Voornemens en hindernissen

Euhm ja… Ik had me dus voorgenomen om geen nieuwe, ecologisch onverantwoorde spullen te kopen dit jaar… Het is nog maar half januari en ik heb al gezondigd!

In my defense: het was een last minute shopjacht voor een verjaardagscadeautje voor een petekindje van Dieje Van Mij. Er was een verlanglijstje, ik had nog maar een paar uur de tijd, en ik moest het stellen met de winkels op fietsafstand van mijn huis. Ik had echter niet ingecalculeerd dat het verlanglijstje enkel en alleen uit kleding ging bestaan. Mocht het nu nog speelgoed geweest zijn, dat is nog te vinden in mijn kleine provinciestadje. Ecologisch verantwoorde (kinder)kledij? Nope!

Maar het is ook wel ecologisch verantwoord om je aan het verlanglijstje te houden, anders koop je misschien gewoon iets dat totaal overbodig of erger nog totaal ongewenst is. Dus heb ik gekozen om toch te zondigen.

De lessen die ik hieruit leer: voor verjaardagscadeaus is het veel moeilijker mij aan mijn regels te houden. Eco-cadeaus vergen TIJD! Want ik wijk niet graag af van het verlanglijstje. Tweedehands cadeaus durf ik zeker te geven, maar vergt tijd om iets passend te vinden en rond te snuisteren. Zelf maken vergt ook enige tijd / voorbereiding en is niet altijd mogelijk gezien het verlanglijstje. Dus ben ik aangewezen op online shoppen, maar ook daarbij moet je wel een levertijd incalculeren. Last minute eco shoppen? Moeilijk! Ofwel dus zondigen, ofwel beter voorbereiden! We gaan voor dat laatste!

Al bij al was ik wel super blij met ons cadeautje, en ik denk de ontvanger ook! Ook niet onbelangrijk 🙂

plantentuin-1

 

De koemelk miserie

Streep door onze rekening,

grote, dikke, vette streep door onze rekening! Baby heeft een koemelk intolerantie. Ik vond hem altijd een best tolerante jongen. Een regendruppeltje deert hem niet, kleine botsingetjes met mama’s hoofd, no problemo, veel lawaai of veel gedoe, echt, zoonlief geeft geen kik. Tolerantie ten top. Geen flauw ventje, dat zoontje van mij. Maar wat hij scoort aan anti-sisi-ness, moet gecompenseerd worden door een dikke, vette ***intolerantie genaamd lactose (koemelk) intolerantie.

Het verhaal van de ontdekking dezer zal ik jullie besparen, het is lang, het is frustrerend en het zijn zwarte dagen in onzer levens, ik wil er zo weinig mogelijk bij stil staan. Het begon met krampjes, amper slapen, veel huilen, eczeem all over, en een wrak van een moeder, het eindigde met een schat van een kind, lachen, gieren, brullen, slapen, veeeeel slapen, nachten door slapen, middagdutjes, ongelofelijk, compleet vergeten dat dit bestond, brabbelen, tetteren, onnozel doen, en een moeder die zichzelf weer is, on top of the world. Het eindigde jammer genoeg ook met een redelijk lege portemonnee.

Mister Titus eet sinds 1 januari 2015 speciale poedermelk waarin die koemelkdeeltjes heel erg klein gesneden zijn, zodat dat lijfje van hem niet door heeft dat het daar eigenlijk niet tegen kan. Of zo staat het toch ongeveer op de verpakking. Ik lees vooral: chemische troep. En het stinkt! En het is pokkeduur. Maar het is zalig. Het is het beste wat ons kon overkomen in 2015 en dat jaar is nog maar pas begonnen. Titus is van de ene dag op de andere veranderd in de jongen die hij eigenlijk stiekem altijd was, achter alle krampjes en huilbuitjes en klaagtoontjes. En dat doet verdorie goed. Hij is een schatje! En hij heeft afgezien, want wij hadden niet door dat we hem een klein beetje aan het dood doen waren met die andere poedermelk. (ok, niet dood doen, wel veel pijn doen)

Die speciale poedermelk kost ons meer dan het geld voor het voedsel voor 1 volwassen persoon. Dat heb je dan! 200 euro per maand, daaraan zitten we nu ongeveer. Enkel maar poedermelk. Het is dan ook een beer van een baby, stevig en groot. Hij drinkt graag en gulzig. En stilaan eet hij ook groentjes en fruitjes, en ook al eens een boke, een stukje vlees, vis, een rijstwafeltje,… Voor mijn part kan dat ‘echte’ eten niet snel genoeg die flessenvoeding vervangen. Hij eet het graag, hij heeft er geen last van, het is niet zo chemisch en stinkie, en het is veel goedkoper. Maar zo’n dingen kan je niet forceren. Dus wij zitten nog even op besparingsmodus met die extra uitgaven.

