Het moederinstinct

Ok, nee, niet het ‘moederinstinct’, eerder het ‘ouderinstinct’. Want ik denk echt niet dat dit iets exclusief voor vrouwen/moeders is. Maar ik ben zelf natuurlijk een moeder, dus in mijn geval: moederinstinct. 🙂

Maar dus: instinct. The Little One heeft al sinds de ontdekking van zijn koemelkallergie en overschakeling op flesjes ipv borstjes redelijk wat last van een niet al te vlotte stoelgang. Zonder te veel in detail te treden (stel dat hij dit leest als hij 18 is en ziet hoe ik smakelijk en uitgebreid zijn luiervulling beschrijf, hij zal het mij misschien nooit vergeven). Dat werd er maar niet beter op. En toen ineens op 29 oktober (jep, ik weet nog de exacte datum, ik heb een huilende selfie van mezelf getrokken die dag, ter geheugensteuntje) transformeerde The Little One into A Big Monster! In plaats van lachen en spelen en poepschuiven en vrolijk eten, … werd dat huilen en schreeuwen en driftbuien en overstrekken en kronkelen en janken en … NIETS maar dan ook NIETS was nog goed. Hij wou opgepakt worden, maar eenmaal in je armen wou hij terug weg. Hij wou op je schoot zitten, maar zitten was ook mis. Hij wou spelen, maar het speelgoed werd meteen kwaad weer weg gegooid. Een monster dus. De ratio huilen-versus-lachen was van het soort: 10 tegen 1. Voor elke 10u lastig doen, was er maar een klein uurtje dat ik hem met alle moeite ter wereld had kunnen afleiden en laten spelen en lachen.

Nu ja, 1 dagje, dat kan al eens zeker? En in de kinderopvang en bij de Opi en Omi was er kennelijk niets aan de hand. Dag 2 dacht ik ook nog: het ligt misschien aan mij? Hij is boos omdat ik hem niet genoeg aandacht geef? Dag 3 dacht ik: het is een fase, hij is nu 15 maanden, hij leert de grenzen op te zoeken om die grenzen samen met mij als opvoeder te bepalen. Dag 4 dacht ik: fuck, zo een 15 maandertje en opvoeden, dus een helse karwei. Dag 5: de dagen huilend doorbrengen, en dan heb ik het niet enkel meer over The Little One maar ook over zijn moeder, dat gaat toch niet? En zo passeerden de dagen vol lastigheid, vol huilbuien van moeder en zoon, vol paniekerige telefoontjes met de Husband (die aan het werk is) en een goede vriendin en met Omi en Opi, oftewel mijn mama en papa.

En dan kom je bij de goedbedoelde goede raad. En of dat het goedbedoeld is! Ja, dat weet ik wel. En zij zijn er niet bij natuurlijk, ze geven die raad ook maar vanuit hun standpunt, over de telefoon dan nog. Met enkel op de achtergrond het driftende geluid van mijn peutertje. Niet in real life dat rood aangelopen gezichtje, die ogen die niet langer kijken maar gewoon los door je heen staren, dat lijfje helemaal gespannen. De raad was kortweg: je zal moeten leren opvoeden. Het is begonnen! Die driftbuien horen erbij. Dat hij met zijn eten gooit, dat hij niets wil, dat hij vooral en enkel aandacht wil,… Dat is normaal!

Dat zeggen die (trouwens ook echt fantastische) mensen met veel liefde en vooral veel begrip. Ze willen de pijn voor mij verzachten. Ze willen aangeven dat het soms moeilijk is en dat dit normaal is. Dat moeilijke tijden, moeilijke momenten erbij horen. Dat het moederschap soms zwaar valt. Huil maar even uit.

Maar ik wou schreeuwen: DIT IS NIET NORMAAL! Wat als er echt iets is? Iets, jaja, ik durf het zeggen: BIOLOGISCH! Iets dat los staat van opvoeden, van grenzen stellen, van aandacht geven en vragen en krijgen, van ‘verwennen’, van normaal zijn. Van dag 1 was er dat stemmetje dat zei: zo is je zoon toch niet? Er klopt iets niet. Hij heeft ergens last van. En dan niet last-van-groeiend-bewust-zijn, maar van pijn, van daadwerkelijk fysiek ongemak. Ik overdrijf NIET. Je had er bij moeten zijn.

