Nog steeds geen baby in zicht, wel een huwelijksverjaardagje en bezinningsmomentje

Neenee, nog geen babyzoon in zicht. Hij blijft nog lekker waar ie is! Nog 20 dagen tot uitgerekende datum. Dat wel. Dus hij kan er elk moment staan!

Ondertussen werk ik duchtig verder, want ik heb best veel energie. Ondertussen geniet ik van de dikke buik vol beweging. En ondertussen vier ik samen met Dieje Van Mij onze huwelijksverjaardag! Low-budget, dat wel. Gewoon in het zonnetje samen koken, eten en wat babbelen. Eigenlijk niks speciaals, en ook niet zoveel anders dan andere dagen, maar dat hoeft ook niet. Het zal gauw genoeg anders zijn dan andere dagen! Babydagen!

En dat brengt me bij mijn bezinningsmomentje. Alle opflakkerende hormonen en financi√ęle strubbelingen ten spijt, ben ik reeds geruime tijd in een soort basis-geluksgevoel mentale staat. Een stevige portie geluksfundamenten voor mijn brein. En zo wou ik, omdat het niets kost en zo verdomd belangrijk is, even mijn dankbaarheid daarvoor uiteen zetten. Even kort opsommen wat voor mij geluk is… ūüôā

Geluk is…

– de zon! Zon maakt ongeveer altijd gelukkig.

– onverwacht solidaire buren die bij hevige hagelstorm massaal elkaars daken repareren.

– het WK volgen. Nooit gedacht dat ik dat als geluk ging beschouwen, maar het is belachelijk ontspannend en leuk.

– een bewegende baby in de buik, fantaseren over die baby uit de buik, daar ook weer niet te lang bij stil staan en dan gewoon lekker in slaap dommelen.

– na een half jaar op het perfecte, lees: warme zomerdag moment, ontdekken dat er nog een extra ‘ijsblokjes’ lade in je diepvries zit.

– zelf bedenken dat het leuk zou zijn dat je mama bij haar bezoek de ramen zou kuisen, dat niet durven vragen, maar al na 1 minuut juist die zo gegeerde hulp spontaan door haar aangeboden krijgen!

– thuis werken. Niet moeten pendelen, niet moeten verplaatsen om te werken. Enkel maar verplaatsen om te ontspannen.

– ontdekken dat die buikband die je al heel de tijd draagt, niet enkel helpt voor spataders maar ook eventuele rugpijn tegen gaat.

– doopsuiker-concept uitdenken, en dat het dan nog goed lukt ook! Of zelfs beter lukt dan in je dromen.

– helemaal in vrede zijn met je toekomstige nieuwe rol als moeder. Daadwerkelijk beseffen dat dit andere rollen totaal niet uitsluit, integendeel.

– creatief bezig zijn, creatief denken, creatief ondernemen.

– weer een kledingstuk uit je oude, niet-zwangere garderobe dat totaal onverwacht toch nog past met luchtballon-buik.

– elke dag aan den lijven ondervinden dat die nieuwe keuken verdomd handig is, en dus door jezelve verdomd goed uitgedacht.

– sinds plus minus 1,5 jaar nog eens naar de kapper gaan. Niet zomaar een kapper, je lievelingskapper. En daarna je haar terug fatsoenlijk kunnen borstelen zonder pijn en ontelbare afscheurende haren!

– je man eindelijk zo ver krijgen om ter bevordering van de privacy in je badkamer een zandstraal-effect folieke op de ramen te kleven.

– je vader zo ver krijgen om ter bevordering van de privacy in je woonkamer die gordijnen die al weken klaarliggen op te hangen.

– buurtkinderen die luidkeels commentaar geven op je dikke zwangere buik, meteen van een ad rem en vrolijk antwoord kunnen voorzien. ‘amai, die mevrouw is zeker al 5 maanden zwanger, hahaha’, ‘5 maanden? Dat dacht je maar, 8 maanden! Over een maand een krijsende baby hier!’, ‘ah, ok, proficiat mevrouw.’ ūüôā ‘Mevrouw, kan jij hier op de grond gaan liggen zodat we over u kunnen jumpen met onze stepkes?’ ‘Jongens toch, over mijn dikke buik geraken jullie niet over, zenne!’