En ondertussen experimenteer ik met alternatieven. Amandelmelk, rijstmelk, kokosmelk, … Dat bestaat gelukkig ook!

 

De ultieme buggy test

Dan kan je alles nog zo goed plannen, organiseren en budgetteren, hoe het uiteindelijk uitdraait kan je natuurlijk niet volledig controleren! Dus vind ik het soms wel spannend of mijn baby-on-a-budget-aankopen wel degelijk hun (al is het weinig) geld waard waren. De super mooie old skool kinderwagen die we voor een appel en een ei aanschaften (zie: https://1000eurobaby.wordpress.com/2014/02/06/de-rolls-royce/) bleek daadwerkelijk een groot succes. Niet zo handig te manoeuvreren wanneer je wil shoppen, niet zo handig in en uit de auto, maar wel zo handig in huis (wieg en kinderwagen in één en verdomd mooi ook) en wel zo handig op onze dagelijkse wandelingetjes eenmaal kleine zoon van die vreselijke krampjes verlost was en ein-de-lijk wou plat liggen en we hem aldus wandelend met onze Rolls Royce in slaap konden wiegen. De kleine zoon is er ondertussen sinds enkele weken bijna volledig uitgegroeid maar de eeuwenoude (aleja, toch redelijk oude) wieg is nog steeds in perfecte staat en dusdanig klaar voor a) doorverkoop, b) volgende baby (dat laat ik nog even in het midden 🙂 )

Naast een tweedehandse kinderwagen via www.tweedehands.be, kochten wij ook een tweedehandse buggy in de plaatselijke kringloopwinkel (zie: https://1000eurobaby.wordpress.com/2014/05/14/buggy-hier-buggy-daar-buggy-overal/) En dit voor 20 eurootjes! Crazyness! Goeie koop? Tja, dat konden we nu pas, nu mister little baby 5 maanden oud is en een beetje deftig kan rechtzitten, daadwerkelijk testen! Bij eerste en tweede gebruik kwam deze ultieme-budget-buggy al meteen voor een paar serieuze obstakels te staan:

Test 1: de treinrit

20141221_100851-2

Baby past in buggy? Allright! Meteen de trein op! Ja, ik hou wel van een risicootje, dus ik dacht bij eerste gebruik al meteen met buggy en al naar Antwerpen te treinen. Baby, buggy en ik. Dan zou ik er meteen achterkomen of dat ding degelijk is. Achteraf gezien verdomd risicovol, het had verdorie echt een rottig tripje kunnen geweest zijn. Maar nee, die buggy, die bleek ge-wel-dig goed te zijn! Manouevreren gelijk een gemiddelde voetganger zonder baby! Snelheden die een gezonde twintiger zou moeten halen! Comfort nooit gezien! Luiertas niet langer zwaar aan de schouders, maar hupla aan het stuur! Rug niet langer krom van de draagzak, maar met stevige tred zonder belet! En baby die dat alles verdomd leuk vindt ook! Kijken naar de omgeving, lachen naar (of eerder met?) vreemde mensen, een verfrissend windje in het gezicht, lekkere warme voetjes in de bijhorende voetenzak, beschut tegen weer en wind indien nodig achter het regenscherm, languit naar achteren liggend of monter rechtop. Alles is mogelijk! Test 1 was een schot in de roos!

Test 2: de brunch

Die treinrit leidde baby en mij naar een brunch met vriendinnen in een gezellig koffiebarretje in Antwerpen. Rit ging vlot, brunch iets minder. Eerste keer met poedermelk (sinds kort bouw ik die borstvoeding wat af, maar dat is een ander verhaal), vergeet ik toch de poeder? Krijsende baby, niet willen slapen in zo een drukte, gespannen moeder, later ook lichtjes huilende moeder, … Enfin, de buggy als stilstaande slaapplek in een binnenruimte, no way! Fail!

