwikkeling te stimuleren? Is een tuin met grassprietjes en molshopen ook geen uitdaging dan? Geïnspireerd op ‘Luie ouderschap‘ en ‘Relaxte moedersclub‘. Of wat denk je van deze eyeopening TEDx talk?  Keepin’ it real en vooral ver weg van ‘hoe het zogezegd allemaal hoort te zijn’. Dat geldt voor de baby, maar ook voor de ouders. Meer waarvoor ik altijd al in de wieg gelegd was: het (levens)kunstenaarschap! Wars van het conformisme!

11053160_10152925134591586_1619270058854801286_n

Minimalistisch leven

Het beest heeft een naam! Het beest heeft een naam! Dat is wat er zowat door mijn hoofd ging toen ik ‘the minimalist game’ en ‘minimalistisch leven’ tegen kwam. Dat is het dus, dat is wat ik wil en waar ik mee bezig ben. Een leven zonder overbodige rommel, letterlijk en figuurlijk, in je huis en in je hoofd. Ontdaan van al het overbodige. Pas op: geen ascetisch bestaan met droog brood of echt zo mega monniken-achtige toestanden of zo. Ontdaan van wat voor jou specifiek overbodig is. Wel nog in huis en in je hoofd wat jij echt wil en waar jij echt tijd en geld en energie en moeite in wil steken. Dingen, bezigheden, gedachten, mensen, … die je gelukkig maken, of die voor positieve energie zorgen. Lees bijvoorbeeld volgende inspirerende blogs die het beter kunnen uitleggen dan ik 🙂

http://sochicken.nl/weg-met-facebook

http://sochicken.nl/minimalisme-vakantiegevoel

http://sochicken.nl/meuk

http://www.theminimalists.com/game/

http://www.moedersminimalisme.nl

In concreto ga ik in mei meedoen aan een spelletje minimalisme, of je zou het een heftig maandje ontrommelen/declutteren/lenteschoonmaken/… kunnen noemen. De maand zal namelijk als volgt verlopen: op 1 mei doe ik 1 ding weg, op 2 mei doe ik 2 spullen weg, op 3 mei 3, op 4 mei 4, enzovoort enzoverder, tot ik op 31 mei 31 spullen wegdoe en mijn huis en hoofd en leven ontdaan zijn van alle chaos en weer één mooi overzichtelijk geheel vormen. Spullen zoals geneesmiddelen die over tijd zijn, kleding die toch nooit meer van z’n leven ooit nog te nimmer gaat passen, schoenen die compleet uit de mode zijn, kommetjes die je nooit gebruikt, cadeaus die je na uitpakken ongebruikt een kast inpropte,… Enfin, een beetje mens en je hebt wel wat rommel. Nee? Ik toch! En nu wil het toeval dat ik na al die maanden besparen en budgetteren een echte consuminderaar geworden ben.

Twee, drie of beter 10 keer nadenken voor ik iets aanschaf. Awel, dan vind ik het niet meer dan logisch dat ik dat ook wat ga toepassen op de spullen die ik al heb. Niet perse 10 keer nadenken voor ik iets wegdoe, wel bewust nagaan wat ik en mijn gezin echt nodig heeft, wat essentieel is, wat compleet overbodig en vaak daardoor ook super irritant. Want rommel wil zeggen kasten, wil zeggen plaats innemend, wil zeggen geld uitgeven aan mooie kasten, wil zeggen nog meer kasten, wil zeggen nog meer rommel, wil zeggen nog meer opruimen, wil zeggen nog meer kuisen, wil zeggen nog meer frustraties, wil zeggen, … enfin, je snapt me wel. Ik weet niet of die maand mei de hemel of de hel gaat zijn, een beetje van beide waarschijnlijk, maar ik weet wel dat ik daarna een nog beter en leefbaarder huis ga hebben.

