Voornemens en hindernissen

Euhm ja… Ik had me dus voorgenomen om geen nieuwe, ecologisch onverantwoorde spullen te kopen dit jaar… Het is nog maar half januari en ik heb al gezondigd!

In my defense: het was een last minute shopjacht voor een verjaardagscadeautje voor een petekindje van Dieje Van Mij. Er was een verlanglijstje, ik had nog maar een paar uur de tijd, en ik moest het stellen met de winkels op fietsafstand van mijn huis. Ik had echter niet ingecalculeerd dat het verlanglijstje enkel en alleen uit kleding ging bestaan. Mocht het nu nog speelgoed geweest zijn, dat is nog te vinden in mijn kleine provinciestadje. Ecologisch verantwoorde (kinder)kledij? Nope!

Maar het is ook wel ecologisch verantwoord om je aan het verlanglijstje te houden, anders koop je misschien gewoon iets dat totaal overbodig of erger nog totaal ongewenst is. Dus heb ik gekozen om toch te zondigen.

De lessen die ik hieruit leer: voor verjaardagscadeaus is het veel moeilijker mij aan mijn regels te houden. Eco-cadeaus vergen TIJD! Want ik wijk niet graag af van het verlanglijstje. Tweedehands cadeaus durf ik zeker te geven, maar vergt tijd om iets passend te vinden en rond te snuisteren. Zelf maken vergt ook enige tijd / voorbereiding en is niet altijd mogelijk gezien het verlanglijstje. Dus ben ik aangewezen op online shoppen, maar ook daarbij moet je wel een levertijd incalculeren. Last minute eco shoppen? Moeilijk! Ofwel dus zondigen, ofwel beter voorbereiden! We gaan voor dat laatste!

Al bij al was ik wel super blij met ons cadeautje, en ik denk de ontvanger ook! Ook niet onbelangrijk 🙂

plantentuin-1

 

De koemelk miserie

Streep door onze rekening,

grote, dikke, vette streep door onze rekening! Baby heeft een koemelk intolerantie. Ik vond hem altijd een best tolerante jongen. Een regendruppeltje deert hem niet, kleine botsingetjes met mama’s hoofd, no problemo, veel lawaai of veel gedoe, echt, zoonlief geeft geen kik. Tolerantie ten top. Geen flauw ventje, dat zoontje van mij. Maar wat hij scoort aan anti-sisi-ness, moet gecompenseerd worden door een dikke, vette ***intolerantie genaamd lactose (koemelk) intolerantie.

Het verhaal van de ontdekking dezer zal ik jullie besparen, het is lang, het is frustrerend en het zijn zwarte dagen in onzer levens, ik wil er zo weinig mogelijk bij stil staan. Het begon met krampjes, amper slapen, veel huilen, eczeem all over, en een wrak van een moeder, het eindigde met een schat van een kind, lachen, gieren, brullen, slapen, veeeeel slapen, nachten door slapen, middagdutjes, ongelofelijk, compleet vergeten dat dit bestond, brabbelen, tetteren, onnozel doen, en een moeder die zichzelf weer is, on top of the world. Het eindigde jammer genoeg ook met een redelijk lege portemonnee.

Mister Titus eet sinds 1 januari 2015 speciale poedermelk waarin die koemelkdeeltjes heel erg klein gesneden zijn, zodat dat lijfje van hem niet door heeft dat het daar eigenlijk niet tegen kan. Of zo staat het toch ongeveer op de verpakking. Ik lees vooral: chemische troep. En het stinkt! En het is pokkeduur. Maar het is zalig. Het is het beste wat ons kon overkomen in 2015 en dat jaar is nog maar pas begonnen. Titus is van de ene dag op de andere veranderd in de jongen die hij eigenlijk stiekem altijd was, achter alle krampjes en huilbuitjes en klaagtoontjes. En dat doet verdorie goed. Hij is een schatje! En hij heeft afgezien, want wij hadden niet door dat we hem een klein beetje aan het dood doen waren met die andere poedermelk. (ok, niet dood doen, wel veel pijn doen)

Die speciale poedermelk kost ons meer dan het geld voor het voedsel voor 1 volwassen persoon. Dat heb je dan! 200 euro per maand, daaraan zitten we nu ongeveer. Enkel maar poedermelk. Het is dan ook een beer van een baby, stevig en groot. Hij drinkt graag en gulzig. En stilaan eet hij ook groentjes en fruitjes, en ook al eens een boke, een stukje vlees, vis, een rijstwafeltje,… Voor mijn part kan dat ‘echte’ eten niet snel genoeg die flessenvoeding vervangen. Hij eet het graag, hij heeft er geen last van, het is niet zo chemisch en stinkie, en het is veel goedkoper. Maar zo’n dingen kan je niet forceren. Dus wij zitten nog even op besparingsmodus met die extra uitgaven.