Test 3: de hobbelige straten van Antwerpen

Dus dat stilstaan met die baby in die buggy op die brunch werkte voor geen meter. Baby, buggy en ik dus de straten in. En meteen de meest smalle voetpadden, hoge borduren, hobbelige straatstenen. Jawel, deze test met vlag en wimpel doorstaan! En de baby: die viel alsnog in slaap!

20141221_140906

Test 4: de sneeuw

Het toeval wil dat bijna meteen na die bewuste eerste daguitstap met baby in de budget buggy, onze dagelijkse wandelroute en ver daarbuiten bedekt werden met een dun maar daarom niet minder glibberig laagje sneeuw! Geweldig mooi, lekker winters én ook wel klein mijlpaaltje om met mijn zoontje van die eerste sneeuw in gans dat mini leventje te gaan genieten. Dat was dus meteen ook de ultieme off-roafd-experience test voor de buggy. Want die sneeuw vroor hier en daar lekker aan, de hobbels waren heftig, het slipgevaar reëel, het wegglijden moest worden bijgestuurd. Maar ook hier: test met glans doorstaan!

20141227_162758

20141227_162809

Conclusie tot op heden: verdomd goed bestede 20 euro voor een verdomd goeie buggy! En vooral: nobody knows!  Als ik nu voorbij een chique en dure kinderwagenboetiek buggy, of een kokette dame met nette baby en dito kindervoiture passeer, dan denk ik lekker bij mezelf, jullie liever dan ik! En met opgeheven hoofd buggy ik met mijn budget baby verder door mijn uitgestrekte rijkdom!

The money – eindafrekening

Dringend tijd om eens te showen hoe goed ik mij aan mijn voorgenomen beperkingen heb gehouden!

Het doel: slechts 1223,11 euro uitgeven aan mijn baby uitzet, oftewel het bedrag dat je krijgt van de Belgische overheid bij de geboorte van je eerste kindje.

Middel: cadeau krijgen, lenen, zelf maken, goedkoop shoppen, tweedehands,… been there, done that! En hoe!

Eindbalans: ik heb in totaal (medische kosten en pampers niet meegerekend) 1130,5 euro uitgegeven aan de baby uitzet (incl zwangerschapskledij)!

Een mooi resultaat, al zeg ik het zelf! Er zal hier en daar misschien een aankoopje door de mazen van het net geraakt zijn, daar durf ik mijn hand niet voor in het vuur steken, maar dat ik binnen het vooropgestelde budget gebleven ben, dat is overduidelijk! En daar ben ik verdomd trots op! Dat ik ook de uitgaven aan kledij voor mezelf binnen te perken heb weten houden, dat vind ik helemaal te gek!

En dan nu, de cijfers! Ik heb een excel aangemaakt aan het begin van de uitdaging, en alle uitgaves hierin mooi bijgehouden en ingepland. Daardoor kan ik nu voor de geïnteresseerden de concrete cijfers voorleggen der uitgaves der baby uitzet!

Deel 1: de cadeaus van de mutualiteit:

Ik schreef al dat de meeste mutualiteiten in België bij de geboorte van een eerste kindje een kraamgeschenk aanbieden. Wel, de mijne (Christelijke Mutualiteit oftewel CM) biedt onder andere een aankoopbon van Dreamland aan en een aankoopbon te besteden in hun eigen gamma aan babyartikelen. Daarmee heb ik volgende aankopen voor nul komma nul nul euro kunnen afronden:

babyuitzet deel 1

Deel 2: eigen aankopen en cadeaus reeds gekregen voor geboorte

Hieronder een kleine opsomming van wat ik reeds kocht of kreeg voor Titus op de wereld kwam. Telkens met bedrag en soms ook een kleine opmerking wat betreft de winkel van aankoop.

babyuitzet deel 2

 

