keizer Titus est arrivé!

10527640_694856923895846_7734050457676025267_n

 

U had het misschien al door… de radiostilte was er niet voor niets… mijn zoon kwam ter wereld!

22 juli 2014 om 18:18u werd Titus met zijn 4,8 kg op keizerlijke wijze (eindelijk) geboren!

Het was een dagje zweten en puffen, maar veel aanstalten om eruit te komen maakte hij niet. Hij zat daar goed in mijn buik, de koppigaard! Dus moesten ze hem komen halen. En dat ging gelukkig vlot!

Een gezond manneke, een schat van een baby, we stellen het goed!

En ik ben de gelukkigste moeder op aarde! (tussen enkele vermoeide huilbuitjes door althans :))

Een klein beetje zelfmedelijden

Iedereen doet allemaal leuke dingen dit weekend (echt ie-de-reen!). Festivallekes all around, al mijn vriendinnen op een vrijgezellenweekend, zelfs mijn ouders hebben een zot leuk weekend gepland… en ik? Ik zit gewoon te wachten op een baby…

352-woman-cartoons

En oh ja, die vriendin van een vriendin die uitgerekend was voor begin augustus… Je kan het al raden: die heeft sinds gisteren een mooie dochter! Rotstreek! 🙂

(al is dat een echt heel egoïstische gedachte, want bij haar was het een stuit ligging en aldus keizersnede… hmmm… wie weet dacht zij wel: liever een week overtijd en inleiden dan een keizersnede? En zo kom ik dan toch nog een beetje met beide voetjes weer op de grond)

Aftellen wordt optellen en zo van die klaagzangen

zwanger_selfie_dikke buik

 

Hupla, 5 dagen na uitgerekende datum! Het is niet langer aftellen, het is optellen geworden! En dan programmeren de weergoden nog even een klein hittegolfje se! Speciaal voor de hoogzwangere vrouwen die de minuten hoe dan ook al heeeeeel erg traag voorbij zien gaan…

Leuk:

– Baby beweegt volop en heeft klaarblijkelijk toch nog genoeg plaats om de ganse buik te doen schudden en beven!

– Nog nooit zoveel blikken vol respect gekregen wanneer ik mezelf in het openbaar vertoon: iedereen wordt stil als ik passeer!

-Avondwandelingetjes (lees: eindelijk een verdraagzame temperatuur) langs de plaatselijke groepjes Marokkaanse ramadammende mannen die vol ontzag een dikke buik zien passeren,

-Kinderen die fluisteren ‘die mevrouw heeft een grote baby in haar buik’,

-Een enkeling die je bijna ziet bleek wegtrekken en flauwvallen bij het zien van zo een giga buik,

-Jongeren die je langs achter inhalen zo van ‘ik ben jong en sportief, ik ben pijlsnel’ maar eenmaal ze je voorkant gespot hebben ineens een pak minder trots zijn op hun wandel- of fietssnelheid,

-Dieje Van Mij die mij stiekem nog altijd een klein beetje voor hem uit laat lopen, gewoon omdat ik niet het gevoel zou hebben dat ik een trage slak ben maar nog steeds de sneltrein die ik voordien was

-Nog relatief veel vrijheid hebben, kunnen slapen zolang je maar wil, eten wanneer en wat je maar wil, genoeg tijd voor me-time maar ook voor us-time met Dieje Van Mij

-Mezelf overgeven aan tranen, van geluk of van frustratie

-Af en toe eens goed uitvliegen tegen Dieje Van Mij, om een domme reden, en Dieje Van Mij die dan gewoon even later dit weg lacht met ‘jij bent zoooo zwanger’.

 

Niet leuk:

– Op de weegschaal gaan staan (mijn nachtmerrie-gewicht heb ik sinds enkele dagen overschreden… een mentale grens die ik even moest wegslikken)

-De hitte en bijhorende benauwdheid, onbeweeglijkheid, puffigheid en luiheid

-Veters knopen, steunkousen aan doen, zelfs een onderbroek aan doen, nog nooit zo moeilijk geweest

-Een baby die denkt dat je blaas een stootkussen is en bijgevolg ongeveer ganse dag op de WC doorbrengen

-De gynaecoloog die steeds weer zegt: er is nog niets veranderd. Wat in mijn geval wil zeggen: al die harde buiken en menstruatie-achtige buikpijnen, dat was voor niks. Er is nog begin van het begin van de aanloop van de start van de voorbode van een bevalling te bespeuren