En ondertussen experimenteer ik met alternatieven. Amandelmelk, rijstmelk, kokosmelk, … Dat bestaat gelukkig ook!

 

De ultieme buggy test

Dan kan je alles nog zo goed plannen, organiseren en budgetteren, hoe het uiteindelijk uitdraait kan je natuurlijk niet volledig controleren! Dus vind ik het soms wel spannend of mijn baby-on-a-budget-aankopen wel degelijk hun (al is het weinig) geld waard waren. De super mooie old skool kinderwagen die we voor een appel en een ei aanschaften (zie: https://1000eurobaby.wordpress.com/2014/02/06/de-rolls-royce/) bleek daadwerkelijk een groot succes. Niet zo handig te manoeuvreren wanneer je wil shoppen, niet zo handig in en uit de auto, maar wel zo handig in huis (wieg en kinderwagen in één en verdomd mooi ook) en wel zo handig op onze dagelijkse wandelingetjes eenmaal kleine zoon van die vreselijke krampjes verlost was en ein-de-lijk wou plat liggen en we hem aldus wandelend met onze Rolls Royce in slaap konden wiegen. De kleine zoon is er ondertussen sinds enkele weken bijna volledig uitgegroeid maar de eeuwenoude (aleja, toch redelijk oude) wieg is nog steeds in perfecte staat en dusdanig klaar voor a) doorverkoop, b) volgende baby (dat laat ik nog even in het midden 🙂 )

Naast een tweedehandse kinderwagen via www.tweedehands.be, kochten wij ook een tweedehandse buggy in de plaatselijke kringloopwinkel (zie: https://1000eurobaby.wordpress.com/2014/05/14/buggy-hier-buggy-daar-buggy-overal/) En dit voor 20 eurootjes! Crazyness! Goeie koop? Tja, dat konden we nu pas, nu mister little baby 5 maanden oud is en een beetje deftig kan rechtzitten, daadwerkelijk testen! Bij eerste en tweede gebruik kwam deze ultieme-budget-buggy al meteen voor een paar serieuze obstakels te staan:

Test 1: de treinrit

20141221_100851-2

Baby past in buggy? Allright! Meteen de trein op! Ja, ik hou wel van een risicootje, dus ik dacht bij eerste gebruik al meteen met buggy en al naar Antwerpen te treinen. Baby, buggy en ik. Dan zou ik er meteen achterkomen of dat ding degelijk is. Achteraf gezien verdomd risicovol, het had verdorie echt een rottig tripje kunnen geweest zijn. Maar nee, die buggy, die bleek ge-wel-dig goed te zijn! Manouevreren gelijk een gemiddelde voetganger zonder baby! Snelheden die een gezonde twintiger zou moeten halen! Comfort nooit gezien! Luiertas niet langer zwaar aan de schouders, maar hupla aan het stuur! Rug niet langer krom van de draagzak, maar met stevige tred zonder belet! En baby die dat alles verdomd leuk vindt ook! Kijken naar de omgeving, lachen naar (of eerder met?) vreemde mensen, een verfrissend windje in het gezicht, lekkere warme voetjes in de bijhorende voetenzak, beschut tegen weer en wind indien nodig achter het regenscherm, languit naar achteren liggend of monter rechtop. Alles is mogelijk! Test 1 was een schot in de roos!

Test 2: de brunch

Die treinrit leidde baby en mij naar een brunch met vriendinnen in een gezellig koffiebarretje in Antwerpen. Rit ging vlot, brunch iets minder. Eerste keer met poedermelk (sinds kort bouw ik die borstvoeding wat af, maar dat is een ander verhaal), vergeet ik toch de poeder? Krijsende baby, niet willen slapen in zo een drukte, gespannen moeder, later ook lichtjes huilende moeder, … Enfin, de buggy als stilstaande slaapplek in een binnenruimte, no way! Fail!