Deel 3: de geboortelijst

Dit is een kleine opsomming met dingen die ik op de geboortelijst geplaatst heb en aldus hoop cadeau te krijgen of reeds cadeau gekregen heb. Waarschijnlijk krijgen we niet alles van de geboortelijst in onze schoot geworpen, maar naast de geboortelijst hebben we ook een kleine pamperrekening waarop reeds enkele kraambezoekers een bijdrage plaatsten. Hiermee hebben we nu al ruim voldoende om de hoogst nodige spullen die we niet cadeau zullen krijgen, alsnog zelf aan te schaffen zonder in eigen buidel te moeten tasten! Niet slecht, al zeg ik het zelf. Zeker omdat ik op de geboortelijst ook al heel wat spulletjes geplaatst heb die betrekking hebben op de volgende levensjaren van Titus: speelgoed, schommels, kledij in grotere maten, een rugzakje voor de créche,…

babyuitzet deel 3

 

Deel 4: pure trots!

Voor ik de uitdaging van de 1000 euro baby aanging, dacht ik niet dat dit zo goed ging lukken. Meer zelfs, ik dacht dat het gewoonweg gedoemd was te mislukken. Om mezelf wat aan te moedigen startte ik daarom deze blog. Kwestie van verantwoording te moeten afleggen aan de buitenwereld. Dat heeft zeker geholpen! Meer zelfs: ik heb 2 grote aankopen kunnen doen met het budget die ik voorheen niet had ingecalculeerd wegens ‘dat is helemaal niet haalbaar’, namelijk de doopsuiker en geboortekaartjes. Maar hé! Ook die heb ik dus kunnen aanschaffen binnen het budget! Hoe die eruit zien, volgt nog in een latere blogpost. Hier alvast de harde cijfers:

 

babyuitzet deel 4

 

Zoals je ziet: het budget was 1223,11 euro en ik bleef er mooi onder! Gerekend dat er hier en daar een aankoopje niet geregistreerd werd, schat ik dat ik netjes on budget ben gebleven! Een nul-operatie dus, want het kraamgeld is ondertussen ook op mijn rekening gestort! En zo ben ik van de geboorte van mijn eerste zoon niet armer, maar zooooooooooveeeeeeeel rijker geworden!

oooooooh….. 🙂 😉

 

 

keizer Titus est arrivé!

10527640_694856923895846_7734050457676025267_n

 

U had het misschien al door… de radiostilte was er niet voor niets… mijn zoon kwam ter wereld!

22 juli 2014 om 18:18u werd Titus met zijn 4,8 kg op keizerlijke wijze (eindelijk) geboren!

Het was een dagje zweten en puffen, maar veel aanstalten om eruit te komen maakte hij niet. Hij zat daar goed in mijn buik, de koppigaard! Dus moesten ze hem komen halen. En dat ging gelukkig vlot!

Een gezond manneke, een schat van een baby, we stellen het goed!

En ik ben de gelukkigste moeder op aarde! (tussen enkele vermoeide huilbuitjes door althans :))

Mobiel

Dat aftellen had ik duidelijk onderschat… Wat is me dat een saaie bedoening!

Uit huis gaan vind ik niet zo prettig meer, toch zeker niet als het een min of meer grotere afstand betreft. En ik woon in een godvergeten stad dat eigenlijk een uit de kluiten gewassen dorp is en waar ik op enkele buren na nog geen echte vrienden gemaakt heb, laat staan soulmates ben tegen gekomen. Normaal geen probleem, vrienden en soulmates genoeg in de overige Vlaamse velden, maar nu dus… Gegijzeld door een baby die er niet uit wil, is zo een beetje mijn standaard basishumeur tegenwoordig.

Dat komt er ook van om zo goed voorbereid te zijn. Alles is al klaar. De doopsuiker, het geboortekaartje, bedje, kleertjes, pampers, huis aan de kant,… En mijn budget van 1222 euro is ook bijna volledig op (nog 200 euro over maar dat hou ik liever als reserve voor de maanden waarin de baby wel al ter wereld is). Dus het is ook niet dat ik nu nog veel zin heb om te snuisteren in de kringwinkel of rommelmarktjes afstruinen. Als je geen geld hebt om uit te geven aan dingen die niet noodzakelijk zijn, is dat gewoon jezelf kwellen. En alle noodzakelijke dingen heb ik dus al.