-De klok die tikt, het zwangerschapsverlof dat korter wordt, dagen die ik nooit meer zal terug krijgen en die ik liever al met mijn zoon had doorgebracht

-Dieje Van Mij die ook af en toe eens wil zagen en klagen en slecht gezind zijn en verzorgd worden en ik die dat allemaal fysiek en mentaal niet aan kan

-Dieje Van Mij die elke dag hard werkt zodat hij na de geboorte tijd heeft voor de baby maar daardoor nu onder spanning en stress staat

-De onzekerheid over het hoe en wanneer die zoon nu eindelijk van zich zou laten horen en de schrik dat dit niet voor maandagavond zal zijn: maandagavond is D-day, of beter ‘inleidings-dag’. Als hij dan nog steeds niet van zins is zelf uit de buik te komen, zal de bevalling dan kunstmatig op gang moeten worden gebracht. Dat wil ik he-le-maal niet. In Nederland wacht men daar langer mee, hier in België maken ze 1 dag na uitgerekende datum daar al een afspraak voor. Je kan daar over discussiëren en uren googlen (heb ik dan ook gedaan, haha), maar het zal zo zijn. Dus nu zit er niets anders op dan er het beste van te maken!

zwanger_baby_overtijd

 

 

Wat met het budget als de baby er is?

Zoals in mijn allereerste blogpost met de spelregels gezegd: liefst van al kom ik toe met het kraamgeld van 1222 euro tot eind 2014.

Dat moet lukken, gezien ik nu nog 200 euro in de pot heb liggen die ik nog niet uitgegeven heb! Die 200 euro verwacht ik te zullen moeten uitgeven aan iets dat ik volledig over het hoofd zag, of achteraf toch belangrijker blijkt te zijn dan gedacht, of gewoon aan onverholen luxe-shoppen naar items die totaal niet noodzakelijk zijn. Dat laatste zou dan wel wat jammer zijn. Dus moest de 200 euro eind 2014 halen, dan hevel ik dit gewoon over naar 2015. Op een bepaald moment zal ik toch echt wel iets nieuws/bijkomends moeten aankopen voor die zoon van mij, veronderstel ik! 🙂

Maar ik hou wel van uitdagingen. En die kraamgeld-uitdaging, die is me belachelijk goed bevallen! Ik ben trots op mezelf, Dieje Van Mij is ook tevreden, onze bankrekening is niet compleet geplunderd, onze ecologische voetafdruk ging er op vooruit, en de creativiteit en het voldane gevoel achteraf: goud waard!

Dus ik wil niet stoppen bij de geboorte. Consuminderen met kinderen, dat zal het zijn! Een nieuwe uitdaging staat in de startblokken: deze van het kindergeld! Want ja, wij Belgen krijgen per kind een kleine kinderbijslag! Zo’n 84,43 euro per maand in ons geval (lees: beide ouders zelfstandigen). Zou dit bedrag voldoende zijn om alle kinder-uitgaves te dekken? (Niet meegerekend hierbij de eventuele medische kosten en voedsel, aangezien dit nogal moeilijk los te koppelen valt van de ‘gewone’ uitgaven). Ik weet het niet, maar ik ga het proberen.

toon

Interessante artikels over baby’s en budget

Hier nog geen baby in zicht,

enkel wat in het rond draaien, geen bewegingen in de juiste richting dus (lees: naar beneden, naar buiten, naar de ‘echte wereld’). Maar gisteren was mijn uitgerekende datum, dus ik mag niet klagen, laat staan panikeren.

Wat doe ik dan wel?

Vandaag ben ik zo wat aan het freewheelen on the internet: een beetje lezen en doorklikken op leuke blogs, columns,…

En de interessante dingen, die deel ik graag met jullie!

Bijvoorbeeld het Nederlandse online magazine ‘Kiind’. Leuke ontdekking. Alleen al omdat de heldere en nuchtere kijk van de Nederlanders ook in baby- en opvoedingsland wel eens bevrijdend werkt voor die kneuterige, angstige Belgjes. Leuk artikel dat helemaal strookt met wat ik nu ook nastreef: consuminderen met kinderen!

Ook een artikeltje over de minimale kraamlijst/geboortelijst vind ik een voltreffer! Overdadig spullen hamsteren voor je baby, nergens voor nodig!

En dan een leuke blog die op een niet al te prekerige, genuanceerde en zelfrelativerende manier het onderwerp ‘minimaliseren’, ‘consuminderen’ en kinderen, leuk leven, … in het eigen leven toepast en erover bericht: Eenvoudig Wit.