Test 3: de hobbelige straten van Antwerpen

Dus dat stilstaan met die baby in die buggy op die brunch werkte voor geen meter. Baby, buggy en ik dus de straten in. En meteen de meest smalle voetpadden, hoge borduren, hobbelige straatstenen. Jawel, deze test met vlag en wimpel doorstaan! En de baby: die viel alsnog in slaap!

20141221_140906

Test 4: de sneeuw

Het toeval wil dat bijna meteen na die bewuste eerste daguitstap met baby in de budget buggy, onze dagelijkse wandelroute en ver daarbuiten bedekt werden met een dun maar daarom niet minder glibberig laagje sneeuw! Geweldig mooi, lekker winters én ook wel klein mijlpaaltje om met mijn zoontje van die eerste sneeuw in gans dat mini leventje te gaan genieten. Dat was dus meteen ook de ultieme off-roafd-experience test voor de buggy. Want die sneeuw vroor hier en daar lekker aan, de hobbels waren heftig, het slipgevaar reëel, het wegglijden moest worden bijgestuurd. Maar ook hier: test met glans doorstaan!

20141227_162758

20141227_162809

Conclusie tot op heden: verdomd goed bestede 20 euro voor een verdomd goeie buggy! En vooral: nobody knows!  Als ik nu voorbij een chique en dure kinderwagenboetiek buggy, of een kokette dame met nette baby en dito kindervoiture passeer, dan denk ik lekker bij mezelf, jullie liever dan ik! En met opgeheven hoofd buggy ik met mijn budget baby verder door mijn uitgestrekte rijkdom!

2015 is coming

Dit is mijn motto (en ook meteen mijn voornemen, mijn wens aan al mijn geliefden, en bij deze ook aan u, mijn lezer) voor 2015:

b6153df705a402fc6099d5ea4bcd007d

En beste van al: als consumeren een verslaving is (en ik denk dat dit daadwerkelijk zo is) dan heb ik door mijn hele baby-on-a-budget-plan een soort afkickschema gevonden, want consuminderen is nu mijn verslaving!

Tip aan alles en iedereen die daar ook al eens last van heeft: start met één specifiek project (in mijn geval de aankomende baby) en bepaal je budget hiervoor, maar hou dit budget expres extra klein, en hou je dan strak aan dit plan. Het succesgevoel, of de high die je daaruit put is zoveel verslavender en vooral geeft zoveel meer voldoening voor zoveel langere tijd dan de high die je krijgt na een dagje veel te veel shoppen! Na zo één projectje volgen daardoor algauw nog een paar en voor je het weet wordt je inderdaad rijker door minder te willen!

Happy 2015!

Ik leef nog! En meer nog: zo ook mijn zoon! :)

Ohjaaaaa… laatste post dateert verdorie van ergens in september en het is bijna december…

 Hmmmm… schreef ik net iets over dat het stilaan beter ging, dat leven met een baby, dat ritme vinden, dat weer wat tijd voor mezelf en aldus het bloggen vinden? Nope! Of ja, nee, dat was wel zo. Voor even. Want toen kwamen de groeisprongetjes en bijhorende nachtelijke voedingen, toen kwamen er veel opdrachten voor onze (de mijne en die van mijn husbandje) bedrijfjes, toen kwamen er allerlei sociale verplichtingen, en toen kwamen er nog meer groeispurtjes, een uitgeputte moeder, en nu ook nog eens  witte vlekjes ter hoogte van het tandvlees dat wijst op, jawel, een eerste en misschien ook al tweede tandje! Jawadde!

Dus ja, dat bloggen viel wat tegen. Maar hé! Ik heb wel verder bespaard, of liever: geconsuminderd (geen spellingsuggestie voor dat woord? Flauw!). Mijn doel was om na de grote geboorte, en het bijhorende kraamgeld, mijn baby-uitgaven nu maandelijks te beperken tot het kindergeld dat wij ontvangen, zijnde iets rond de 90 euro.

Ik moet zeggen, met enige trots: dat lukt mega goed! Ik denk dat ik een gewoonte heb aangeleerd de maanden voor mijn zoontje ons gezin kwam aanvullen, en die gewoonte zet ik gewoon zonder veel moeite verder.