Een gelijkaardige situatie van fysiek ongemak dat leidde tot huilgedrag dat verkeerd geïnterpreteerd werd, dat hadden wij al eens meegemaakt. Maanden aan een stuk zelfs. Tot wij alle drie een zot diepe bodem in een ongekend diepe put hadden bereikt. Dat zit misschien soms iets te paniekerige vers in mijn geheugen. Dat durft mijn kijk op de actuele situatie al eens te vertroebelen. Maar ik wil dat gewoon ook nooit meer meemaken, of toch nooit meer zo lang laten aanslepen. Na maanden ontdekken dat het ook anders had gekund, dat je ook een leuke tijd had kunnen hebben met je kind, in plaats van dagelijkse huilbuien (ook weer bij zowel moeder als kind), no way! Dus deze keer trok ik geheel zelf en redelijk snel aan de alarmbel!

En wat bleek: eens ik mezelf au sérieux nam, nam ook de dokter mij au sérieux (waarvoor eeuwige dank) en al gauw volgde al de rest. Want een oorontsteking en medicatie tegen constipatie later hebben wij sinds enkele dagen weer een vrolijke, alerte, lachende, spelende, grappende, energieke, kwieke, hongerige jongen in huis!

De ratio huilen-lachen heeft zich omgekeerd: voor elk uurtje huilen of driften, grenzen aftasten en opvoeden krijgen we 10 uren lachen, gieren brullen! En eten en goed slapen, en ontwikkelen! Want al dat huilen van de voorbije weken, stond dat ontwikkelen in de weg!

Op naar de eerste stapjes dus!

En vooral: neem jezelf au sérieux. Denk jij dat er iets mis is met je kind? Praat erover, zoek professionele hulp, zoek oplossingen en volg je moeder/vader/ouderinstinct.

 

Buy Nothing New in oktober: redelijk goed gelukt!

In oktober die ik mee aan de Buy Nothing New Maand, en ik kan met enige trots zeggen: dat is heel erg goed gelukt! Of ja, op één shopping-momentje na dan. Ik kocht toch een nieuw roos rompertje voor the Little One. Ik zocht overal naar een tweedehands exemplaar, maar vond dit niet. En ik had dit nodig voor de Halloween outfit die ik in gedachte had voor the Little One. (Ze mochten verkleed naar de crèche komen, daar zeg ik echt geen nee tegen! Dat is mega leuk!) Ik kon natuurlijk een andere outfit bedenken, maar eerlijk is eerlijk: ik wou perse van the Little One een Strong One maken!

Dus dit werd zijn outfit (alles gemaakt van dingen die ik al in huis had, met uitzondering dus van het rompertje):

sterkeman_LR-2

De ultieme buggy test

Dan kan je alles nog zo goed plannen, organiseren en budgetteren, hoe het uiteindelijk uitdraait kan je natuurlijk niet volledig controleren! Dus vind ik het soms wel spannend of mijn baby-on-a-budget-aankopen wel degelijk hun (al is het weinig) geld waard waren. De super mooie old skool kinderwagen die we voor een appel en een ei aanschaften (zie: https://1000eurobaby.wordpress.com/2014/02/06/de-rolls-royce/) bleek daadwerkelijk een groot succes. Niet zo handig te manoeuvreren wanneer je wil shoppen, niet zo handig in en uit de auto, maar wel zo handig in huis (wieg en kinderwagen in één en verdomd mooi ook) en wel zo handig op onze dagelijkse wandelingetjes eenmaal kleine zoon van die vreselijke krampjes verlost was en ein-de-lijk wou plat liggen en we hem aldus wandelend met onze Rolls Royce in slaap konden wiegen. De kleine zoon is er ondertussen sinds enkele weken bijna volledig uitgegroeid maar de eeuwenoude (aleja, toch redelijk oude) wieg is nog steeds in perfecte staat en dusdanig klaar voor a) doorverkoop, b) volgende baby (dat laat ik nog even in het midden 🙂 )