Voila, een beetje budget-inspiratie! Een kleine boost die ik vandaag precies even nodig had, want met dat wachten op een baby komt ook de verveling, en met de verveling komt ook de drang om te consumeren. En dat willen we (nu) niet!

 

Mobiel

Dat aftellen had ik duidelijk onderschat… Wat is me dat een saaie bedoening!

Uit huis gaan vind ik niet zo prettig meer, toch zeker niet als het een min of meer grotere afstand betreft. En ik woon in een godvergeten stad dat eigenlijk een uit de kluiten gewassen dorp is en waar ik op enkele buren na nog geen echte vrienden gemaakt heb, laat staan soulmates ben tegen gekomen. Normaal geen probleem, vrienden en soulmates genoeg in de overige Vlaamse velden, maar nu dus… Gegijzeld door een baby die er niet uit wil, is zo een beetje mijn standaard basishumeur tegenwoordig.

Dat komt er ook van om zo goed voorbereid te zijn. Alles is al klaar. De doopsuiker, het geboortekaartje, bedje, kleertjes, pampers, huis aan de kant,… En mijn budget van 1222 euro is ook bijna volledig op (nog 200 euro over maar dat hou ik liever als reserve voor de maanden waarin de baby wel al ter wereld is). Dus het is ook niet dat ik nu nog veel zin heb om te snuisteren in de kringwinkel of rommelmarktjes afstruinen. Als je geen geld hebt om uit te geven aan dingen die niet noodzakelijk zijn, is dat gewoon jezelf kwellen. En alle noodzakelijke dingen heb ik dus al.

Tot zover het gezaag en geklaag. Af en toe in een opflakkering van daadkracht komt er alsnog iets uit mijn mouw getoverd. Om verveling tegen te gaan plan ik dan kortstondige creatie-momentjes met een klein projectje dat maximum een uurtje of 2 mag innemen en waarvoor al het benodigde materiaal reeds bij de hand ligt. Een kast herschikken bijvoorbeeld. Een plantje planten. Of mijn laatste wapenfeit tot op heden: een mobieltje ineen knutselen!

Zoonlief moet toch een mobiel boven zijn bedje hebben? En kopen, dat is zooooo 2013. Nee, upcycling, zelfmaken, origineel, uniek, persoonlijk, dat is 2014! Allerlei ideetjes kwamen reeds in mij op om een mobiel te knutselen (pinterest is daarvoor echt een onuitputtelijke inspiratiebron). Ik koos uiteindelijk voor een simpele basis: 2 houten oude kleerhangers die gemakkelijk tot de basisconstructie voor een mobiel herschapen konden worden. Dan zocht ik in al mijn rommel en verzamelingetjes naar iets leuks om aan die mobiel te bevestigen. Ik wou eenvoud, dus liefst slechts 4 leuke objecten aan een touwtje. Awel ja, ik heb zo een mini verzameling wereldbolletjes (vraag me niet waarom), i-de-aal!

Max een uur knutselen later:

mobiel babykamer

 

Het heeft niet mogen zijn, maar het lag niet aan mijn outfit!

De Rode Duivels stranden op de kwartfinales! Dju toch!

Met dat aftellen naar de geboorte (nee, de baby is er nog niet… verdorie toch!) volg ik het WK redelijk hard op de voet. En al zeker onze Rode Duivels! Trots dat ze zo ver geraakten, gefrustreerd dat ze hier nu stranden en dat het niet aan hen lag (die Argentijnen voetbalden voor geen meter, zoooo irritant!). Maar het lag ook zeker niet aan mijn low-budget supportersoutfit!!

Een marcelleke, een textielstift en een tricolore bloemenkransje, meer had ik niet nodig om de Red Devils van gepaste supporters-spirit te voorzien:

Jolien-rode duivels-wk-supportersoutfit

 

foto:  Mr&Ms Flash

De weeën-opwek-muziek-mix!

Der zijn voordelen aan getrouwd zijn met een (huwelijks)fotograaf, heel veel zelfs. Vrijheid, onafhankelijkheid, altijd fototoestellen in de buurt, altijd vrolijke mensen, relatief flexibele tijdsindeling, … Echter één groot nadeel: zo een trouwfeest is een unieke gebeurtenis op één bepaalde dag, en het is die unieke gebeurtenis op die bepaalde dag vastleggen, dat is Dieje Van Mij zijn verantwoordelijkheid. Dus als je het maken van een baby niet echt plant, kan je de pech hebben dat die baby uitgerekend is op een dag midden in het hoogseizoen der trouwerijen!