Tot zover het gezaag en geklaag. Af en toe in een opflakkering van daadkracht komt er alsnog iets uit mijn mouw getoverd. Om verveling tegen te gaan plan ik dan kortstondige creatie-momentjes met een klein projectje dat maximum een uurtje of 2 mag innemen en waarvoor al het benodigde materiaal reeds bij de hand ligt. Een kast herschikken bijvoorbeeld. Een plantje planten. Of mijn laatste wapenfeit tot op heden: een mobieltje ineen knutselen!

Zoonlief moet toch een mobiel boven zijn bedje hebben? En kopen, dat is zooooo 2013. Nee, upcycling, zelfmaken, origineel, uniek, persoonlijk, dat is 2014! Allerlei ideetjes kwamen reeds in mij op om een mobiel te knutselen (pinterest is daarvoor echt een onuitputtelijke inspiratiebron). Ik koos uiteindelijk voor een simpele basis: 2 houten oude kleerhangers die gemakkelijk tot de basisconstructie voor een mobiel herschapen konden worden. Dan zocht ik in al mijn rommel en verzamelingetjes naar iets leuks om aan die mobiel te bevestigen. Ik wou eenvoud, dus liefst slechts 4 leuke objecten aan een touwtje. Awel ja, ik heb zo een mini verzameling wereldbolletjes (vraag me niet waarom), i-de-aal!

Max een uur knutselen later:

mobiel babykamer

 

Het heeft niet mogen zijn, maar het lag niet aan mijn outfit!

De Rode Duivels stranden op de kwartfinales! Dju toch!

Met dat aftellen naar de geboorte (nee, de baby is er nog niet… verdorie toch!) volg ik het WK redelijk hard op de voet. En al zeker onze Rode Duivels! Trots dat ze zo ver geraakten, gefrustreerd dat ze hier nu stranden en dat het niet aan hen lag (die Argentijnen voetbalden voor geen meter, zoooo irritant!). Maar het lag ook zeker niet aan mijn low-budget supportersoutfit!!

Een marcelleke, een textielstift en een tricolore bloemenkransje, meer had ik niet nodig om de Red Devils van gepaste supporters-spirit te voorzien:

Jolien-rode duivels-wk-supportersoutfit

 

foto:  Mr&Ms Flash

De weeën-opwek-muziek-mix!

Der zijn voordelen aan getrouwd zijn met een (huwelijks)fotograaf, heel veel zelfs. Vrijheid, onafhankelijkheid, altijd fototoestellen in de buurt, altijd vrolijke mensen, relatief flexibele tijdsindeling, … Echter één groot nadeel: zo een trouwfeest is een unieke gebeurtenis op één bepaalde dag, en het is die unieke gebeurtenis op die bepaalde dag vastleggen, dat is Dieje Van Mij zijn verantwoordelijkheid. Dus als je het maken van een baby niet echt plant, kan je de pech hebben dat die baby uitgerekend is op een dag midden in het hoogseizoen der trouwerijen!

Concreet: elke zaterdag en ongeveer ook elke vrijdag is Dieje Van Mij een ganse dag op de baan van ’s morgens vroeg tot ergens in de nacht (afhankelijk van de timing van de openingsdans en openingsdansen worden standaard later uitgevoerd dan in het oorspronkelijke tijdsschema stond). Dat is dus best lastig als je hoogzwanger bent en elk moment aan de hele bevalings-reutemeteute kunt starten. En de grootste frustratie daarbij is: je kan dat verdorie niet inplannen, zo een bevalling!

Idealiter komt die zoon van mij zijn kopke uitsteken op een zaterdagnacht, zondag, maandag of eventueel dinsdag. Vanaf woensdag is het al weer bekken toe, want dan moet papa-in-spe te veel werken en komt zijn aanwezigheid op één der trouwerijen in gedrang! Gelukkig zijn er back-up fotografen en dat soort zaken, maar een trouwkoppel de perfecte dag bezorgen is toch mee de verantwoordelijkheid van de fotograaf. Als die zelf niet komt opdagen, maar een vervanger, tsss… Niet echt helemaal je dat. Dus heb ik een doel: vanaf zaterdagmiddag begin ik aan mijn ‘kom maar, jongen’-ritueel en vanaf woensdag doe ik aan ‘blijf daar nog maar wat’ gewoontes.

