Time issues en van die dingen

Oepsie… zo een pasgeboren baby en een blog, het is niet zoooo simpel als vooraf bedacht!

3,5 weken verder en ik vind eindelijk een momentje om het één en het ander ‘op papier’ te zetten hier. Ik moet zeggen, Titus vraagt veel tijd en energie, maar nog niet alle tijd en energie en hoe langer hoe meer minder tijd en energie. Dat laatste ligt dan vooral aan de eigen behendigheid. Die stijgt mee naarmate het aantal levensdagen van Titus stijgen. Niet slecht!

Het geven van badjes gaat sneller en efficiënter, pampers verversen doe ik bij wijze van spreken met mijn ogen dicht (ik vermoed dat ik dit zelfs al eens gedaan heb tijdens een almost slapeloze nacht of zo 🙂 ), en tijdens de borstvoeding durf ik al eens een boek lezen, een tijdschriftje doorbladeren of ja zelfs een mailtje beantwoorden. Heel rustig op ’t gemakske, Titus staat voorlopig op numero uno op alle vlakken (ik heb niet voor niks nog een dikke anderhalve maand zwangerschapsverlof hé?!) maar er komen stiekem hier en daar al mini momentjes waarop ik mijn eigen bloed weer voel stromen. Zo momentjes, nog pril en klein, waarbij ik denk ‘ahja, juist, ik ben ook nog een persoon op mezelve’ en mijn zelfvertrouwen een kleine boost krijgt.

20140806_091114

 

Dat momentje kan bijvoorbeeld het checken van de weegschaal zijn. (Ik zei het dat zulke momentjes iets kleins kunnen zijn). Als dan die cijferkes een gewicht aangeven dat naar mijn bescheiden mening toch al redelijk snel na de bevalling richting ‘normaal’ gewicht gaat, dan kan mijn puur persoonlijk en egoïstisch geluk niet op! Of als er een grote bestelling binnenkomt, een krantenartikel verschijnt over Ms Flash, iemand me zegt dat ik een mooie jurk aan heb, mijn eerste voorzichtige glaasje wijn na 9 maanden, … Kleine momentjes die enkel en alleen mij aangaan. Geen baby, geen echtgenoot, geen huishoudelijke taakjes, maar kleine persoonlijke overwinningetjes. Hoera, schouderklopje voor mezelf!

20140804_213100

Maar ho, elke dag voel ik me ook meer moeder! Vergis je niet, die nieuwe rol en status omarm ik maar al te graag! Titus is een schatje, en uiteraard de mooiste, braafste, tofste, slimste,… Het manneke kan nog niet veel meer dan slapen, eten, huilen en pampers vullen, toch ben ik er nu al van overtuigd dat hij fan-tas-tisch is! Daar moet je dan moeder voor zijn zeker? En ook moet je moeder zijn om uw hart te breken wanneer dat kleine hoopje mens weent en kreunt omwille van krampjes. Of wanneer hij bibbert van de kou na ondergedompeld te zijn geweest in een overheerlijk badje. Of gewoon, het moederhart breekt al eens gewoon, tussendoor, omdat hij groeit, omdat hij glimlacht, omdat hij uw hormonen nog steeds beheerst, omdat hij uw kind is, omdat hij het kind is van de man van uw dromen, omdat hij een rood poepke heeft dat een zalfke nodig heeft,….

Jawadde!

En toen was ik moeder!

20140806_141306