Hupla! Dat is het doel. Als dochter van een verstokte verzamelaar (van het type dat je soms al eens ziet in die Amerikaanse tv-programma’s, hoarders) kan die uitdaging wel tellen! 11150397_10153190844390242_8857866446125606019_n

En toen zaten de kosten terug op schema

Hehe… we zitten terug op schema! Na een paar maanden koemelkallergie-dieet-flesvoeding-gedoe, waarbij de kosten van de kleine man volledig uit de pan dreigden te swingen, zijn we nu terug goed bezig! Dit omdat meneertje meer groente en fruit eet, en dus minder flesjesvoeding. En omdat ik met succes 1 flesje kon vervangen door plantaardige melk (kokosmelk, hazelnootmelk, rijstmelk, havermelk,… alles behalve sojamelk, wat niet zo goed schijnt te zijn voor baby’tjes). Kleine man wordt vlotjes groter en eet zeker genoeg, dus me and my wallet happy!

Voor de rest hebben we even totaal geen kosten. Kleding genoeg, speelgoedjes eigenlijk ook, aleja, wat moet ne mens, of nen baby, nog meer hebben eigenlijk? Niet veel! Een fietsstoeltje? Gekregen van mijn tante! Een fietshelm? Gekregen van de mutualiteit. Een speeldeken? Gekregen van de vriendin van een collega van mijn mama. Zo gaat dat soms al eens in babyland: spread the word dat jij een baby hebt en babyspullen zoekt, en die spullen komen al geheel op eigen krachten in jouw richting! Believe me!

Dus mijn maandbudget van 92 euro kindergeld is weer een haalbare kaart! Meer zelfs: ik heb wat gespaard voor een extraatje dat mij op termijn op zijn beurt weer wat gaat opleveren zijnde…. jajaja…. wasbare luiers! Hupla! Ik ben gezwicht. Die groeiende afvalberg der vol gekakte en gepiste luiers van de zoon, dat kon ik eigenlijk niet meer aan. Elke keer wanneer ik een zakje met vuile luiers in de grote vuilbak ging kieperen kwam het besef: sinds baby in huis is die vuilbak voor meer dan de helft gevuld met vuile pamper! Pfff… das niet goed hé!

Dus heb ik een setje geleend van mijn nicht, en expert ter zake. Om al eens te oefenen. En eerlijk: ik was meteen verkocht. Al mijn vroegere vooroordelen en bedenkingen vlogen meteen de deur uit. Das nog best praktisch. das nog best eenvoudig. En verdorie, dat voelt goed!

Dus kocht ik niet veel later een tweedehands setje maatje L (de zoon is al aan de grote kant ondertussen, maar hé, beter laat dan nooit). Ok, veel spaar ik er niet mee uit. Volgens mijn berekeningen van nu tot meneertje 2,5 jaar is, en ongeveer zindelijk hoort te zijn, zo een dikke 150 euro. Tja, ok, das niet gigantisch veel. En dat ligt voornamelijk aan de kinderopvang: daar draagt hij de wegwerpluiers want die zitten daar in de prijs inbegrepen, dat ligt vast. Dus de dagen thuis, dat zijn de wasbare luiers dagen. Natuurlijk gaat dat pas echt goed renderen bij een tweede kindje. Hohoho! Dat wordt poen scheppen! 🙂 Maar het is niet al geld dat telt. Ik doe het ook voor de bloemetjes en de bijtjes, en de toekomst van dat wereldje waarin dat zoontje toch graag een leuk leventje kan leiden!

En wat is er nu leuker dan een wasmand vers gewassen luiers aan de wasdraad hangen? 🙂

20150410_115219

Weg met dogma’s

Er moet iets van mijn hart. Nu 8 maanden moeder zijnde, een paar serieuze downs en ook veel ups, wat is mij het meeste opgevallen? De dogma’s!

Het start al voor de geboorte:

– natuurlijke bevalling of epidurale

– borstvoeding of flesjes

– tutje of geen tutje

– slapen in de maxi cosi of slapen in een bedje

– eigen kamer of geen eigen kamer

– mee in het bed van de ouders of zeker niet mee in het bed van de ouders

– slapen op rug of slapen op buik

– to draagdoek or not to draagdoek

– vaste voeding op 4 maanden of vaste voeding op 6 maanden

Рthuisblijfmama of cr̩che mama

– groentepapjes of groentebrokjes

– suiker of geen suiker

– laten doen of allerlei baby-oefeningen

– homeopathie of antibiotica

– vaccineren of niet vaccineren en wanneer dan vaccineren

-….