Concreet: ‘blijf daar nog maar wat’ houdt veel rusten en geen bruuske bewegingen, geen zotte voedingswaren, geen gini of andere kinine houdende drankjes, …

De ‘kom maar, jongen’-rituelen zijn dan weer: gini drinken, wandelen, fietsen (zonder echt uit te putten), ananas eten, de zoon toespreken, en vooral: dansen! Volgens mij moet dat helpen! Jaja, allemaal dikke zwans natuurlijk, maar liever dikke zwans toch maar proberen dan gewoon wat passief afwachten. Dus heb ik een ‘weeën-opwek-muziek-mix’ samengesteld! Hitjes die de heupen doen draaien, waarbij je onmogelijk stil kan zitten, die instant-vrolijkheid en levensvreugde garanderen, en die naar mijn bescheiden, totaal onwetenschappelijke mening wel eens een weetje kunnen opwekken! Enjoy the mix:

all time favorite: (als je die dance moves letterlijk nadoet, dan kan er niet anders dan een baby geboren worden, denk ik 🙂 )

kont-shaker:

onmogelijk stil te zitten bij:

veel te veel herinneringen:

een beetje trager als het wat te vermoeiend wordt:

balkanbeats zijn ideaal bij zware benen, die moeten nl. bewegen en dat kan hiermee gewoon niet anders:

van de balkan naar Noord-Afrika:

en last but not least, reggae beats zijn ideaal in geval van zwangerschap:

 

 

Slaapzak-paniek

Misschien het laatste bezoekje aan de gynaecoloog eergisteren… wie weet… Volgens haar kan de babyzoon alleszins elke dag ter wereld komen maar even goed ook nog een maandje van zich laten wachten! Hij zit al klaar, hij weegt al voldoende (3,7 kg!!), en der is al van alles in gang gezet daar vanonder om die bevalling vlot te laten verlopen. Haha.

Dus dat was me een ‘wow, het staat nu echt wel te gebeuren’ momentje! En dan niet zo zeer voor mij, wel voor Dieje Van Mij! 🙂 Ik voel dat manneke natuurlijk al tijden rondzwemmen, en nu niet echt meer zwemmen maar eerder wat duwen en pogingen tot draaien of zo. Enfin ja, misschien ben ik daardoor al meer bewust van het feit dat er wel degelijk een nieuw leventje daar binnenin klaar staat. Dieje Van Mij kwam dus thuis en begon half en half toch even rondjes te draaien: ‘waar liggen die pampers?’, ‘hoe zit dat met die zalfkes en poederkes?’, en vooral: ‘waar gaat hij in slapen als hij hier voor het eerst thuiskomt?’. Dat laatste was van een gigantisch belang in zijn hoofd! Ik had zoiets van: we hebben een bedje, we hebben een wieg, halloooooo?!! Waar panikeer jij over? Maar het ging ‘m dus vooral om: wat voor dekentje moet hij hebben of hoe moet hij ingepakt worden?

Ja, ok, ik had zoiets van: dekentjes genoeg. Klopt ook wel. We hebben 2 kleine fleecedekentjes, iets dat wat weg heeft van een donsje (wat het niet is, want dons mag niet), we krijgen een gehaakt dekentje van mijn tante,… Hoeveel dekentjes moet een pasgeboren baby in putteke zomer hebben?

‘Maar moet hij geen slaapzakje hebben dan?’ Hmmm, ja, hmmm… Het slaapzakje dat ik kocht in de Hema, ook al beloofd onze jongen ne grote te worden, is toch een beetje té groot voor zo een pasgeboren boeleke. En moeten pasgeboren boelekes wel in een slaapzak? Om Dieje Van Mij en ook wel een beetje mezelf te sussen zei ik vol zelfvetrouwen: nee, een slaapzakje is niet nodig zo in het begin. Je bakert hem gewoon in, in één van die dekentjes die we hier hebben liggen.

Maar dan begon het toch wat te knagen… Klopt dat wel? Toeval of niet, ik was op zoek naar de laatste checklist voor ‘wat te doen na de geboorte’ op de website van Kind en Gezin, en daar stond natuurlijk bij dat je best ook een slaapzakje voor je kleine knaap voorziet. Dju… Nu begon het helemaal te knagen. Stel dat wij hier al meteen een cruciale fout maken: een baby niet in een slaapzak steken, bijvoorbeeld?! En mensen komen op bezoek en zeggen vol verwijt: maar alé, die baby hoort toch in een slaapzak? Haha. Ik weet wel dat dit sterk, sterk, sterk overdreven is. Maar de slaapzak-paniek was hoe dan ook op mij over gewaaid.