Concreet: elke zaterdag en ongeveer ook elke vrijdag is Dieje Van Mij een ganse dag op de baan van ’s morgens vroeg tot ergens in de nacht (afhankelijk van de timing van de openingsdans en openingsdansen worden standaard later uitgevoerd dan in het oorspronkelijke tijdsschema stond). Dat is dus best lastig als je hoogzwanger bent en elk moment aan de hele bevalings-reutemeteute kunt starten. En de grootste frustratie daarbij is: je kan dat verdorie niet inplannen, zo een bevalling!

Idealiter komt die zoon van mij zijn kopke uitsteken op een zaterdagnacht, zondag, maandag of eventueel dinsdag. Vanaf woensdag is het al weer bekken toe, want dan moet papa-in-spe te veel werken en komt zijn aanwezigheid op één der trouwerijen in gedrang! Gelukkig zijn er back-up fotografen en dat soort zaken, maar een trouwkoppel de perfecte dag bezorgen is toch mee de verantwoordelijkheid van de fotograaf. Als die zelf niet komt opdagen, maar een vervanger, tsss… Niet echt helemaal je dat. Dus heb ik een doel: vanaf zaterdagmiddag begin ik aan mijn ‘kom maar, jongen’-ritueel en vanaf woensdag doe ik aan ‘blijf daar nog maar wat’ gewoontes.

Concreet: ‘blijf daar nog maar wat’ houdt veel rusten en geen bruuske bewegingen, geen zotte voedingswaren, geen gini of andere kinine houdende drankjes, …

De ‘kom maar, jongen’-rituelen zijn dan weer: gini drinken, wandelen, fietsen (zonder echt uit te putten), ananas eten, de zoon toespreken, en vooral: dansen! Volgens mij moet dat helpen! Jaja, allemaal dikke zwans natuurlijk, maar liever dikke zwans toch maar proberen dan gewoon wat passief afwachten. Dus heb ik een ‘weeën-opwek-muziek-mix’ samengesteld! Hitjes die de heupen doen draaien, waarbij je onmogelijk stil kan zitten, die instant-vrolijkheid en levensvreugde garanderen, en die naar mijn bescheiden, totaal onwetenschappelijke mening wel eens een weetje kunnen opwekken! Enjoy the mix:

all time favorite: (als je die dance moves letterlijk nadoet, dan kan er niet anders dan een baby geboren worden, denk ik 🙂 )

kont-shaker:

onmogelijk stil te zitten bij:

veel te veel herinneringen:

een beetje trager als het wat te vermoeiend wordt:

balkanbeats zijn ideaal bij zware benen, die moeten nl. bewegen en dat kan hiermee gewoon niet anders:

van de balkan naar Noord-Afrika:

en last but not least, reggae beats zijn ideaal in geval van zwangerschap:

 

 

Slaapzak-paniek

Misschien het laatste bezoekje aan de gynaecoloog eergisteren… wie weet… Volgens haar kan de babyzoon alleszins elke dag ter wereld komen maar even goed ook nog een maandje van zich laten wachten! Hij zit al klaar, hij weegt al voldoende (3,7 kg!!), en der is al van alles in gang gezet daar vanonder om die bevalling vlot te laten verlopen. Haha.

Dus dat was me een ‘wow, het staat nu echt wel te gebeuren’ momentje! En dan niet zo zeer voor mij, wel voor Dieje Van Mij! 🙂 Ik voel dat manneke natuurlijk al tijden rondzwemmen, en nu niet echt meer zwemmen maar eerder wat duwen en pogingen tot draaien of zo. Enfin ja, misschien ben ik daardoor al meer bewust van het feit dat er wel degelijk een nieuw leventje daar binnenin klaar staat. Dieje Van Mij kwam dus thuis en begon half en half toch even rondjes te draaien: ‘waar liggen die pampers?’, ‘hoe zit dat met die zalfkes en poederkes?’, en vooral: ‘waar gaat hij in slapen als hij hier voor het eerst thuiskomt?’. Dat laatste was van een gigantisch belang in zijn hoofd! Ik had zoiets van: we hebben een bedje, we hebben een wieg, halloooooo?!! Waar panikeer jij over? Maar het ging ‘m dus vooral om: wat voor dekentje moet hij hebben of hoe moet hij ingepakt worden?