– een goede vriendin die aankondigt ook zwanger te zijn. Niet dat nu jij zwanger bent, iedereen dat moet zijn. Maar verdorie wel leuk als er nog een paar meedoen!

– fantaseren over welk glaasje alcoholische drank je als eerste gaat nuttigen na 9 maanden droogstand.

– een super leuk en stevig metalen driewielerke op de kop tikken voor 5 euro.

– beseffen dat al uw budgetteer werk geleid heeft tot tonnen creativiteit, tonnen levenswijsheid en tonnen meer inzicht in onze¬†economie, in onze¬†samenleving, in de menselijke psyche √©n in een wereld waarin je als brave middenklasser toch eigenlijk best wel van afgeschermd geleefd hebt. Die gedachte gebruiken op momenten waarop je even gefrustreerd geraakt bij het horen van andere mensen hun loon, financi√ęle zorgeloosheid en onbekommerdheid en vaak ook totale onwetendheid over de geprivilegieerde aard van hun situatie.

– uw computer even achterwege laten en gewoon zitten, wandelen, fietsen, kijken, luisteren, ruiken, … in real life! Af en toe een portie low-tech, want het leven zelf, dat is pas High Resolution.

– inspiratie vinden op onverwachte momenten, op kleine momenten, op intense momenten, op droeve momenten, op eigenlijk heel veel momenten.

 

 

Het bedje

Een hele lange reeks blogposten geleden had ik zoiets gezegd als: Dieje Van Mij gaat een co-sleeper-babybedje in elkaar knutselen voor onze zoon. Nu, dat blijkt enkele maanden later niet meer nodig. We kunnen namelijk zo een co-sleeper lenen van mijn schoonzus! Ik dus mega gelukkig en ook Dieje Van Mij mega gelukkig, hij kan zich nu focussen op meer essenti√ęle klusjes zoals een deur in onze slaapkamer steken! ūüôā

De co-sleeper is mega handig: je kan √©√©n zijde naar beneden klappen, en mooi naast bed schuiven. Zo hoef ik om mijn zoontje te troosten des nachts enkel maar in zijn richting te draaien en mijn arm te strekken! Daar kijk ik al naar uit. Volgens mij gaan wij uren op onze zij liggen en gewoon zomaar wat kijken naar dat zoontje van ons! ūüôā Ook daarvoor is die co-sleeper perfect.

Na een paar maanden, wanneer babyzoon te groot geworden is voor het babybedje, zal het co-sleepertje terug naar schoonzus verscheept worden voor een volgend baby’tje aldaar! Want sinds kort heb ik 2 zwangere schoonzussen! Zotjes! Dit betekent iets meer over en weer transporteren van babykleertjes en babyspullen, maar het is ook mega leuk dat wij alle 3 tegelijk zwanger zijn en er op korte tijd 3 kindjes aan de familie zullen worden toegevoegd.

Kijk, dit is het co-sleepertje:

co-sleeper-babybed_baby on a budget_consuminderen_tweedehands_recycleren_besparen_bezuinigen_goedkoop

co-sleeper-babybed-baby-consuminderen-recycleren-tweedehands-goedkoop-budget-bezuinigen_besparingstips

By the way: dat worstenkussen dat je daar ziet op bed, een¬†zo geheten ‘voedingskussen’, dat is √©√©n van de beste investeringen voor een zwangere vrouw ever wat mij betreft! Ik heb deze, inclusief hoes, van bij Hema, en al van het begin van de zwangerschap. En ik heb er al heel veel plezier, of beter comfort, aan beleefd. Nu het slapen toch net iets minder comfortabel wordt (mede dankzij hardnekkige blaasontsteking), is dat kussen een onmisbaar item in ons echtelijke bed geworden! Dikke vette aanrader dus!

 

 

 

 

Ook op zoek naar een mooie vintage voiture?