Een kleine internetzoektocht leert me dat je kan kiezen tussen een slaapzaken of een lakentje. Geen paniek nodig dus. Maar dat slaapzakje wordt wel handiger bevonden. Ok. En dat slaapzakje moet idealiter 10 cm langer zijn dan de baby. Ok.

Hema slaapzakje is dus uitgesloten. Tenzij ik dit inkort. Maar ik ontdek in de schatkist van de grote hoeveelheid kleding die ik enkele maanden terug van onze buren kreeg: een kleine slaapzak van 60 cm! Ideaal! De perfecte slaapzak voor onze zoon! Niet te warm, niet te koud!

Soms heeft ne mens toch geluk!

Eén detail: ik vind ‘m niet zo mooi, die slaapzak. Hij is neutraal, niet echt veel mis mee… Maar niet het fancy-, coolness gehalte dat ik tegenwoordig toch placht na te streven, zal ik zeggen.

Vooral het tekeningetje van het jongetje en het meisje, is wel heel erg jaren ’90:

baby_slaapzak_DIY_goedkoop_besparen_bezuinigen_tweedehands_pimpen_opsmukken

De oplossing is doch simpel en snel gefixt: een blauw hartje gaat erover! Hupla! Gepimpt, dat slaapzakje! Opgelost, dat paniekje! Tevreden, dat hoogzwanger vrouwtje en zenuwachtig papaatje in spe.

besparen_goedkoop_tweedehands_baby on a budget

20140626_182441

En best van al: geheel gratis!

(dat mini vlekje rechts krijg ik er nog wel uit met mijn gouden-anti-vlekken-handen! You’ll see!)

Mama-mood

Nog 28 dagen te gaan! Wow! Dat is echt niet veel meer. Hier en daar wat pijntjes en harde buikjes, een blaasontsteking en een paar ingesnoerde benen daar gelaten, heb ik niet te klagen! En dan komt nu het dubbele gevoel van: kom baby, kom, <=> blijf nog maar even zitten daar in mijn buik, baby, blijf!

Gisteren was het van ‘kom, baby, kom!’ Met als gevolg dat ik in giga-mama-mood was! Ik wou knuffelen met die kleine jongen en verwennen en vertroetelen en alles voor hem doen! Maar hij zit dus nog in mijn buik, buiten gezond leven kan ik niet veel doen! Of ja, toch wel: alles goed voorbereiden op zijn komst.

of iets megaa nutteloos doen zoals een knuffel knutselen! 🙂

Ik ben namelijk grote fan van Donna Wilson. Super leuke creaties, wezentjes die te lief zijn om niet te knuffelen. Maar die beestjes zijn ook behoorlijk kostelijk. En dat past aldus helemaal niet in mijn baby on a budget plan! Maar wat wel in mijn baby on a budget plan past, is zelf zo een creatie in elkaar boksen! Meer zelfs, sinds ik op financieel-dieet sta, merk ik dat ik hier nog heel wat heb rondslingeren om leuke dingen uit te vervaardigen, gratis en voor niets. Ik heb al een doos vol naaimateriaal, een naaimachine, een doos vol stofjes die ik bijeen heb gesprokkeld, en noem maar op. Ik heb zelfs nog een paar pakken vulling voor knuffels liggen! Ja, dat vraagt dus om een mama-mood-knutsel-moment! Arts en crafts, here I come!

Een oude trui van Dieje Van Mij die ooit per ongeluk iets te warm gewassen werd, maar die ik nooit over mijn hart kreeg om weg te smijten, dat wordt mijn basis! En een paar WK-voetbalmatchen later, was daar mijn eigen Donna Wilson-achtige creatie:

zelfmaakidee_donna_wilson_baby on a budget_bezuinigen_besparen_aanstaande moeder_aanstaande mama_consuminderen

Mega trots op het resultaat! Dit wordt een pronkstukje in baby’s bedje! Nu nog hopen dat hij er ook zo zot van is! 😉