Ik leef nog! En meer nog: zo ook mijn zoon! :)

Ohjaaaaa… laatste post dateert verdorie van ergens in september en het is bijna december…

 Hmmmm… schreef ik net iets over dat het stilaan beter ging, dat leven met een baby, dat ritme vinden, dat weer wat tijd voor mezelf en aldus het bloggen vinden? Nope! Of ja, nee, dat was wel zo. Voor even. Want toen kwamen de groeisprongetjes en bijhorende nachtelijke voedingen, toen kwamen er veel opdrachten voor onze (de mijne en die van mijn husbandje) bedrijfjes, toen kwamen er allerlei sociale verplichtingen, en toen kwamen er nog meer groeispurtjes, een uitgeputte moeder, en nu ook nog eens  witte vlekjes ter hoogte van het tandvlees dat wijst op, jawel, een eerste en misschien ook al tweede tandje! Jawadde!

Dus ja, dat bloggen viel wat tegen. Maar hé! Ik heb wel verder bespaard, of liever: geconsuminderd (geen spellingsuggestie voor dat woord? Flauw!). Mijn doel was om na de grote geboorte, en het bijhorende kraamgeld, mijn baby-uitgaven nu maandelijks te beperken tot het kindergeld dat wij ontvangen, zijnde iets rond de 90 euro.

Ik moet zeggen, met enige trots: dat lukt mega goed! Ik denk dat ik een gewoonte heb aangeleerd de maanden voor mijn zoontje ons gezin kwam aanvullen, en die gewoonte zet ik gewoon zonder veel moeite verder.

Titus-maand 3-1 (1)

Meer zelfs: ik heb duidelijk een heel erg goede, grote voorraad kleding en andere benodigdheden aangelegd voor de komst van Titus. Ik moet haast niets bijkopen. Eigenlijk koop ik enkel een broekje of rompertje bij omdat het bijvoorbeeld echt een (vaak tweedehands) koopje is. Daarnaast heb ik nog steeds een moeder die dit ook doet en mij dus ten gepaste tijden weer een leuk ‘nieuw’ outfitje bezorgd voor haar kleinzoon. Eigenlijk heb ik zelfs te veel kleertjes. Best handig, moet je minder wasmachines laten draaien :).

Wat ik nog na de geboorte heb toegevoegd aan de babyspullen is voornamelijk gekregen van vrienden of familie: een box/park (dat wou ik eerst niet, maar bleek toch redelijk handig, zeker eentje op wieltjes), een fietszitje, een tweede maxi cosi voor in de auto van de grootouders, een speeldeken, een speelboog, … Ineens hadden een aantal mensen door: aha, bij hen kunnen we onze oude, maar nog perfect bruikbare babyspullen kwijt!

speelboog_tweedehands_bezuinigen_besparen_besparingstips_babyspullen

Wat kocht ik dan wel nog nieuw? Een rammelaar die Titus wel kan vasthouden (de meesten zijn precies toch niet mini-baby-proof want te zwaar of te groot voor die mini handjes), een tweede bijtring (voor die tandjes, al blijkt een wortel een veel beter én goedkoper alternatief), een slaapzakje met lange mouwen voor de winter, en nog kleine verzorgingsspulletjes zoals badolie, een resem tutjes op zoek naar dé tut die hij wel in zijn mondje kan houden (bleek niet te bestaan, moesten gewoon geduld hebben tot hij ein-de-lijk de zuigtechniek om te tutteren zonder tutverlies te pakkken kreeg), … En natuurlijk kocht en koop ik ook staaaapels luiers en luierdoekjes! Amai mijn vuilnisbak, amai mijn ecologische voetafdruk, amai mijn neusgaten, zo een baby vult nogal eens luiers met kiloooooo’s!

wortel_bijtring_rapley

Maar zoals gezegd: dat bleef altijd mooi binnen het budget. Maandelijks hou ik nog een klein beetje over dat ik opspaar voor grotere aankopen, zoals misschien binnenkort een (tweedehands) fietskar.