Naast een tweedehandse kinderwagen via www.tweedehands.be, kochten wij ook een tweedehandse buggy in de plaatselijke kringloopwinkel (zie: https://1000eurobaby.wordpress.com/2014/05/14/buggy-hier-buggy-daar-buggy-overal/) En dit voor 20 eurootjes! Crazyness! Goeie koop? Tja, dat konden we nu pas, nu mister little baby 5 maanden oud is en een beetje deftig kan rechtzitten, daadwerkelijk testen! Bij eerste en tweede gebruik kwam deze ultieme-budget-buggy al meteen voor een paar serieuze obstakels te staan:

Test 1: de treinrit

20141221_100851-2

Baby past in buggy? Allright! Meteen de trein op! Ja, ik hou wel van een risicootje, dus ik dacht bij eerste gebruik al meteen met buggy en al naar Antwerpen te treinen. Baby, buggy en ik. Dan zou ik er meteen achterkomen of dat ding degelijk is. Achteraf gezien verdomd risicovol, het had verdorie echt een rottig tripje kunnen geweest zijn. Maar nee, die buggy, die bleek ge-wel-dig goed te zijn! Manouevreren gelijk een gemiddelde voetganger zonder baby! Snelheden die een gezonde twintiger zou moeten halen! Comfort nooit gezien! Luiertas niet langer zwaar aan de schouders, maar hupla aan het stuur! Rug niet langer krom van de draagzak, maar met stevige tred zonder belet! En baby die dat alles verdomd leuk vindt ook! Kijken naar de omgeving, lachen naar (of eerder met?) vreemde mensen, een verfrissend windje in het gezicht, lekkere warme voetjes in de bijhorende voetenzak, beschut tegen weer en wind indien nodig achter het regenscherm, languit naar achteren liggend of monter rechtop. Alles is mogelijk! Test 1 was een schot in de roos!

Test 2: de brunch

Die treinrit leidde baby en mij naar een brunch met vriendinnen in een gezellig koffiebarretje in Antwerpen. Rit ging vlot, brunch iets minder. Eerste keer met poedermelk (sinds kort bouw ik die borstvoeding wat af, maar dat is een ander verhaal), vergeet ik toch de poeder? Krijsende baby, niet willen slapen in zo een drukte, gespannen moeder, later ook lichtjes huilende moeder, … Enfin, de buggy als stilstaande slaapplek in een binnenruimte, no way! Fail!

Test 3: de hobbelige straten van Antwerpen

Dus dat stilstaan met die baby in die buggy op die brunch werkte voor geen meter. Baby, buggy en ik dus de straten in. En meteen de meest smalle voetpadden, hoge borduren, hobbelige straatstenen. Jawel, deze test met vlag en wimpel doorstaan! En de baby: die viel alsnog in slaap!

20141221_140906

Test 4: de sneeuw

Het toeval wil dat bijna meteen na die bewuste eerste daguitstap met baby in de budget buggy, onze dagelijkse wandelroute en ver daarbuiten bedekt werden met een dun maar daarom niet minder glibberig laagje sneeuw! Geweldig mooi, lekker winters én ook wel klein mijlpaaltje om met mijn zoontje van die eerste sneeuw in gans dat mini leventje te gaan genieten. Dat was dus meteen ook de ultieme off-roafd-experience test voor de buggy. Want die sneeuw vroor hier en daar lekker aan, de hobbels waren heftig, het slipgevaar reëel, het wegglijden moest worden bijgestuurd. Maar ook hier: test met glans doorstaan!

20141227_162758

20141227_162809

Conclusie tot op heden: verdomd goed bestede 20 euro voor een verdomd goeie buggy! En vooral: nobody knows!  Als ik nu voorbij een chique en dure kinderwagenboetiek buggy, of een kokette dame met nette baby en dito kindervoiture passeer, dan denk ik lekker bij mezelf, jullie liever dan ik! En met opgeheven hoofd buggy ik met mijn budget baby verder door mijn uitgestrekte rijkdom!

Ik leef nog! En meer nog: zo ook mijn zoon! :)

Ohjaaaaa… laatste post dateert verdorie van ergens in september en het is bijna december…

 Hmmmm… schreef ik net iets over dat het stilaan beter ging, dat leven met een baby, dat ritme vinden, dat weer wat tijd voor mezelf en aldus het bloggen vinden? Nope! Of ja, nee, dat was wel zo. Voor even. Want toen kwamen de groeisprongetjes en bijhorende nachtelijke voedingen, toen kwamen er veel opdrachten voor onze (de mijne en die van mijn husbandje) bedrijfjes, toen kwamen er allerlei sociale verplichtingen, en toen kwamen er nog meer groeispurtjes, een uitgeputte moeder, en nu ook nog eens  witte vlekjes ter hoogte van het tandvlees dat wijst op, jawel, een eerste en misschien ook al tweede tandje! Jawadde!

Dus ja, dat bloggen viel wat tegen. Maar hé! Ik heb wel verder bespaard, of liever: geconsuminderd (geen spellingsuggestie voor dat woord? Flauw!). Mijn doel was om na de grote geboorte, en het bijhorende kraamgeld, mijn baby-uitgaven nu maandelijks te beperken tot het kindergeld dat wij ontvangen, zijnde iets rond de 90 euro.

Ik moet zeggen, met enige trots: dat lukt mega goed! Ik denk dat ik een gewoonte heb aangeleerd de maanden voor mijn zoontje ons gezin kwam aanvullen, en die gewoonte zet ik gewoon zonder veel moeite verder.

Titus-maand 3-1 (1)

Meer zelfs: ik heb duidelijk een heel erg goede, grote voorraad kleding en andere benodigdheden aangelegd voor de komst van Titus. Ik moet haast niets bijkopen. Eigenlijk koop ik enkel een broekje of rompertje bij omdat het bijvoorbeeld echt een (vaak tweedehands) koopje is. Daarnaast heb ik nog steeds een moeder die dit ook doet en mij dus ten gepaste tijden weer een leuk ‘nieuw’ outfitje bezorgd voor haar kleinzoon. Eigenlijk heb ik zelfs te veel kleertjes. Best handig, moet je minder wasmachines laten draaien :).

Wat ik nog na de geboorte heb toegevoegd aan de babyspullen is voornamelijk gekregen van vrienden of familie: een box/park (dat wou ik eerst niet, maar bleek toch redelijk handig, zeker eentje op wieltjes), een fietszitje, een tweede maxi cosi voor in de auto van de grootouders, een speeldeken, een speelboog, … Ineens hadden een aantal mensen door: aha, bij hen kunnen we onze oude, maar nog perfect bruikbare babyspullen kwijt!

speelboog_tweedehands_bezuinigen_besparen_besparingstips_babyspullen

Wat kocht ik dan wel nog nieuw? Een rammelaar die Titus wel kan vasthouden (de meesten zijn precies toch niet mini-baby-proof want te zwaar of te groot voor die mini handjes), een tweede bijtring (voor die tandjes, al blijkt een wortel een veel beter én goedkoper alternatief), een slaapzakje met lange mouwen voor de winter, en nog kleine verzorgingsspulletjes zoals badolie, een resem tutjes op zoek naar dé tut die hij wel in zijn mondje kan houden (bleek niet te bestaan, moesten gewoon geduld hebben tot hij ein-de-lijk de zuigtechniek om te tutteren zonder tutverlies te pakkken kreeg), … En natuurlijk kocht en koop ik ook staaaapels luiers en luierdoekjes! Amai mijn vuilnisbak, amai mijn ecologische voetafdruk, amai mijn neusgaten, zo een baby vult nogal eens luiers met kiloooooo’s!

wortel_bijtring_rapley

Maar zoals gezegd: dat bleef altijd mooi binnen het budget. Maandelijks hou ik nog een klein beetje over dat ik opspaar voor grotere aankopen, zoals misschien binnenkort een (tweedehands) fietskar.

Het is dus verdorie haalbaar! Of ja, tot hiertoe toch! En mijn baby’tje is rond, gezond en een echte hipperd als het op zijn garderobe aankomt! Huplakeetjes!

Titus-maand 3-3 (1)

The money – eindafrekening

Dringend tijd om eens te showen hoe goed ik mij aan mijn voorgenomen beperkingen heb gehouden!

Het doel: slechts 1223,11 euro uitgeven aan mijn baby uitzet, oftewel het bedrag dat je krijgt van de Belgische overheid bij de geboorte van je eerste kindje.

Middel: cadeau krijgen, lenen, zelf maken, goedkoop shoppen, tweedehands,… been there, done that! En hoe!

Eindbalans: ik heb in totaal (medische kosten en pampers niet meegerekend) 1130,5 euro uitgegeven aan de baby uitzet (incl zwangerschapskledij)!

Een mooi resultaat, al zeg ik het zelf! Er zal hier en daar misschien een aankoopje door de mazen van het net geraakt zijn, daar durf ik mijn hand niet voor in het vuur steken, maar dat ik binnen het vooropgestelde budget gebleven ben, dat is overduidelijk! En daar ben ik verdomd trots op! Dat ik ook de uitgaven aan kledij voor mezelf binnen te perken heb weten houden, dat vind ik helemaal te gek!

En dan nu, de cijfers! Ik heb een excel aangemaakt aan het begin van de uitdaging, en alle uitgaves hierin mooi bijgehouden en ingepland. Daardoor kan ik nu voor de geïnteresseerden de concrete cijfers voorleggen der uitgaves der baby uitzet!

Deel 1: de cadeaus van de mutualiteit:

Ik schreef al dat de meeste mutualiteiten in België bij de geboorte van een eerste kindje een kraamgeschenk aanbieden. Wel, de mijne (Christelijke Mutualiteit oftewel CM) biedt onder andere een aankoopbon van Dreamland aan en een aankoopbon te besteden in hun eigen gamma aan babyartikelen. Daarmee heb ik volgende aankopen voor nul komma nul nul euro kunnen afronden:

babyuitzet deel 1

Deel 2: eigen aankopen en cadeaus reeds gekregen voor geboorte

Hieronder een kleine opsomming van wat ik reeds kocht of kreeg voor Titus op de wereld kwam. Telkens met bedrag en soms ook een kleine opmerking wat betreft de winkel van aankoop.

babyuitzet deel 2

 

Deel 3: de geboortelijst

Dit is een kleine opsomming met dingen die ik op de geboortelijst geplaatst heb en aldus hoop cadeau te krijgen of reeds cadeau gekregen heb. Waarschijnlijk krijgen we niet alles van de geboortelijst in onze schoot geworpen, maar naast de geboortelijst hebben we ook een kleine pamperrekening waarop reeds enkele kraambezoekers een bijdrage plaatsten. Hiermee hebben we nu al ruim voldoende om de hoogst nodige spullen die we niet cadeau zullen krijgen, alsnog zelf aan te schaffen zonder in eigen buidel te moeten tasten! Niet slecht, al zeg ik het zelf. Zeker omdat ik op de geboortelijst ook al heel wat spulletjes geplaatst heb die betrekking hebben op de volgende levensjaren van Titus: speelgoed, schommels, kledij in grotere maten, een rugzakje voor de créche,…

babyuitzet deel 3

 

Deel 4: pure trots!

Voor ik de uitdaging van de 1000 euro baby aanging, dacht ik niet dat dit zo goed ging lukken. Meer zelfs, ik dacht dat het gewoonweg gedoemd was te mislukken. Om mezelf wat aan te moedigen startte ik daarom deze blog. Kwestie van verantwoording te moeten afleggen aan de buitenwereld. Dat heeft zeker geholpen! Meer zelfs: ik heb 2 grote aankopen kunnen doen met het budget die ik voorheen niet had ingecalculeerd wegens ‘dat is helemaal niet haalbaar’, namelijk de doopsuiker en geboortekaartjes. Maar hé! Ook die heb ik dus kunnen aanschaffen binnen het budget! Hoe die eruit zien, volgt nog in een latere blogpost. Hier alvast de harde cijfers:

 

babyuitzet deel 4

 

Zoals je ziet: het budget was 1223,11 euro en ik bleef er mooi onder! Gerekend dat er hier en daar een aankoopje niet geregistreerd werd, schat ik dat ik netjes on budget ben gebleven! Een nul-operatie dus, want het kraamgeld is ondertussen ook op mijn rekening gestort! En zo ben ik van de geboorte van mijn eerste zoon niet armer, maar zooooooooooveeeeeeeel rijker geworden!

oooooooh….. 🙂 😉

 

 

Time issues en van die dingen

Oepsie… zo een pasgeboren baby en een blog, het is niet zoooo simpel als vooraf bedacht!

3,5 weken verder en ik vind eindelijk een momentje om het één en het ander ‘op papier’ te zetten hier. Ik moet zeggen, Titus vraagt veel tijd en energie, maar nog niet alle tijd en energie en hoe langer hoe meer minder tijd en energie. Dat laatste ligt dan vooral aan de eigen behendigheid. Die stijgt mee naarmate het aantal levensdagen van Titus stijgen. Niet slecht!

Het geven van badjes gaat sneller en efficiënter, pampers verversen doe ik bij wijze van spreken met mijn ogen dicht (ik vermoed dat ik dit zelfs al eens gedaan heb tijdens een almost slapeloze nacht of zo 🙂 ), en tijdens de borstvoeding durf ik al eens een boek lezen, een tijdschriftje doorbladeren of ja zelfs een mailtje beantwoorden. Heel rustig op ’t gemakske, Titus staat voorlopig op numero uno op alle vlakken (ik heb niet voor niks nog een dikke anderhalve maand zwangerschapsverlof hé?!) maar er komen stiekem hier en daar al mini momentjes waarop ik mijn eigen bloed weer voel stromen. Zo momentjes, nog pril en klein, waarbij ik denk ‘ahja, juist, ik ben ook nog een persoon op mezelve’ en mijn zelfvertrouwen een kleine boost krijgt.

20140806_091114

 

Dat momentje kan bijvoorbeeld het checken van de weegschaal zijn. (Ik zei het dat zulke momentjes iets kleins kunnen zijn). Als dan die cijferkes een gewicht aangeven dat naar mijn bescheiden mening toch al redelijk snel na de bevalling richting ‘normaal’ gewicht gaat, dan kan mijn puur persoonlijk en egoïstisch geluk niet op! Of als er een grote bestelling binnenkomt, een krantenartikel verschijnt over Ms Flash, iemand me zegt dat ik een mooie jurk aan heb, mijn eerste voorzichtige glaasje wijn na 9 maanden, … Kleine momentjes die enkel en alleen mij aangaan. Geen baby, geen echtgenoot, geen huishoudelijke taakjes, maar kleine persoonlijke overwinningetjes. Hoera, schouderklopje voor mezelf!

20140804_213100

Maar ho, elke dag voel ik me ook meer moeder! Vergis je niet, die nieuwe rol en status omarm ik maar al te graag! Titus is een schatje, en uiteraard de mooiste, braafste, tofste, slimste,… Het manneke kan nog niet veel meer dan slapen, eten, huilen en pampers vullen, toch ben ik er nu al van overtuigd dat hij fan-tas-tisch is! Daar moet je dan moeder voor zijn zeker? En ook moet je moeder zijn om uw hart te breken wanneer dat kleine hoopje mens weent en kreunt omwille van krampjes. Of wanneer hij bibbert van de kou na ondergedompeld te zijn geweest in een overheerlijk badje. Of gewoon, het moederhart breekt al eens gewoon, tussendoor, omdat hij groeit, omdat hij glimlacht, omdat hij uw hormonen nog steeds beheerst, omdat hij uw kind is, omdat hij het kind is van de man van uw dromen, omdat hij een rood poepke heeft dat een zalfke nodig heeft,….

Jawadde!

En toen was ik moeder!

20140806_141306

 

keizer Titus est arrivé!

10527640_694856923895846_7734050457676025267_n

 

U had het misschien al door… de radiostilte was er niet voor niets… mijn zoon kwam ter wereld!

22 juli 2014 om 18:18u werd Titus met zijn 4,8 kg op keizerlijke wijze (eindelijk) geboren!

Het was een dagje zweten en puffen, maar veel aanstalten om eruit te komen maakte hij niet. Hij zat daar goed in mijn buik, de koppigaard! Dus moesten ze hem komen halen. En dat ging gelukkig vlot!

Een gezond manneke, een schat van een baby, we stellen het goed!

En ik ben de gelukkigste moeder op aarde! (tussen enkele vermoeide huilbuitjes door althans :))

Een klein beetje zelfmedelijden

Iedereen doet allemaal leuke dingen dit weekend (echt ie-de-reen!). Festivallekes all around, al mijn vriendinnen op een vrijgezellenweekend, zelfs mijn ouders hebben een zot leuk weekend gepland… en ik? Ik zit gewoon te wachten op een baby…

352-woman-cartoons

En oh ja, die vriendin van een vriendin die uitgerekend was voor begin augustus… Je kan het al raden: die heeft sinds gisteren een mooie dochter! Rotstreek! 🙂

(al is dat een echt heel egoïstische gedachte, want bij haar was het een stuit ligging en aldus keizersnede… hmmm… wie weet dacht zij wel: liever een week overtijd en inleiden dan een keizersnede? En zo kom ik dan toch nog een beetje met beide voetjes weer op de grond)

Aftellen wordt optellen en zo van die klaagzangen

zwanger_selfie_dikke buik

 

Hupla, 5 dagen na uitgerekende datum! Het is niet langer aftellen, het is optellen geworden! En dan programmeren de weergoden nog even een klein hittegolfje se! Speciaal voor de hoogzwangere vrouwen die de minuten hoe dan ook al heeeeeel erg traag voorbij zien gaan…

Leuk:

– Baby beweegt volop en heeft klaarblijkelijk toch nog genoeg plaats om de ganse buik te doen schudden en beven!

– Nog nooit zoveel blikken vol respect gekregen wanneer ik mezelf in het openbaar vertoon: iedereen wordt stil als ik passeer!

-Avondwandelingetjes (lees: eindelijk een verdraagzame temperatuur) langs de plaatselijke groepjes Marokkaanse ramadammende mannen die vol ontzag een dikke buik zien passeren,

-Kinderen die fluisteren ‘die mevrouw heeft een grote baby in haar buik’,

-Een enkeling die je bijna ziet bleek wegtrekken en flauwvallen bij het zien van zo een giga buik,

-Jongeren die je langs achter inhalen zo van ‘ik ben jong en sportief, ik ben pijlsnel’ maar eenmaal ze je voorkant gespot hebben ineens een pak minder trots zijn op hun wandel- of fietssnelheid,

-Dieje Van Mij die mij stiekem nog altijd een klein beetje voor hem uit laat lopen, gewoon omdat ik niet het gevoel zou hebben dat ik een trage slak ben maar nog steeds de sneltrein die ik voordien was

-Nog relatief veel vrijheid hebben, kunnen slapen zolang je maar wil, eten wanneer en wat je maar wil, genoeg tijd voor me-time maar ook voor us-time met Dieje Van Mij

-Mezelf overgeven aan tranen, van geluk of van frustratie

-Af en toe eens goed uitvliegen tegen Dieje Van Mij, om een domme reden, en Dieje Van Mij die dan gewoon even later dit weg lacht met ‘jij bent zoooo zwanger’.