Voor al degene die nog op zoek zijn naar een mooie, oude, authentieke vintage kinderwagen/voiture: als je snel bent, kan je nog tot vanavond (26 mei) 20u bieden op dit pracht exemplaar van De Kringwinkel in Tienen. Voorlopig nog geen 20 eurootjes!!!

kinderwagen_tweedehands_retro_vintage_goedkoop_budget

waar kan je dat vinden? Awel, op deze website:

http://www.uwkringding.be/veiling/detail_fotos.asp?idproduct=11458

Een dagje aan het strand…

Zorgt voor olifantenbenen naderhand!

Het was mooi weer, wat zeg ik, het was stralend zomer weer! Zo van het type: nu ervan profiteren want zo’n weer, dat kan de ganse zomer op zich laten wachten! En bij toeval moest Dieje Van Mij op de mooie, warme dag, aan de kust zijn! Dus ik had mezelf voor het eerst vrijgesteld van alle bandage-toestanden: geen steunkousen, geen buikband, geen mega onderbroek. Enkel maar blote benen, sandalen en een heel luchtig kleedje!

Zeg nu zelf? Een paar panty’s op het strand in schoenen die compleet toe zijn? Dat is om verdomd veel problemen vragen! Wie doet dat nu?

Niemand, ah ja! Dus ik vond dat het wel mocht, zo een dagje blote benen!

Hmmmm…. alles viel mee gisteren. Ik dacht zelfs: dat koele zeewater aan mijn voetjes en beentjes, dat gaat de zaak verbeteren en niet verslechteren! En ja, het leek er allemaal goed uit te komen… Tot ik vanochtend opstond!

Een dagje aan het strand, zorgde voor olifantenbenen naderhand!

Gezwollen voeten, enkels verdwenen en onderbenen verdubbeld! Gelukkig geen bijkomende aders gespat, maar het zag er toch op het randje uit! Bijkomende aders verdikt en zichtbaar onder het huidoppervlak, zeg maar.

Ok, dat heb je dan! Eigen schuld, dikke bult! En wie wil er nu bruine benen als je die toch ganse zomer onder een paar zwarte panty’s gaat moeten bedekken?

Dus vandaag: voeten omhoog, ijskoude voetbadjes met ijsblokjes, apr√©s-soleil smeren dat het een lieve lust is en veeeeel drinken. Water, vochtafdrijvende thee, citroen,… En weer dagelijks insnoeren met steunkousen!

Hopelijk morgen weer een normale voet- , enkel- en onderbeenomvang!

 

Buggy hier, buggy daar, buggy overal

De buggy stond al lang op het lijstje ‘cadeau te krijgen bij de CM (ziekenfonds)’. Dat vond ik handig, kost me geen geld, en je bent dan¬†zeker dat een instantie als een ziekenfonds voor jou een goede buggy geselecteerd heeft. Maar vandaag botste ik met Dieje Van Mij toevallig toch wel op een hele resem buggy’s in de kringloopwinkel van Lokeren zeker?

Prijzen van 20 tot 25 euro! Jawadde! Hebben we dat toch van nader bij bekeken, want ene sprong ons in het oog. Niet alleen zag hij er nog in goede staat uit en relatief proper, ook is hij eenvoudig, onze stijl, √©n na kleine testdrive en test-plooibewegingen en test draaibewegingen, en test jog-bewegingen, en test regenkapjes bewegingen, ook nog handig in gebruik! Meteen toch maar voor de vergelijking ook de ‘supersonische high tech, sporty’ buggy’s van bekende merken als Chicco en van die dingen getest (want die stonden er ook te pronken)… Nee, nee, dat is het ‘m toch niet wat ons betreft. Die dingen hebben dan wel 3 wielen, die dingen zijn tegelijk ook gi-gan-tisch! En die dingen draaien een pak minder vlot dan de traditionele buggy. Al denk ik dat je met die supersonische, eenmaal je snelheid maakt, wel vlotter kan racen als het ware. Maar racen gaan we niet direct doen met onze zoon, eerder veel manoeuvreren op smalle voetpaden en hobbelige oevers hier in Lokeren en in treinen en bussen. Kleiner en draaibaarder, dat is wat wij nodig hebben!