Het is dus verdorie haalbaar! Of ja, tot hiertoe toch! En mijn baby’tje is rond, gezond en een echte hipperd als het op zijn garderobe aankomt! Huplakeetjes!

Titus-maand 3-3 (1)

keizer Titus est arrivé!

10527640_694856923895846_7734050457676025267_n

 

U had het misschien al door… de radiostilte was er niet voor niets… mijn zoon kwam ter wereld!

22 juli 2014 om 18:18u werd Titus met zijn 4,8 kg op keizerlijke wijze (eindelijk) geboren!

Het was een dagje zweten en puffen, maar veel aanstalten om eruit te komen maakte hij niet. Hij zat daar goed in mijn buik, de koppigaard! Dus moesten ze hem komen halen. En dat ging gelukkig vlot!

Een gezond manneke, een schat van een baby, we stellen het goed!

En ik ben de gelukkigste moeder op aarde! (tussen enkele vermoeide huilbuitjes door althans :))

Een klein beetje zelfmedelijden

Iedereen doet allemaal leuke dingen dit weekend (echt ie-de-reen!). Festivallekes all around, al mijn vriendinnen op een vrijgezellenweekend, zelfs mijn ouders hebben een zot leuk weekend gepland… en ik? Ik zit gewoon te wachten op een baby…

352-woman-cartoons

En oh ja, die vriendin van een vriendin die uitgerekend was voor begin augustus… Je kan het al raden: die heeft sinds gisteren een mooie dochter! Rotstreek! 🙂

(al is dat een echt heel egoïstische gedachte, want bij haar was het een stuit ligging en aldus keizersnede… hmmm… wie weet dacht zij wel: liever een week overtijd en inleiden dan een keizersnede? En zo kom ik dan toch nog een beetje met beide voetjes weer op de grond)

Mobiel

Dat aftellen had ik duidelijk onderschat… Wat is me dat een saaie bedoening!

Uit huis gaan vind ik niet zo prettig meer, toch zeker niet als het een min of meer grotere afstand betreft. En ik woon in een godvergeten stad dat eigenlijk een uit de kluiten gewassen dorp is en waar ik op enkele buren na nog geen echte vrienden gemaakt heb, laat staan soulmates ben tegen gekomen. Normaal geen probleem, vrienden en soulmates genoeg in de overige Vlaamse velden, maar nu dus… Gegijzeld door een baby die er niet uit wil, is zo een beetje mijn standaard basishumeur tegenwoordig.

Dat komt er ook van om zo goed voorbereid te zijn. Alles is al klaar. De doopsuiker, het geboortekaartje, bedje, kleertjes, pampers, huis aan de kant,… En mijn budget van 1222 euro is ook bijna volledig op (nog 200 euro over maar dat hou ik liever als reserve voor de maanden waarin de baby wel al ter wereld is). Dus het is ook niet dat ik nu nog veel zin heb om te snuisteren in de kringwinkel of rommelmarktjes afstruinen. Als je geen geld hebt om uit te geven aan dingen die niet noodzakelijk zijn, is dat gewoon jezelf kwellen. En alle noodzakelijke dingen heb ik dus al.

Tot zover het gezaag en geklaag. Af en toe in een opflakkering van daadkracht komt er alsnog iets uit mijn mouw getoverd. Om verveling tegen te gaan plan ik dan kortstondige creatie-momentjes met een klein projectje dat maximum een uurtje of 2 mag innemen en waarvoor al het benodigde materiaal reeds bij de hand ligt. Een kast herschikken bijvoorbeeld. Een plantje planten. Of mijn laatste wapenfeit tot op heden: een mobieltje ineen knutselen!

Zoonlief moet toch een mobiel boven zijn bedje hebben? En kopen, dat is zooooo 2013. Nee, upcycling, zelfmaken, origineel, uniek, persoonlijk, dat is 2014! Allerlei ideetjes kwamen reeds in mij op om een mobiel te knutselen (pinterest is daarvoor echt een onuitputtelijke inspiratiebron). Ik koos uiteindelijk voor een simpele basis: 2 houten oude kleerhangers die gemakkelijk tot de basisconstructie voor een mobiel herschapen konden worden. Dan zocht ik in al mijn rommel en verzamelingetjes naar iets leuks om aan die mobiel te bevestigen. Ik wou eenvoud, dus liefst slechts 4 leuke objecten aan een touwtje. Awel ja, ik heb zo een mini verzameling wereldbolletjes (vraag me niet waarom), i-de-aal!

Max een uur knutselen later:

mobiel babykamer

 

Het heeft niet mogen zijn, maar het lag niet aan mijn outfit!

De Rode Duivels stranden op de kwartfinales! Dju toch!

Met dat aftellen naar de geboorte (nee, de baby is er nog niet… verdorie toch!) volg ik het WK redelijk hard op de voet. En al zeker onze Rode Duivels! Trots dat ze zo ver geraakten, gefrustreerd dat ze hier nu stranden en dat het niet aan hen lag (die Argentijnen voetbalden voor geen meter, zoooo irritant!). Maar het lag ook zeker niet aan mijn low-budget supportersoutfit!!

Een marcelleke, een textielstift en een tricolore bloemenkransje, meer had ik niet nodig om de Red Devils van gepaste supporters-spirit te voorzien:

Jolien-rode duivels-wk-supportersoutfit

 

foto:  Mr&Ms Flash

De weeën-opwek-muziek-mix!

Der zijn voordelen aan getrouwd zijn met een (huwelijks)fotograaf, heel veel zelfs. Vrijheid, onafhankelijkheid, altijd fototoestellen in de buurt, altijd vrolijke mensen, relatief flexibele tijdsindeling, … Echter één groot nadeel: zo een trouwfeest is een unieke gebeurtenis op één bepaalde dag, en het is die unieke gebeurtenis op die bepaalde dag vastleggen, dat is Dieje Van Mij zijn verantwoordelijkheid. Dus als je het maken van een baby niet echt plant, kan je de pech hebben dat die baby uitgerekend is op een dag midden in het hoogseizoen der trouwerijen!

Concreet: elke zaterdag en ongeveer ook elke vrijdag is Dieje Van Mij een ganse dag op de baan van ’s morgens vroeg tot ergens in de nacht (afhankelijk van de timing van de openingsdans en openingsdansen worden standaard later uitgevoerd dan in het oorspronkelijke tijdsschema stond). Dat is dus best lastig als je hoogzwanger bent en elk moment aan de hele bevalings-reutemeteute kunt starten. En de grootste frustratie daarbij is: je kan dat verdorie niet inplannen, zo een bevalling!

Idealiter komt die zoon van mij zijn kopke uitsteken op een zaterdagnacht, zondag, maandag of eventueel dinsdag. Vanaf woensdag is het al weer bekken toe, want dan moet papa-in-spe te veel werken en komt zijn aanwezigheid op één der trouwerijen in gedrang! Gelukkig zijn er back-up fotografen en dat soort zaken, maar een trouwkoppel de perfecte dag bezorgen is toch mee de verantwoordelijkheid van de fotograaf. Als die zelf niet komt opdagen, maar een vervanger, tsss… Niet echt helemaal je dat. Dus heb ik een doel: vanaf zaterdagmiddag begin ik aan mijn ‘kom maar, jongen’-ritueel en vanaf woensdag doe ik aan ‘blijf daar nog maar wat’ gewoontes.