Ongelofelijk! Je moet precies altijd kamp kiezen, zwart of wit, grijs is dan geen optie. Want dan val je uit beide boten. Of zo komt het alleszins soms over. Der zijn heelder facebookgroepen die één der kampen innemen en het andere kamp al tesamen lekker zitten uitschelden. Lekker met zijn allen betere moeders voelen dan de rest. Joepie! En vooral stevig vasthouden aan de zelfverklaarde waarheden. Liefst nog met een semi-wetenschappelijk artikel (maar een simpele blogpost van de één of de andere kan daar tegenwoordig al voor doorgaan) als basis dat te pas en te onpas naar afvalligen, onwetenden en nieuwelingen gegooid wordt. Homeopathie is kwakzalverij, daar gaat je baby echt niet beter van worden, enkel de portemonnee van je homeopaat. Geen homeopathie, das te gek voor woorden, dan wordt je baby toch standaard met pure antibiotica  geïnjecteerd? Geef jij je baby al groente en fruit 2 dagen voor zijn 6 maanden? Ja, dan heb je het verpest! Die darmpjes kunnen dat pas aan exactomento op de dag dat die kleine van jou 6 maanden oud is. Stel je voor! Geen groente en fruit voor 6 maanden? Zot! Die kleine van jou gaat gevoelige darmen hebben die nergens tegen kunnen, want ze zijn niet vroeg genoeg aan al die stoffen gewend geraakt. Euh? Aren’t you telling me the exact same f***ing thing, just the other way around? Or am I going… nuts? Jaaa! Ik ben gek aan het worden. Gek van al die dogma’s!

Ieder zijn waarheid, ieder zijn verhaal, ieder zijn regels, maar als die regels dogma’s worden, dan hou ik het voor bekeken! Als het al dan niet volgen van die regels gelijkstaat met het al dan niet beter zijn dan dat andere kamp, dan hou ik het ook voor bekeken! Ik wil wel wat richtlijnen. Meer zelfs, dit is verdorie mijn allereerste keer! Mijn eerste baby. En zoveel gaan er nu ook weer niet volgen. Ik wil niet zonder voorbereidingen gewoon maar wat beginnen spartelen in het diepe. Maar mijn kind is niet uw kind, mijn kind zal gebaat zijn bij andere dingen dan uw kind. Tot dit conclusie ben ik gelukkig toch al redelijk snel gekomen.

Mijn borsten konden die loebas van een reuzebaby niet volgen. Ondertussen zat die loebas ook nog eens op een vette koemelkallergie te broeden. Als er iemand weet wat buikkrampjes + baby inhoudt, that’s me! Ik ging door een hel. Een verdomde hel! Een eigen gecreëerde donker zwarte hel van borsten, melk, wenen (en dan bedoel ik niet enkel die reuzebaby), krampen, nooit slapen, nog meer wenen, wenen, wenen, wenen. Tot het zombiestadium aanbrak. Denken was onmogelijk. Ik hield me enkel vast aan een paar dogma’s: borstvoeding, niets daarbij geven, pas vanaf 6 maanden vaste voeding, doorzetten. Tot er gelukkig een man, een moeder en een psycholoog bij kwamen kijken. En een openbaring: ik heb een giant baby, ik heb een eigen leven, beiden graag toch min of meer in evenwicht! Een dikke maand en half was dat evenwicht compleet aan de andere kant van het universum te zoeken. Elk uur, soms eens anderhalf uur, was het eten geven. Overdag bijna continue. Net als het wenen. En nog zat die reuzebaby te krijsen en te stampen, en daarnaast een continue monotone klaagzang, tussen het krijsen door. Stel je hebt weinig slaap, het beetje energie dat nog rest wordt letterlijk uit uw lijf gezogen, en als dank hoor je de ganse dag door een soort gejank op 1 toon, een gezeur, ik kan het niet uitleggen, het enige dat ik weet: dàt is de hel!

Nu ben ik daaruit, uit die hel. Nu kan ik er dus ook eindelijk redelijk rustig over schrijven. Redelijk nuchter ook. Al laait de woede en onmacht nu toch ook een beetje op. Want wie bracht mij zo ver? Zo ver in die hel? Ikzelf. Maar ik werd verdorie wel stevig opgestookt door één van die verschrikkelijke baby-dogma-kampen!! Facebookgroep en internettheorieën gewijs was ik volledig mee met iets waar ik hoe dan ook niet veel voeling mee heb: veel te hard gestelde, niet te nuanceren, laat staan te relativeren principes en regels. Uink? Nu denk ik echt: wat bezielde mij? Dat was ik niet. Dat was een soort angstig kantje van mij dat de overhand nam en een klein monster van mij maakte. Want wat doen die baby-dogma-kampen? NIET relativeren, zeker niet nuanceren, ook niet zichzelf in vraag stellen, wel juist zich op voorhand al indekken tegen dat andere kamp, dat ‘slechte’ kamp, dat kamp met onverantwoorde, ongezonde, ja zelf gevaarlijke moeders! Dat andere kamp dat, en dat is echt wat daar gezegd wordt, eigenlijk nooit moeder had mogen worden! Alle mogelijke kritiek of minpuntjes, eventuele zwakheden van hun eigen dogma’s worden bij voorbaat al gecounterd. Je wordt dusdanig gebrainwasht dat je letterlijk gevraagd wordt om enkel hùn regels en principes na te leven en te volgen, en al de rest, zelfs die van je dichtste naasten (je man, je moeder, je beste vrienden) naast je neer te leggen als die niet stroken met het baby-dogma-kamp. En als je al eens kritiek oppert of even in een minder momentje komt, omdat je nu eenmaal alleen bent komen te staan, alleen in je eigen wereld, niet alleen in dat kamp, dan wordt er LETTERLIJK mee gedreigd je uit de facebookgroep of uit het kamp te gooien. Als je al even aangeeft het toch een beetje anders te doen (‘ik geef soms al eens een flesje, om toch eens 3u aan een stuk te kunnen slapen’) dan krijg je alle vuile modder over je heen! Binnen het kamp wordt kritiek niet geduld!

En zo kwam ik ertoe om alle boeken en theorieën te verbannen naar andere oorden. Zo kwam ik ertoe om mijn eigen gezonde verstand te volgen. Te kijken naar die geweldige reuzebaby van mij. Die het nu zooo ontzettend goed doet! Die lachte en kraaide na zijn eerste flesje poedermelk en bijhorende 3u slaap aan één stuk door! Nu luister ik wel nog naar die andere moeders in mijn eigen wereldje, maar kijk ik en denk ik mijn eigen waarheid erbij. Niet die van die anderen. Die doen immers ook maar wat! Ja, mijn kind kreeg een vette laag cortisone zalf! So what! Zijn kaakjes zijn eindelijk van die verschrikkelijke eczeem verlost, hij slaapt er beter van en hij is nu lekker zacht! Maar als de dokter zomaar ineens een super straf anti-allergie middel voorschrijft dat normaal enkel vanaf 3 jaar gegeven mag worden, dan spreek ik hem daar ook over aan! Ja, mijn kind slaapt vaak bij ons in bed! So what! Hij slaapt beter, wij slapen beter, en de wereld is happy again! Maar dat wil niet zeggen dat wij niet op ons eigen tempo de stappen richting eigen bedje ondernemen. Ja, mijn kind krijgt nog even geen suiker en koekjes, enkel groentjes en fruit. So what! Ik vind dat leuk, het geeft me een goed gevoel, maar als de crèche hem alsnog een wafel in zijn handen stopt, dan ga ik daar ook geen tirade over afsteken. It’s all about evenwicht, folks! Evenwicht tussen mij, de reuzebaby, de man, de job, de familie, de vrienden, de wereld.

Zit jij in een zelfgecreeërde hel? Denk dan eens aan die zelfopgelegde dogma’s. En gooi ze verdorie overboord!

10712983_10152628668216586_1800138404481605411_nfoto Mr&Ms Flash

 

Herbruikbare billendoekjes

Ik beken: ik ben lui. Als men afkomt met de herbruikbare luier argumentatie, dan duik ik weg en strooi ik soms een flauwe opmerking in het rond als ‘ja maar, zoveel uw wasmachien laten draaien is ook niet ecologische hé.’ Belachelijk, I know. Echt schaamrood op de wangen, maar die wegwerpluiers zijn zooooo praktisch. Maar inderdaad, dat levert me toch echt wel hopen, hopen, kilo’s, containers, tonnen afval op! Ik verschiet er elke dag van. Eigenlijk zo ik dus moeten overschakelen op een herbruikbaar systeem. dat op termijn dan ook nog eens goedkoper is. Maar daar knelt even het schoentje: op termijn. De start is wel even diep in de buidel tasten. En dat is nu even niet mogelijk. Misschien bij een volgende baby, en misschien als ik dan wel een droogmachine heb en niet alles moet ophangen aan een wasdraad.