Het besluit stond dan ook redelijk snel vast: voor 20 euro hebben we ons een goede, handige en best mooi buggy aangeschaft!

En beste van al: regenkapje en warmhoudertje voor de beentjes bijgeleverd! Hallooooootjes! Wie doet dat beter?

Me happy!

kinderwagen_buggy_kringloop_tweedehands_baby on a budget

buggy_kinderwagen_baby on a budget_besparen_kringloopwinkel_kringwinkel_tweedehands_consuminderen

Het walrus-gevoel

Deze post gaat me niet echt in een diepzinnig en intelligent daglicht plaatsen, maar kom… ik ben nogal gesteld op mijn uiterlijk!

Niet dat ik een schoonheidskoninginnetje ben met gekrulde wimpers en perfect gestylede lokken en bijpassende handtas, maar ik hou er van mij op te kleden, unieke kledingstukken uit te zoeken, mijn eigen stijl te exploreren en exploiteren, de kick van een geslaagde outfit en dito kapsel, de kick van te weten dat je er (voor jou doen) megaaa goed uit ziet! Ik ben daar hard met bezig, ja. Ik besteed daar veel tijd en energie aan ja… ik ben dus eigenlijk wel een giga ijdeltuit, ja. Ik geef dat grif toe. Vandaar, ik zal in¬†deze blogpost misschien eerder oppervlakkig overkomen, maar kom, een vrouw wil af en toe ook wat. En dat ‘ook wat willen’ begint hier wat tegen te steken met die dikke buik en dikke steunkousen.

Jaja, steunkousen. Ik schreef er al één langgerekte klaagzang over, en nee, het geklaag is nog niet echt uit het lijf.

Eerst: ik ben blij met de dikke buik, de baby die gezond en wel zit te wroeten en draaien en tuimelen en groot worden. Ik ben super gelukkig dat ik dit vrijwel probleemloos mag meemaken. Medisch gezien heb ik geeeen, maar dan ook geen enkel recht van klagen. En dat besef ik elke dag opnieuw, en elk kriebeltje¬†in de buik opnieuw, elk aaitje van Dieje Van Mij over de buik opnieuw. Ik vind mijn dikke buik ook wel mooi. Ik sta er best mee, al zeg ik het zelf. Ik kom er mee weg, met zo een zwangere buik. Maaaarrrr…

Soms voel ik me gewoon echt dik. En dan niet ‘ik heb vooraan een dikke buik met een baby erin’- dik. Maar vet, en uitpuilend, en kwabberend, en lallend, en dik, en lelijk, en walrus, en zeekoe. Al√©, zo een moment van totale vatsigheid. Zeker wanneer ik hongerig ben, en de ene na de andere boterham met choco verslindt, alsnog honger heb, het brood en de choco dan maar ver weg stop, en dan denk ‘dat komt hier niet goed’. Kilo’s vliegen eraan tegen recordtijden. Dat kan toch niet enkel in die buik zitten? Je mag toch niet ‘eten voor 2’? Je moet blijven bewegen, maar 11 kilo in totaal aankomen (haha, daar zit ik al over). Elke dag fietsen, joggen, zwemmen,… Gezond eten. Veel water drinken. Nee, geen frisdrank, water!

walrus

Ik heb wel een dikke buik. Of beter: een grote buik. Hij is niet echt dik, zijnde dat hij zich tot hiertoe beperkt tot vooruit groeien. Ik heb dus vooral zo een vooruit dragende buik. Maar hij is dus aan de grote kant. Of ja, dat hoor ik toch dagelijks van kennissen, toevallige voorbijgangers, winkelbediendes, vrienden en familie. De waarschijnlijk goedbedoelde smalltalk opmerking ‘zeker dat het geen tweeling is?’ heb ik nog steeds niet goed weten pareren. Ook een ad rem antwoord op ‘amai, nog 3 maanden, dat lijkt toch al voor morgen te zijn’ heb ik voorlopig nog niet gevonden. Het blijft dan eerder bij ‘tja, veel kan ik daar niet aan doen h√©. De buik groeit hoe hij wilt groeien zeker?’ Tips voor een laconiek wederwoord altijd welkom dus.