 

Niet leuk:

– Op de weegschaal gaan staan (mijn nachtmerrie-gewicht heb ik sinds enkele dagen overschreden… een mentale grens die ik even moest wegslikken)

-De hitte en bijhorende benauwdheid, onbeweeglijkheid, puffigheid en luiheid

-Veters knopen, steunkousen aan doen, zelfs een onderbroek aan doen, nog nooit zo moeilijk geweest

-Een baby die denkt dat je blaas een stootkussen is en bijgevolg ongeveer ganse dag op de WC doorbrengen

-De gynaecoloog die steeds weer zegt: er is nog niets veranderd. Wat in mijn geval wil zeggen: al die harde buiken en menstruatie-achtige buikpijnen, dat was voor niks. Er is nog begin van het begin van de aanloop van de start van de voorbode van een bevalling te bespeuren

-De klok die tikt, het zwangerschapsverlof dat korter wordt, dagen die ik nooit meer zal terug krijgen en die ik liever al met mijn zoon had doorgebracht

-Dieje Van Mij die ook af en toe eens wil zagen en klagen en slecht gezind zijn en verzorgd worden en ik die dat allemaal fysiek en mentaal niet aan kan

-Dieje Van Mij die elke dag hard werkt zodat hij na de geboorte tijd heeft voor de baby maar daardoor nu onder spanning en stress staat

-De onzekerheid over het hoe en wanneer die zoon nu eindelijk van zich zou laten horen en de schrik dat dit niet voor maandagavond zal zijn: maandagavond is D-day, of beter ‘inleidings-dag’. Als hij dan nog steeds niet van zins is zelf uit de buik te komen, zal de bevalling dan kunstmatig op gang moeten worden gebracht. Dat wil ik he-le-maal niet. In Nederland wacht men daar langer mee, hier in België maken ze 1 dag na uitgerekende datum daar al een afspraak voor. Je kan daar over discussiëren en uren googlen (heb ik dan ook gedaan, haha), maar het zal zo zijn. Dus nu zit er niets anders op dan er het beste van te maken!

zwanger_baby_overtijd

 

 

Wat met het budget als de baby er is?

Zoals in mijn allereerste blogpost met de spelregels gezegd: liefst van al kom ik toe met het kraamgeld van 1222 euro tot eind 2014.

Dat moet lukken, gezien ik nu nog 200 euro in de pot heb liggen die ik nog niet uitgegeven heb! Die 200 euro verwacht ik te zullen moeten uitgeven aan iets dat ik volledig over het hoofd zag, of achteraf toch belangrijker blijkt te zijn dan gedacht, of gewoon aan onverholen luxe-shoppen naar items die totaal niet noodzakelijk zijn. Dat laatste zou dan wel wat jammer zijn. Dus moest de 200 euro eind 2014 halen, dan hevel ik dit gewoon over naar 2015. Op een bepaald moment zal ik toch echt wel iets nieuws/bijkomends moeten aankopen voor die zoon van mij, veronderstel ik! 🙂

Maar ik hou wel van uitdagingen. En die kraamgeld-uitdaging, die is me belachelijk goed bevallen! Ik ben trots op mezelf, Dieje Van Mij is ook tevreden, onze bankrekening is niet compleet geplunderd, onze ecologische voetafdruk ging er op vooruit, en de creativiteit en het voldane gevoel achteraf: goud waard!

Dus ik wil niet stoppen bij de geboorte. Consuminderen met kinderen, dat zal het zijn! Een nieuwe uitdaging staat in de startblokken: deze van het kindergeld! Want ja, wij Belgen krijgen per kind een kleine kinderbijslag! Zo’n 84,43 euro per maand in ons geval (lees: beide ouders zelfstandigen). Zou dit bedrag voldoende zijn om alle kinder-uitgaves te dekken? (Niet meegerekend hierbij de eventuele medische kosten en voedsel, aangezien dit nogal moeilijk los te koppelen valt van de ‘gewone’ uitgaven). Ik weet het niet, maar ik ga het proberen.

toon