Ondertussen sus ik mijn geweten en portemonnee met herbruikbare billendoekjes! Echt geniaal! Gekregen van een nicht en tante die hier al ervaring mee hadden en enthousiast over zijn. Terecht! Het is echt een handig systeem, het levert niet veel extra werk op. En vooral: het is ook leuker voor die zachte, lekkere billetjes van de baby! Ik vind het dus een aanrader!

20150108_164538

Hoe werkt het? Je hebt twee containers. In de ene steken de propere doekjes, in de andere doe je de vuile. Simpel doch geniaal. Want die container met de vuile doekjes heeft een zakje, en dat zakje haal je er in een wip uit, en stop je zo in de wasmachine. Nog een paar druppeltjes heerlijk geurende essentiële oliën erbij, en je bent vertrokken!

20150108_164653

 

 

De koemelk miserie

Streep door onze rekening,

grote, dikke, vette streep door onze rekening! Baby heeft een koemelk intolerantie. Ik vond hem altijd een best tolerante jongen. Een regendruppeltje deert hem niet, kleine botsingetjes met mama’s hoofd, no problemo, veel lawaai of veel gedoe, echt, zoonlief geeft geen kik. Tolerantie ten top. Geen flauw ventje, dat zoontje van mij. Maar wat hij scoort aan anti-sisi-ness, moet gecompenseerd worden door een dikke, vette ***intolerantie genaamd lactose (koemelk) intolerantie.

Het verhaal van de ontdekking dezer zal ik jullie besparen, het is lang, het is frustrerend en het zijn zwarte dagen in onzer levens, ik wil er zo weinig mogelijk bij stil staan. Het begon met krampjes, amper slapen, veel huilen, eczeem all over, en een wrak van een moeder, het eindigde met een schat van een kind, lachen, gieren, brullen, slapen, veeeeel slapen, nachten door slapen, middagdutjes, ongelofelijk, compleet vergeten dat dit bestond, brabbelen, tetteren, onnozel doen, en een moeder die zichzelf weer is, on top of the world. Het eindigde jammer genoeg ook met een redelijk lege portemonnee.

Mister Titus eet sinds 1 januari 2015 speciale poedermelk waarin die koemelkdeeltjes heel erg klein gesneden zijn, zodat dat lijfje van hem niet door heeft dat het daar eigenlijk niet tegen kan. Of zo staat het toch ongeveer op de verpakking. Ik lees vooral: chemische troep. En het stinkt! En het is pokkeduur. Maar het is zalig. Het is het beste wat ons kon overkomen in 2015 en dat jaar is nog maar pas begonnen. Titus is van de ene dag op de andere veranderd in de jongen die hij eigenlijk stiekem altijd was, achter alle krampjes en huilbuitjes en klaagtoontjes. En dat doet verdorie goed. Hij is een schatje! En hij heeft afgezien, want wij hadden niet door dat we hem een klein beetje aan het dood doen waren met die andere poedermelk. (ok, niet dood doen, wel veel pijn doen)

Die speciale poedermelk kost ons meer dan het geld voor het voedsel voor 1 volwassen persoon. Dat heb je dan! 200 euro per maand, daaraan zitten we nu ongeveer. Enkel maar poedermelk. Het is dan ook een beer van een baby, stevig en groot. Hij drinkt graag en gulzig. En stilaan eet hij ook groentjes en fruitjes, en ook al eens een boke, een stukje vlees, vis, een rijstwafeltje,… Voor mijn part kan dat ‘echte’ eten niet snel genoeg die flessenvoeding vervangen. Hij eet het graag, hij heeft er geen last van, het is niet zo chemisch en stinkie, en het is veel goedkoper. Maar zo’n dingen kan je niet forceren. Dus wij zitten nog even op besparingsmodus met die extra uitgaven.

En ondertussen experimenteer ik met alternatieven. Amandelmelk, rijstmelk, kokosmelk, … Dat bestaat gelukkig ook!