Maar mijn point: nog nooit kreeg ik zoveel opmerkingen over mijn uiterlijk. Nog nooit was ik me zo bewust van mijn uiterlijk. En nog nooit, of laat ons zeggen sinds een korte puberige periode, heb ik me de ene keer zo fantastisch mooi en de andere keer zo fantastisch lelijk gevoeld. Het doet een vrouw toch iets, precies, zo zwanger zijn.

En het vervelende is, ik heb nog nooit zo weinig controle gehad over mijn lichaam. Ok, ook weer, op de pubertijd na dan. Mijn lichaam groeit, en verandert en doet maar wat het wil. Ik kan er gewoonweg niks aan doen! Onuitputtelijke honger? Niks tegen te beginnen! Buik groeit in de richting die hij wil. Borsten dito. Aders zwellen, of je dat nu wilt of niet. Pigmentvlekken duiken op, hoeveel of hoe weinig zon je ook ziet. Striemen kan je niet tegenhouden. De navel leidt hier bij mij een geheel eigen leven en groeit gelijk precies een beetje in de verkeerde richting op de moment. Het knippen van de nagels moet ik verdrievoudigen, het wassen van de haren dan weer juist niet. Het is gewoon een rollercoaster van veranderingen, waarbij je op een ochtend voor de spiegel staat (of elke ochtend voor de spiegel staat) en denkt: uh? Ben ik dat?

En dan probeer ik mezelf te vermannen. of beter: te vervrouwen. Ik ben een vrouw! Meer dan ooit! Kijk naar die borsten, hallo kroket! Die nemen Pamela Anderson-proporties aan. Daar moet je verdorie van genieten! Huplakeetjes die decollet√©-tjes! Sexyness van een heel ander soort, sexyness van het oer-soort, de vruchtbaarheid, de vrouwelijkheid ten top, de ronde vormen, de weelderige vormen,…

Wat daarna komt? Dat zien we dan wel!

 

 

 

 

Aders spatten niet enkel de benen kapot

Ja wadde… een streep door mijn rekening: spataders!

Niet alleen omdat ik hoopte een hoogzwangere en amper aangeklede zomer tegemoet te treden

(lees: ik was niet van plan veel om het lijf te hebben wanneer de temperaturen de hoogte in gaan binnenkort)

ik dacht ook dat ik niet veel meer ging moeten uitgeven aan zwangerschapskledij of andere dingen die met zwanger zijn te maken hebben…

Das buiten een paar potenti√ęle spattende aders gerekend!

De benen worden sinds enkele weken ontsiert door kleine wirwarretjes aan rode spinnenwebjes die op zich geen kwaad kunnen, moesten ze niet dikke, vette, opzwellende aders bedekken die niet echt de goede kant lijken uit te gaan… Spataders in wording, maar niet van het leuke soort! En dan hoor je de tantes en grootmoeders: ik had dat ook! En dat is zeer pijnlijk! En dat wordt enkel erger! En dan valt het woord…. STEUNKOUSEN!

De enige, echte remedie tegen spataders en opzwellende benen… De (laat ons eerlijk zijn) af-schu-we-lij-ke steunkous!

Ok, die spataders zijn nog afschuwelijker en doen ook gewoon pijn, dus met de moed en de zware benen in de schoenen, op naar de Thuiszorgwinkel voor een gepast paar steunkousen.

spataderen

Ja wadde… dat valt me ook tegen! Die ondingen kosten stukken van mensen! 74 euro’s begot! Dat ze daar zoveeeeel geld voor durven vragen! En ja, je kan niet anders, want je wil toch ook niet nadien een operatie nodig hebben om die spataders teniet te doen? Dokken maar!