Ja, ok, ik had zoiets van: dekentjes genoeg. Klopt ook wel. We hebben 2 kleine fleecedekentjes, iets dat wat weg heeft van een donsje (wat het niet is, want dons mag niet), we krijgen een gehaakt dekentje van mijn tante,… Hoeveel dekentjes moet een pasgeboren baby in putteke zomer hebben?

‘Maar moet hij geen slaapzakje hebben dan?’ Hmmm, ja, hmmm… Het slaapzakje dat ik kocht in de Hema, ook al beloofd onze jongen ne grote te worden, is toch een beetje té groot voor zo een pasgeboren boeleke. En moeten pasgeboren boelekes wel in een slaapzak? Om Dieje Van Mij en ook wel een beetje mezelf te sussen zei ik vol zelfvetrouwen: nee, een slaapzakje is niet nodig zo in het begin. Je bakert hem gewoon in, in één van die dekentjes die we hier hebben liggen.

Maar dan begon het toch wat te knagen… Klopt dat wel? Toeval of niet, ik was op zoek naar de laatste checklist voor ‘wat te doen na de geboorte’ op de website van Kind en Gezin, en daar stond natuurlijk bij dat je best ook een slaapzakje voor je kleine knaap voorziet. Dju… Nu begon het helemaal te knagen. Stel dat wij hier al meteen een cruciale fout maken: een baby niet in een slaapzak steken, bijvoorbeeld?! En mensen komen op bezoek en zeggen vol verwijt: maar alé, die baby hoort toch in een slaapzak? Haha. Ik weet wel dat dit sterk, sterk, sterk overdreven is. Maar de slaapzak-paniek was hoe dan ook op mij over gewaaid.

Een kleine internetzoektocht leert me dat je kan kiezen tussen een slaapzaken of een lakentje. Geen paniek nodig dus. Maar dat slaapzakje wordt wel handiger bevonden. Ok. En dat slaapzakje moet idealiter 10 cm langer zijn dan de baby. Ok.

Hema slaapzakje is dus uitgesloten. Tenzij ik dit inkort. Maar ik ontdek in de schatkist van de grote hoeveelheid kleding die ik enkele maanden terug van onze buren kreeg: een kleine slaapzak van 60 cm! Ideaal! De perfecte slaapzak voor onze zoon! Niet te warm, niet te koud!

Soms heeft ne mens toch geluk!

Eén detail: ik vind ‘m niet zo mooi, die slaapzak. Hij is neutraal, niet echt veel mis mee… Maar niet het fancy-, coolness gehalte dat ik tegenwoordig toch placht na te streven, zal ik zeggen.

Vooral het tekeningetje van het jongetje en het meisje, is wel heel erg jaren ’90:

baby_slaapzak_DIY_goedkoop_besparen_bezuinigen_tweedehands_pimpen_opsmukken

De oplossing is doch simpel en snel gefixt: een blauw hartje gaat erover! Hupla! Gepimpt, dat slaapzakje! Opgelost, dat paniekje! Tevreden, dat hoogzwanger vrouwtje en zenuwachtig papaatje in spe.

besparen_goedkoop_tweedehands_baby on a budget

20140626_182441

En best van al: geheel gratis!

(dat mini vlekje rechts krijg ik er nog wel uit met mijn gouden-anti-vlekken-handen! You’ll see!)

Nog steeds geen baby in zicht, wel een huwelijksverjaardagje en bezinningsmomentje

Neenee, nog geen babyzoon in zicht. Hij blijft nog lekker waar ie is! Nog 20 dagen tot uitgerekende datum. Dat wel. Dus hij kan er elk moment staan!

Ondertussen werk ik duchtig verder, want ik heb best veel energie. Ondertussen geniet ik van de dikke buik vol beweging. En ondertussen vier ik samen met Dieje Van Mij onze huwelijksverjaardag! Low-budget, dat wel. Gewoon in het zonnetje samen koken, eten en wat babbelen. Eigenlijk niks speciaals, en ook niet zoveel anders dan andere dagen, maar dat hoeft ook niet. Het zal gauw genoeg anders zijn dan andere dagen! Babydagen!

En dat brengt me bij mijn bezinningsmomentje. Alle opflakkerende hormonen en financiële strubbelingen ten spijt, ben ik reeds geruime tijd in een soort basis-geluksgevoel mentale staat. Een stevige portie geluksfundamenten voor mijn brein. En zo wou ik, omdat het niets kost en zo verdomd belangrijk is, even mijn dankbaarheid daarvoor uiteen zetten. Even kort opsommen wat voor mij geluk is… 🙂

Geluk is…

– de zon! Zon maakt ongeveer altijd gelukkig.

– onverwacht solidaire buren die bij hevige hagelstorm massaal elkaars daken repareren.

– het WK volgen. Nooit gedacht dat ik dat als geluk ging beschouwen, maar het is belachelijk ontspannend en leuk.

– een bewegende baby in de buik, fantaseren over die baby uit de buik, daar ook weer niet te lang bij stil staan en dan gewoon lekker in slaap dommelen.

– na een half jaar op het perfecte, lees: warme zomerdag moment, ontdekken dat er nog een extra ‘ijsblokjes’ lade in je diepvries zit.

– zelf bedenken dat het leuk zou zijn dat je mama bij haar bezoek de ramen zou kuisen, dat niet durven vragen, maar al na 1 minuut juist die zo gegeerde hulp spontaan door haar aangeboden krijgen!

– thuis werken. Niet moeten pendelen, niet moeten verplaatsen om te werken. Enkel maar verplaatsen om te ontspannen.

– ontdekken dat die buikband die je al heel de tijd draagt, niet enkel helpt voor spataders maar ook eventuele rugpijn tegen gaat.

– doopsuiker-concept uitdenken, en dat het dan nog goed lukt ook! Of zelfs beter lukt dan in je dromen.

– helemaal in vrede zijn met je toekomstige nieuwe rol als moeder. Daadwerkelijk beseffen dat dit andere rollen totaal niet uitsluit, integendeel.

– creatief bezig zijn, creatief denken, creatief ondernemen.

– weer een kledingstuk uit je oude, niet-zwangere garderobe dat totaal onverwacht toch nog past met luchtballon-buik.

– elke dag aan den lijven ondervinden dat die nieuwe keuken verdomd handig is, en dus door jezelve verdomd goed uitgedacht.

– sinds plus minus 1,5 jaar nog eens naar de kapper gaan. Niet zomaar een kapper, je lievelingskapper. En daarna je haar terug fatsoenlijk kunnen borstelen zonder pijn en ontelbare afscheurende haren!

– je man eindelijk zo ver krijgen om ter bevordering van de privacy in je badkamer een zandstraal-effect folieke op de ramen te kleven.

– je vader zo ver krijgen om ter bevordering van de privacy in je woonkamer die gordijnen die al weken klaarliggen op te hangen.

– buurtkinderen die luidkeels commentaar geven op je dikke zwangere buik, meteen van een ad rem en vrolijk antwoord kunnen voorzien. ‘amai, die mevrouw is zeker al 5 maanden zwanger, hahaha’, ‘5 maanden? Dat dacht je maar, 8 maanden! Over een maand een krijsende baby hier!’, ‘ah, ok, proficiat mevrouw.’ 🙂 ‘Mevrouw, kan jij hier op de grond gaan liggen zodat we over u kunnen jumpen met onze stepkes?’ ‘Jongens toch, over mijn dikke buik geraken jullie niet over, zenne!’

– een goede vriendin die aankondigt ook zwanger te zijn. Niet dat nu jij zwanger bent, iedereen dat moet zijn. Maar verdorie wel leuk als er nog een paar meedoen!

– fantaseren over welk glaasje alcoholische drank je als eerste gaat nuttigen na 9 maanden droogstand.

– een super leuk en stevig metalen driewielerke op de kop tikken voor 5 euro.

– beseffen dat al uw budgetteer werk geleid heeft tot tonnen creativiteit, tonnen levenswijsheid en tonnen meer inzicht in onze economie, in onze samenleving, in de menselijke psyche én in een wereld waarin je als brave middenklasser toch eigenlijk best wel van afgeschermd geleefd hebt. Die gedachte gebruiken op momenten waarop je even gefrustreerd geraakt bij het horen van andere mensen hun loon, financiële zorgeloosheid en onbekommerdheid en vaak ook totale onwetendheid over de geprivilegieerde aard van hun situatie.

– uw computer even achterwege laten en gewoon zitten, wandelen, fietsen, kijken, luisteren, ruiken, … in real life! Af en toe een portie low-tech, want het leven zelf, dat is pas High Resolution.

– inspiratie vinden op onverwachte momenten, op kleine momenten, op intense momenten, op droeve momenten, op eigenlijk heel veel momenten.