Titus-maand 3-1 (1)

Meer zelfs: ik heb duidelijk een heel erg goede, grote voorraad kleding en andere benodigdheden aangelegd voor de komst van Titus. Ik moet haast niets bijkopen. Eigenlijk koop ik enkel een broekje of rompertje bij omdat het bijvoorbeeld echt een (vaak tweedehands) koopje is. Daarnaast heb ik nog steeds een moeder die dit ook doet en mij dus ten gepaste tijden weer een leuk ‘nieuw’ outfitje bezorgd voor haar kleinzoon. Eigenlijk heb ik zelfs te veel kleertjes. Best handig, moet je minder wasmachines laten draaien :).

Wat ik nog na de geboorte heb toegevoegd aan de babyspullen is voornamelijk gekregen van vrienden of familie: een box/park (dat wou ik eerst niet, maar bleek toch redelijk handig, zeker eentje op wieltjes), een fietszitje, een tweede maxi cosi voor in de auto van de grootouders, een speeldeken, een speelboog, … Ineens hadden een aantal mensen door: aha, bij hen kunnen we onze oude, maar nog perfect bruikbare babyspullen kwijt!

speelboog_tweedehands_bezuinigen_besparen_besparingstips_babyspullen

Wat kocht ik dan wel nog nieuw? Een rammelaar die Titus wel kan vasthouden (de meesten zijn precies toch niet mini-baby-proof want te zwaar of te groot voor die mini handjes), een tweede bijtring (voor die tandjes, al blijkt een wortel een veel beter én goedkoper alternatief), een slaapzakje met lange mouwen voor de winter, en nog kleine verzorgingsspulletjes zoals badolie, een resem tutjes op zoek naar dé tut die hij wel in zijn mondje kan houden (bleek niet te bestaan, moesten gewoon geduld hebben tot hij ein-de-lijk de zuigtechniek om te tutteren zonder tutverlies te pakkken kreeg), … En natuurlijk kocht en koop ik ook staaaapels luiers en luierdoekjes! Amai mijn vuilnisbak, amai mijn ecologische voetafdruk, amai mijn neusgaten, zo een baby vult nogal eens luiers met kiloooooo’s!

wortel_bijtring_rapley

Maar zoals gezegd: dat bleef altijd mooi binnen het budget. Maandelijks hou ik nog een klein beetje over dat ik opspaar voor grotere aankopen, zoals misschien binnenkort een (tweedehands) fietskar.

Het is dus verdorie haalbaar! Of ja, tot hiertoe toch! En mijn baby’tje is rond, gezond en een echte hipperd als het op zijn garderobe aankomt! Huplakeetjes!

Titus-maand 3-3 (1)

Wat met het budget als de baby er is?

Zoals in mijn allereerste blogpost met de spelregels gezegd: liefst van al kom ik toe met het kraamgeld van 1222 euro tot eind 2014.

Dat moet lukken, gezien ik nu nog 200 euro in de pot heb liggen die ik nog niet uitgegeven heb! Die 200 euro verwacht ik te zullen moeten uitgeven aan iets dat ik volledig over het hoofd zag, of achteraf toch belangrijker blijkt te zijn dan gedacht, of gewoon aan onverholen luxe-shoppen naar items die totaal niet noodzakelijk zijn. Dat laatste zou dan wel wat jammer zijn. Dus moest de 200 euro eind 2014 halen, dan hevel ik dit gewoon over naar 2015. Op een bepaald moment zal ik toch echt wel iets nieuws/bijkomends moeten aankopen voor die zoon van mij, veronderstel ik! 🙂

Maar ik hou wel van uitdagingen. En die kraamgeld-uitdaging, die is me belachelijk goed bevallen! Ik ben trots op mezelf, Dieje Van Mij is ook tevreden, onze bankrekening is niet compleet geplunderd, onze ecologische voetafdruk ging er op vooruit, en de creativiteit en het voldane gevoel achteraf: goud waard!

Dus ik wil niet stoppen bij de geboorte. Consuminderen met kinderen, dat zal het zijn! Een nieuwe uitdaging staat in de startblokken: deze van het kindergeld! Want ja, wij Belgen krijgen per kind een kleine kinderbijslag! Zo’n 84,43 euro per maand in ons geval (lees: beide ouders zelfstandigen). Zou dit bedrag voldoende zijn om alle kinder-uitgaves te dekken? (Niet meegerekend hierbij de eventuele medische kosten en voedsel, aangezien dit nogal moeilijk los te koppelen valt van de ‘gewone’ uitgaven). Ik weet het niet, maar ik ga het proberen.

toon

Interessante artikels over baby’s en budget

Hier nog geen baby in zicht,

enkel wat in het rond draaien, geen bewegingen in de juiste richting dus (lees: naar beneden, naar buiten, naar de ‘echte wereld’). Maar gisteren was mijn uitgerekende datum, dus ik mag niet klagen, laat staan panikeren.