Ik mag er niet aan denken wat ik voor leuks allemaal zou kunnen kopen met 74 euro…

En daar gaat ook het ganse romantische beeld van fladderende jurkjes en luie bikini dagen, deze zomer treedt ik tegemoet gehuld in een paar dikke, stevige, zwarte steunkousen!

lightline

Zwart? Ja, zwart! Je kon ook kiezen voor vleeskleurige kousen, maar wees eerlijk: dat wordt enkel gedragen voor mensen die een bepaalde (lees: gevorderde) leeftijd hebben, of niet? Nee, vleeskleurig, dat doe ik niet. Je kon ook kiezen voor leuke, hippe, vrolijke kleurtjes, zoals groen, roos en blauw… Maar daar is de rest van mijn zwangerschapsgarderobe dan weer niet bepaald gediend mee… Nee, dan kan ik beter gaan voor neutraal zwart. Winters zwart. Saai zwart. Lelijk zwart. K*t zwart.

Het is duidelijk: veel zin heb ik er niet in!

Maar het moet gezegd worden: die verdomde zwarte, warme ondingen (die ik by the way niet zelf kan aandoen, Dieje Van Mij moet mij elke ochtend aankleden verdorie), ze helpen! Ze helpen een pak! Jongens toch! Al na een dag zag ik verschil. Mijn benen hebben er dus baat bij. Mijn ijdele zelfbeeld niet bepaald.

En alsof het nog niet genoeg is…

Ook mijn buik vertoond onderaan beginnende, opbollende spataders, wat mijn gyneacoloog de afschuwelijke zin ‘koop uzelf maar een paar extra ondersteunende onderbroeken of ge gaat daar vanonder ook spataders krijgen’ ontlokte! Ja, hallokes! Dat willen we ook niet!

Dus nu worden niet enkel mijn benen omspalkt met een paar stevige kousen, ook mijn buik heeft nu een extra laagje ondersteuning gekregen in de vorm van kei-grote, extra elastische, extra dure, en heeeel erg sexy zwangerschapsonderbroeken!

ZwangerschapsslipHuidskleur

Des ochtends voor de spiegel moet ik dan altijd een beetje lachen en huilen: een stel zwarte steunkousen en een giga vleeskleurige bomma onderbroek, ik heb me nog nooit zo oppervrouwelijk en sexy gevoeld! Haha!

Klaag, zaag, klaag,

Mijn excuses,

maar mijn portemonnee en eigenwaarde hebben me daar toch even een deuk gekregen! Daar mag je dan toch efkes eens een zaagje over placeren, vind ik dan!

 

Water, water, water, water, wij drinken liever… eens iets anders!

Ken je dat? Zeven maanden zwanger, dat is dus al zeven maanden zonder één druppel alcohol!

Al ben ik dan sterk onder de indruk van mijn wilskracht (ik dacht echt dat zo lang geen alcohol drinken een complete ramp ging worden), ik begin vooral de alternatieven voor een goed glas wijn helemaal beu te geraken.

Op café betekent dit meestal één of ander zoetig spul: limonade, cola, ice tea, soms als je geluk hebt al eens een schweppes agrummeke voor de afwisseling. Allemaal zo verdomd zoet. En ik ben dan wel zo een koppige die op café nooit water bestelt, dat is in mijn hoofd geldverspilling. Thuis is het water en thee bij de vleet! Liters, want water is heel belangrijk voor het (zwangere) lijf!

Spataders, vochtophoping, lever- en galaandoeningen, hoofdpijn, spijsvertering, lusteloosheid,… allemaal voor een groot stuk op te lossen of te vermijden door liters water naar binnen te werken! Vermist mijn zwangere lichaam braafjes het boekje-der-zwangerschapskwaaltjes volgt, ik kan haast elk kwaaltje afvinken tot hiertoe, heb ik het drinken van water of kruidenthee tot prioriteit der mijner gezondheid gebombardeerd.

Dat lukt me goed. Ik ben dat gewoon, veel water en thee drinken. Maar het is toch soms een beetje… tja… ‘beeeeeeuuuuh, weer een liter water voor mijn neus’. En het is zo een mooi weer! Ik wil eens iets anders.

Dus vond ik onlangs iets nieuws uit:

zwangerschapskwaaltjes_baby-_budget_besparingstips_bezuinigen_gezondheid_zwanger_aanstaande moeder

Het ziet er lekker blits uit (het oog wil ook wat). Het is super eenvoudig. Het is super lekker. Het is super gezond. Het lijkt op, of beter: het is een zomerse cocktail. En het is vooral eens iets anders: mijn home made limonade!