Concreet: ‘blijf daar nog maar wat’ houdt veel rusten en geen bruuske bewegingen, geen zotte voedingswaren, geen gini of andere kinine houdende drankjes, …

De ‘kom maar, jongen’-rituelen zijn dan weer: gini drinken, wandelen, fietsen (zonder echt uit te putten), ananas eten, de zoon toespreken, en vooral: dansen! Volgens mij moet dat helpen! Jaja, allemaal dikke zwans natuurlijk, maar liever dikke zwans toch maar proberen dan gewoon wat passief afwachten. Dus heb ik een ‘weeën-opwek-muziek-mix’ samengesteld! Hitjes die de heupen doen draaien, waarbij je onmogelijk stil kan zitten, die instant-vrolijkheid en levensvreugde garanderen, en die naar mijn bescheiden, totaal onwetenschappelijke mening wel eens een weetje kunnen opwekken! Enjoy the mix:

all time favorite: (als je die dance moves letterlijk nadoet, dan kan er niet anders dan een baby geboren worden, denk ik 🙂 )

kont-shaker:

onmogelijk stil te zitten bij:

veel te veel herinneringen:

een beetje trager als het wat te vermoeiend wordt:

balkanbeats zijn ideaal bij zware benen, die moeten nl. bewegen en dat kan hiermee gewoon niet anders:

van de balkan naar Noord-Afrika:

en last but not least, reggae beats zijn ideaal in geval van zwangerschap:

 

 

Ook op zoek naar een mooie vintage voiture?

Voor al degene die nog op zoek zijn naar een mooie, oude, authentieke vintage kinderwagen/voiture: als je snel bent, kan je nog tot vanavond (26 mei) 20u bieden op dit pracht exemplaar van De Kringwinkel in Tienen. Voorlopig nog geen 20 eurootjes!!!

kinderwagen_tweedehands_retro_vintage_goedkoop_budget

waar kan je dat vinden? Awel, op deze website:

http://www.uwkringding.be/veiling/detail_fotos.asp?idproduct=11458

Een dagje aan het strand…

Zorgt voor olifantenbenen naderhand!

Het was mooi weer, wat zeg ik, het was stralend zomer weer! Zo van het type: nu ervan profiteren want zo’n weer, dat kan de ganse zomer op zich laten wachten! En bij toeval moest Dieje Van Mij op de mooie, warme dag, aan de kust zijn! Dus ik had mezelf voor het eerst vrijgesteld van alle bandage-toestanden: geen steunkousen, geen buikband, geen mega onderbroek. Enkel maar blote benen, sandalen en een heel luchtig kleedje!

Zeg nu zelf? Een paar panty’s op het strand in schoenen die compleet toe zijn? Dat is om verdomd veel problemen vragen! Wie doet dat nu?

Niemand, ah ja! Dus ik vond dat het wel mocht, zo een dagje blote benen!

Hmmmm…. alles viel mee gisteren. Ik dacht zelfs: dat koele zeewater aan mijn voetjes en beentjes, dat gaat de zaak verbeteren en niet verslechteren! En ja, het leek er allemaal goed uit te komen… Tot ik vanochtend opstond!

Een dagje aan het strand, zorgde voor olifantenbenen naderhand!

Gezwollen voeten, enkels verdwenen en onderbenen verdubbeld! Gelukkig geen bijkomende aders gespat, maar het zag er toch op het randje uit! Bijkomende aders verdikt en zichtbaar onder het huidoppervlak, zeg maar.

Ok, dat heb je dan! Eigen schuld, dikke bult! En wie wil er nu bruine benen als je die toch ganse zomer onder een paar zwarte panty’s gaat moeten bedekken?

Dus vandaag: voeten omhoog, ijskoude voetbadjes met ijsblokjes, aprés-soleil smeren dat het een lieve lust is en veeeeel drinken. Water, vochtafdrijvende thee, citroen,… En weer dagelijks insnoeren met steunkousen!

Hopelijk morgen weer een normale voet- , enkel- en onderbeenomvang!