Wat doe ik dan wel?

Vandaag ben ik zo wat aan het freewheelen on the internet: een beetje lezen en doorklikken op leuke blogs, columns,…

En de interessante dingen, die deel ik graag met jullie!

Bijvoorbeeld het Nederlandse online magazine ‘Kiind’. Leuke ontdekking. Alleen al omdat de heldere en nuchtere kijk van de Nederlanders ook in baby- en opvoedingsland wel eens bevrijdend werkt voor die kneuterige, angstige Belgjes. Leuk artikel dat helemaal strookt met wat ik nu ook nastreef: consuminderen met kinderen!

Ook een artikeltje over de minimale kraamlijst/geboortelijst vind ik een voltreffer! Overdadig spullen hamsteren voor je baby, nergens voor nodig!

En dan een leuke blog die op een niet al te prekerige, genuanceerde en zelfrelativerende manier het onderwerp ‘minimaliseren’, ‘consuminderen’ en kinderen, leuk leven, … in het eigen leven toepast en erover bericht: Eenvoudig Wit.

Voila, een beetje budget-inspiratie! Een kleine boost die ik vandaag precies even nodig had, want met dat wachten op een baby komt ook de verveling, en met de verveling komt ook de drang om te consumeren. En dat willen we (nu) niet!

 

Mobiel

Dat aftellen had ik duidelijk onderschat… Wat is me dat een saaie bedoening!

Uit huis gaan vind ik niet zo prettig meer, toch zeker niet als het een min of meer grotere afstand betreft. En ik woon in een godvergeten stad dat eigenlijk een uit de kluiten gewassen dorp is en waar ik op enkele buren na nog geen echte vrienden gemaakt heb, laat staan soulmates ben tegen gekomen. Normaal geen probleem, vrienden en soulmates genoeg in de overige Vlaamse velden, maar nu dus… Gegijzeld door een baby die er niet uit wil, is zo een beetje mijn standaard basishumeur tegenwoordig.

Dat komt er ook van om zo goed voorbereid te zijn. Alles is al klaar. De doopsuiker, het geboortekaartje, bedje, kleertjes, pampers, huis aan de kant,… En mijn budget van 1222 euro is ook bijna volledig op (nog 200 euro over maar dat hou ik liever als reserve voor de maanden waarin de baby wel al ter wereld is). Dus het is ook niet dat ik nu nog veel zin heb om te snuisteren in de kringwinkel of rommelmarktjes afstruinen. Als je geen geld hebt om uit te geven aan dingen die niet noodzakelijk zijn, is dat gewoon jezelf kwellen. En alle noodzakelijke dingen heb ik dus al.

Tot zover het gezaag en geklaag. Af en toe in een opflakkering van daadkracht komt er alsnog iets uit mijn mouw getoverd. Om verveling tegen te gaan plan ik dan kortstondige creatie-momentjes met een klein projectje dat maximum een uurtje of 2 mag innemen en waarvoor al het benodigde materiaal reeds bij de hand ligt. Een kast herschikken bijvoorbeeld. Een plantje planten. Of mijn laatste wapenfeit tot op heden: een mobieltje ineen knutselen!

Zoonlief moet toch een mobiel boven zijn bedje hebben? En kopen, dat is zooooo 2013. Nee, upcycling, zelfmaken, origineel, uniek, persoonlijk, dat is 2014! Allerlei ideetjes kwamen reeds in mij op om een mobiel te knutselen (pinterest is daarvoor echt een onuitputtelijke inspiratiebron). Ik koos uiteindelijk voor een simpele basis: 2 houten oude kleerhangers die gemakkelijk tot de basisconstructie voor een mobiel herschapen konden worden. Dan zocht ik in al mijn rommel en verzamelingetjes naar iets leuks om aan die mobiel te bevestigen. Ik wou eenvoud, dus liefst slechts 4 leuke objecten aan een touwtje. Awel ja, ik heb zo een mini verzameling wereldbolletjes (vraag me niet waarom), i-de-aal!