Wat? Een citroentje in partjes gesneden, een paar blaadjes munt en water! That’s it!

Denk je nu: kan dat lekker zijn? Ja, dat kan lekker zijn! Probeer maar eens!

De citroen en de munt zijn dan nog eens goed voor de vitamientjes, de vochtafdrijving en spijsvertering!

En doe zoals ik: ik schenk dat uit in mijn zomers martini glas, en ik voel me helemaal ‘oh baby, yeah baby, martini baby’!

 

 

h-oooooh-rmoontjes

Ooh, die hormoontjes! Bij tijden zijn het eerder horrormoontjes!

Naast ontroostbare huilbuien en nooit geziene lachsalvo’s is er sinds enkele dagen een nieuwe fase ingetreden. Ik noem het de wij-zijn-nog-totaal-niet-klaar-voor-die-baby-nachtmerrie- fase. Sinds enkele dagen denk ik gewoon: oh nee, wij hebben nog geen badje, oh nee, onze gordijnen hangen nog niet op, oh nee, mijn zaak draait nog niet zoals hij zou moeten draaien, oh nee, ik moet dringend een voorraad eten in vriezen,… Het is dus niet dat ik schrik heb om die baby te krijgen, en die te houden en te verzorgen en lief te hebben. Ik heb ook (nog?) niet meteen schrik voor de veranderingen die hij teweeg zal brengen in onze levens, dat minimensje. Wel heb ik een constant gevoel: ons nestje is nog niet klaar. Materieel, praktisch en financieel dan. Er moeten nog zoveel klusjes gebeuren. We hebben nog niet al de nodige babyspullen verzameld. Mijn zak staat nog niet klaar voor de kliniek… Heel irrationeel allemaal als je weet dat ik nog een goeie 4 maanden te gaan heb!!

Het is echter sterker dan mezelf. Ik word er des nachts wakker van, het ligt aan de grondslag van onverwachte huilbuien, en ik vraag tot vervelens toe aan Dieje Van Mij ‘gaat dat allemaal nog op tijd klaar geraken?’. En gelukkig heb ik dan een geweldige Dieje Van Mij: hij stelt mij keer op keer gerust. De baby is nog niet onderweg. En als hij al jammerlijk veel te vroeg geboren zou worden, dan kunnen er last minute nog heel wat zaken op korte tijd verwezenlijkt worden, zoals een badje en een bedje bijeen scharrelen. Ja, en dan denk je: je hebt gelijk. Maar een beetje later slaat de paniek alsnog toe. ūüôā

Ooh, die horrormoontjes toch.

Ik denk dat die nieuwe fase zich heeft aangediend doordat of sinds ik de baby echt om de 3u vollen bak voel trappen, schotten en draaien. Ineens wordt hij echt onderdeel van mijn lijf. Voordien was er die buik, was er af en toe een mini bewegingetje. Nu wordt hij stilaan onderdeel van de dagelijkse routine met zijn stompjes en trapjes. Hij wordt, om het zo te zeggen, meer realiteit. En de realiteit is dat hij er op een dag ook echt zal zijn, buiten mijn buik. En daar kijk ik heel erg naar uit. Maar dat brengt klaarblijkelijk dus ook de nodige emoties bij me teweeg.

Gelukkig kan ik dat hier dan even van me afschrijven. Dan besef ik weer dat ik niet moet panikeren. Nee, ik kan me beter even in de zon zetten of een wandelingetje doen, gedachten verzetten en dan gewoon één voor één die klusjes en werkjes aanpakken, afwerken en afvinken! Dat ga ik doen, se!

 

Watermeloen buik

Haha, ik zei al dat mijn meest gemaakte antwoord op de vraag ‘Ben je zwanger?’ is: ‘Nee, ik heb gewoon een watermeloen doorgeslikt zonder te kauwen.’ Maar nu heb ik nog iets beters gevonden:

32c40d8c8157c4d9decfff7a721f01afIk heb geen watermeloen doorgeslikt, ik heb 5 maanden geleden per ongeluk een watermeloenpitje ingeslikt… En toen begon alles te groeien!