 

Suikerbonen en andere zoetigheden

Tijd voor iets leuks: de suikerbonen, de doopsuiker, aléja, die dingetjes die je geeft aan bezoekers bij de geboorte van een baby!

suikerbonen_hippe mama_baby on a budget_besparingstips voor aanstaande moeders

Onze zoon zal al zeker als een ketter door zijn eerste 18 levensjaren gaan, want dopen daar doen wij niet aan mee. Daarna moet hij maar doen wat hij wil (dopen, bekeren tot de Islam, boeddhistische monnik worden, of gewoon zoals de ouders atheïstische nietsnutten op het vlak van spiritualiteit :-)) Dus eigenlijk geen ‘doop’suiker. Maar bon, ik weet zelfs niet goed waar het gebruik vandaan komt, veel kans dat de Christenen er toch niks mee te maken hadden en er nadien het woordje ‘doop’ voor geplaatst hebben, om maar te zeggen: ik hou wel van het gebruik en in België is het wel heel not done om geen kleinigheidje te voorzien dat meegenomen kan worden als soort van bedanking/aandenken aan het nieuwe leven. Ik kan me zelfs niet voorstellen dat er überhaupt Belgen zouden zijn die dit gebruik overboord gooien… oei, oei, oei, dat is godgeklaagd of alleszins achterklap tot het einde der tijden.

Meer zelfs: het is en heuse business op zijn eigen, die suikerbonen! Heelder firma’s specialiseren zich in ieniemienie doosjes en zakjes en frullekes die je naar believen kan opvullen met suikerbonen of ander zoets. Want tegenwoordig beperkt men zich niet langer tot de klassieke suikerbonen (al vind ik dat verdikke wel lekker! Mmmmm). Alles kan en alles mag en liefst ook nog origineel, persoonlijk, grappig, lekker,…

Awel ja, die uitdaging ga ik graag aan! On a budget, wel te verstaan!!

Ik ga hier nu nog niet verraden wat onze ‘doopsuiker’ zal worden, er lezen misschien ook bekenden mee. Maar ik kan al wel trots melden dat het geheel binnen mijn budget van 1222 en een klets eurootjes zal vallen, mede dankzij enkele serieuze meevallers zoals een hele hoop gratis babykleding van de buren, een bedje van de meter, een verjaardagscadeau voor zwangerschapskledij van de vriendinnen,… Dus er is geld om het idee dat Dieje Van Mij en ik in ons achterhoofd hadden, ook daadwerkelijk uit te voeren! Joepie!

En Dieje Van Mij vond dan nog op het wereldwijde web een paar goeie deals! Onze ‘suikerbonen’ (die dus geen echte suikerbonen zullen zijn in de traditionele betekenis van noten met chocolade en suiker) komen verdorie helemaal uit Amerika gevlogen! In België is ons idee klaarblijkelijk niet zo populair en vaak nogal prijzig, maar in Amerika kan je nog koopjes doen! Spannend, want het pakketje zou morgen of overmorgen moeten arriveren!

 

Het walrus-gevoel

Deze post gaat me niet echt in een diepzinnig en intelligent daglicht plaatsen, maar kom… ik ben nogal gesteld op mijn uiterlijk!

Niet dat ik een schoonheidskoninginnetje ben met gekrulde wimpers en perfect gestylede lokken en bijpassende handtas, maar ik hou er van mij op te kleden, unieke kledingstukken uit te zoeken, mijn eigen stijl te exploreren en exploiteren, de kick van een geslaagde outfit en dito kapsel, de kick van te weten dat je er (voor jou doen) megaaa goed uit ziet! Ik ben daar hard met bezig, ja. Ik besteed daar veel tijd en energie aan ja… ik ben dus eigenlijk wel een giga ijdeltuit, ja. Ik geef dat grif toe. Vandaar, ik zal in deze blogpost misschien eerder oppervlakkig overkomen, maar kom, een vrouw wil af en toe ook wat. En dat ‘ook wat willen’ begint hier wat tegen te steken met die dikke buik en dikke steunkousen.

Jaja, steunkousen. Ik schreef er al één langgerekte klaagzang over, en nee, het geklaag is nog niet echt uit het lijf.

Eerst: ik ben blij met de dikke buik, de baby die gezond en wel zit te wroeten en draaien en tuimelen en groot worden. Ik ben super gelukkig dat ik dit vrijwel probleemloos mag meemaken. Medisch gezien heb ik geeeen, maar dan ook geen enkel recht van klagen. En dat besef ik elke dag opnieuw, en elk kriebeltje in de buik opnieuw, elk aaitje van Dieje Van Mij over de buik opnieuw. Ik vind mijn dikke buik ook wel mooi. Ik sta er best mee, al zeg ik het zelf. Ik kom er mee weg, met zo een zwangere buik. Maaaarrrr…

Soms voel ik me gewoon echt dik. En dan niet ‘ik heb vooraan een dikke buik met een baby erin’- dik. Maar vet, en uitpuilend, en kwabberend, en lallend, en dik, en lelijk, en walrus, en zeekoe. Alé, zo een moment van totale vatsigheid. Zeker wanneer ik hongerig ben, en de ene na de andere boterham met choco verslindt, alsnog honger heb, het brood en de choco dan maar ver weg stop, en dan denk ‘dat komt hier niet goed’. Kilo’s vliegen eraan tegen recordtijden. Dat kan toch niet enkel in die buik zitten? Je mag toch niet ‘eten voor 2’? Je moet blijven bewegen, maar 11 kilo in totaal aankomen (haha, daar zit ik al over). Elke dag fietsen, joggen, zwemmen,… Gezond eten. Veel water drinken. Nee, geen frisdrank, water!

walrus

Ik heb wel een dikke buik. Of beter: een grote buik. Hij is niet echt dik, zijnde dat hij zich tot hiertoe beperkt tot vooruit groeien. Ik heb dus vooral zo een vooruit dragende buik. Maar hij is dus aan de grote kant. Of ja, dat hoor ik toch dagelijks van kennissen, toevallige voorbijgangers, winkelbediendes, vrienden en familie. De waarschijnlijk goedbedoelde smalltalk opmerking ‘zeker dat het geen tweeling is?’ heb ik nog steeds niet goed weten pareren. Ook een ad rem antwoord op ‘amai, nog 3 maanden, dat lijkt toch al voor morgen te zijn’ heb ik voorlopig nog niet gevonden. Het blijft dan eerder bij ‘tja, veel kan ik daar niet aan doen hé. De buik groeit hoe hij wilt groeien zeker?’ Tips voor een laconiek wederwoord altijd welkom dus.

Maar mijn point: nog nooit kreeg ik zoveel opmerkingen over mijn uiterlijk. Nog nooit was ik me zo bewust van mijn uiterlijk. En nog nooit, of laat ons zeggen sinds een korte puberige periode, heb ik me de ene keer zo fantastisch mooi en de andere keer zo fantastisch lelijk gevoeld. Het doet een vrouw toch iets, precies, zo zwanger zijn.

En het vervelende is, ik heb nog nooit zo weinig controle gehad over mijn lichaam. Ok, ook weer, op de pubertijd na dan. Mijn lichaam groeit, en verandert en doet maar wat het wil. Ik kan er gewoonweg niks aan doen! Onuitputtelijke honger? Niks tegen te beginnen! Buik groeit in de richting die hij wil. Borsten dito. Aders zwellen, of je dat nu wilt of niet. Pigmentvlekken duiken op, hoeveel of hoe weinig zon je ook ziet. Striemen kan je niet tegenhouden. De navel leidt hier bij mij een geheel eigen leven en groeit gelijk precies een beetje in de verkeerde richting op de moment. Het knippen van de nagels moet ik verdrievoudigen, het wassen van de haren dan weer juist niet. Het is gewoon een rollercoaster van veranderingen, waarbij je op een ochtend voor de spiegel staat (of elke ochtend voor de spiegel staat) en denkt: uh? Ben ik dat?

En dan probeer ik mezelf te vermannen. of beter: te vervrouwen. Ik ben een vrouw! Meer dan ooit! Kijk naar die borsten, hallo kroket! Die nemen Pamela Anderson-proporties aan. Daar moet je verdorie van genieten! Huplakeetjes die decolleté-tjes! Sexyness van een heel ander soort, sexyness van het oer-soort, de vruchtbaarheid, de vrouwelijkheid ten top, de ronde vormen, de weelderige vormen,…

Wat daarna komt? Dat zien we dan wel!