Max een uur knutselen later:

mobiel babykamer

 

Het heeft niet mogen zijn, maar het lag niet aan mijn outfit!

De Rode Duivels stranden op de kwartfinales! Dju toch!

Met dat aftellen naar de geboorte (nee, de baby is er nog niet… verdorie toch!) volg ik het WK redelijk hard op de voet. En al zeker onze Rode Duivels! Trots dat ze zo ver geraakten, gefrustreerd dat ze hier nu stranden en dat het niet aan hen lag (die Argentijnen voetbalden voor geen meter, zoooo irritant!). Maar het lag ook zeker niet aan mijn low-budget supportersoutfit!!

Een marcelleke, een textielstift en een tricolore bloemenkransje, meer had ik niet nodig om de Red Devils van gepaste supporters-spirit te voorzien:

Jolien-rode duivels-wk-supportersoutfit

 

foto:  Mr&Ms Flash

De weeën-opwek-muziek-mix!

Der zijn voordelen aan getrouwd zijn met een (huwelijks)fotograaf, heel veel zelfs. Vrijheid, onafhankelijkheid, altijd fototoestellen in de buurt, altijd vrolijke mensen, relatief flexibele tijdsindeling, … Echter één groot nadeel: zo een trouwfeest is een unieke gebeurtenis op één bepaalde dag, en het is die unieke gebeurtenis op die bepaalde dag vastleggen, dat is Dieje Van Mij zijn verantwoordelijkheid. Dus als je het maken van een baby niet echt plant, kan je de pech hebben dat die baby uitgerekend is op een dag midden in het hoogseizoen der trouwerijen!

Concreet: elke zaterdag en ongeveer ook elke vrijdag is Dieje Van Mij een ganse dag op de baan van ’s morgens vroeg tot ergens in de nacht (afhankelijk van de timing van de openingsdans en openingsdansen worden standaard later uitgevoerd dan in het oorspronkelijke tijdsschema stond). Dat is dus best lastig als je hoogzwanger bent en elk moment aan de hele bevalings-reutemeteute kunt starten. En de grootste frustratie daarbij is: je kan dat verdorie niet inplannen, zo een bevalling!

Idealiter komt die zoon van mij zijn kopke uitsteken op een zaterdagnacht, zondag, maandag of eventueel dinsdag. Vanaf woensdag is het al weer bekken toe, want dan moet papa-in-spe te veel werken en komt zijn aanwezigheid op één der trouwerijen in gedrang! Gelukkig zijn er back-up fotografen en dat soort zaken, maar een trouwkoppel de perfecte dag bezorgen is toch mee de verantwoordelijkheid van de fotograaf. Als die zelf niet komt opdagen, maar een vervanger, tsss… Niet echt helemaal je dat. Dus heb ik een doel: vanaf zaterdagmiddag begin ik aan mijn ‘kom maar, jongen’-ritueel en vanaf woensdag doe ik aan ‘blijf daar nog maar wat’ gewoontes.

Concreet: ‘blijf daar nog maar wat’ houdt veel rusten en geen bruuske bewegingen, geen zotte voedingswaren, geen gini of andere kinine houdende drankjes, …

De ‘kom maar, jongen’-rituelen zijn dan weer: gini drinken, wandelen, fietsen (zonder echt uit te putten), ananas eten, de zoon toespreken, en vooral: dansen! Volgens mij moet dat helpen! Jaja, allemaal dikke zwans natuurlijk, maar liever dikke zwans toch maar proberen dan gewoon wat passief afwachten. Dus heb ik een ‘weeën-opwek-muziek-mix’ samengesteld! Hitjes die de heupen doen draaien, waarbij je onmogelijk stil kan zitten, die instant-vrolijkheid en levensvreugde garanderen, en die naar mijn bescheiden, totaal onwetenschappelijke mening wel eens een weetje kunnen opwekken! Enjoy the mix:

all time favorite: (als je die dance moves letterlijk nadoet, dan kan er niet anders dan een baby geboren worden, denk ik 🙂 )

kont-shaker:

onmogelijk stil te zitten bij:

veel te veel herinneringen:

een beetje trager als het wat te vermoeiend wordt:

balkanbeats zijn ideaal bij zware benen, die moeten nl. bewegen en dat kan hiermee gewoon niet anders:

van de balkan naar Noord-Afrika:

en last but not least, reggae beats zijn ideaal in geval van zwangerschap: