The money – eindafrekening

Dringend tijd om eens te showen hoe goed ik mij aan mijn voorgenomen beperkingen heb gehouden!

Het doel: slechts 1223,11 euro uitgeven aan mijn baby uitzet, oftewel het bedrag dat je krijgt van de Belgische overheid bij de geboorte van je eerste kindje.

Middel: cadeau krijgen, lenen, zelf maken, goedkoop shoppen, tweedehands,… been there, done that! En hoe!

Eindbalans: ik heb in totaal (medische kosten en pampers niet meegerekend) 1130,5 euro uitgegeven aan de baby uitzet (incl zwangerschapskledij)!

Een mooi resultaat, al zeg ik het zelf! Er zal hier en daar misschien een aankoopje door de mazen van het net geraakt zijn, daar durf ik mijn hand niet voor in het vuur steken, maar dat ik binnen het vooropgestelde budget gebleven ben, dat is overduidelijk! En daar ben ik verdomd trots op! Dat ik ook de uitgaven aan kledij voor mezelf binnen te perken heb weten houden, dat vind ik helemaal te gek!

En dan nu, de cijfers! Ik heb een excel aangemaakt aan het begin van de uitdaging, en alle uitgaves hierin mooi bijgehouden en ingepland. Daardoor kan ik nu voor de geïnteresseerden de concrete cijfers voorleggen der uitgaves der baby uitzet!

Deel 1: de cadeaus van de mutualiteit:

Ik schreef al dat de meeste mutualiteiten in België bij de geboorte van een eerste kindje een kraamgeschenk aanbieden. Wel, de mijne (Christelijke Mutualiteit oftewel CM) biedt onder andere een aankoopbon van Dreamland aan en een aankoopbon te besteden in hun eigen gamma aan babyartikelen. Daarmee heb ik volgende aankopen voor nul komma nul nul euro kunnen afronden:

babyuitzet deel 1

Deel 2: eigen aankopen en cadeaus reeds gekregen voor geboorte

Hieronder een kleine opsomming van wat ik reeds kocht of kreeg voor Titus op de wereld kwam. Telkens met bedrag en soms ook een kleine opmerking wat betreft de winkel van aankoop.

babyuitzet deel 2

 

Deel 3: de geboortelijst

Dit is een kleine opsomming met dingen die ik op de geboortelijst geplaatst heb en aldus hoop cadeau te krijgen of reeds cadeau gekregen heb. Waarschijnlijk krijgen we niet alles van de geboortelijst in onze schoot geworpen, maar naast de geboortelijst hebben we ook een kleine pamperrekening waarop reeds enkele kraambezoekers een bijdrage plaatsten. Hiermee hebben we nu al ruim voldoende om de hoogst nodige spullen die we niet cadeau zullen krijgen, alsnog zelf aan te schaffen zonder in eigen buidel te moeten tasten! Niet slecht, al zeg ik het zelf. Zeker omdat ik op de geboortelijst ook al heel wat spulletjes geplaatst heb die betrekking hebben op de volgende levensjaren van Titus: speelgoed, schommels, kledij in grotere maten, een rugzakje voor de créche,…

babyuitzet deel 3

 

Deel 4: pure trots!

Voor ik de uitdaging van de 1000 euro baby aanging, dacht ik niet dat dit zo goed ging lukken. Meer zelfs, ik dacht dat het gewoonweg gedoemd was te mislukken. Om mezelf wat aan te moedigen startte ik daarom deze blog. Kwestie van verantwoording te moeten afleggen aan de buitenwereld. Dat heeft zeker geholpen! Meer zelfs: ik heb 2 grote aankopen kunnen doen met het budget die ik voorheen niet had ingecalculeerd wegens ‘dat is helemaal niet haalbaar’, namelijk de doopsuiker en geboortekaartjes. Maar hé! Ook die heb ik dus kunnen aanschaffen binnen het budget! Hoe die eruit zien, volgt nog in een latere blogpost. Hier alvast de harde cijfers:

 

babyuitzet deel 4

 

Zoals je ziet: het budget was 1223,11 euro en ik bleef er mooi onder! Gerekend dat er hier en daar een aankoopje niet geregistreerd werd, schat ik dat ik netjes on budget ben gebleven! Een nul-operatie dus, want het kraamgeld is ondertussen ook op mijn rekening gestort! En zo ben ik van de geboorte van mijn eerste zoon niet armer, maar zooooooooooveeeeeeeel rijker geworden!

oooooooh….. 🙂 😉

 

 

keizer Titus est arrivé!

10527640_694856923895846_7734050457676025267_n

 

U had het misschien al door… de radiostilte was er niet voor niets… mijn zoon kwam ter wereld!

22 juli 2014 om 18:18u werd Titus met zijn 4,8 kg op keizerlijke wijze (eindelijk) geboren!

Het was een dagje zweten en puffen, maar veel aanstalten om eruit te komen maakte hij niet. Hij zat daar goed in mijn buik, de koppigaard! Dus moesten ze hem komen halen. En dat ging gelukkig vlot!

Een gezond manneke, een schat van een baby, we stellen het goed!

En ik ben de gelukkigste moeder op aarde! (tussen enkele vermoeide huilbuitjes door althans :))

Het heeft niet mogen zijn, maar het lag niet aan mijn outfit!

De Rode Duivels stranden op de kwartfinales! Dju toch!

Met dat aftellen naar de geboorte (nee, de baby is er nog niet… verdorie toch!) volg ik het WK redelijk hard op de voet. En al zeker onze Rode Duivels! Trots dat ze zo ver geraakten, gefrustreerd dat ze hier nu stranden en dat het niet aan hen lag (die Argentijnen voetbalden voor geen meter, zoooo irritant!). Maar het lag ook zeker niet aan mijn low-budget supportersoutfit!!

Een marcelleke, een textielstift en een tricolore bloemenkransje, meer had ik niet nodig om de Red Devils van gepaste supporters-spirit te voorzien:

Jolien-rode duivels-wk-supportersoutfit

 

foto:  Mr&Ms Flash

Slaapzak-paniek

Misschien het laatste bezoekje aan de gynaecoloog eergisteren… wie weet… Volgens haar kan de babyzoon alleszins elke dag ter wereld komen maar even goed ook nog een maandje van zich laten wachten! Hij zit al klaar, hij weegt al voldoende (3,7 kg!!), en der is al van alles in gang gezet daar vanonder om die bevalling vlot te laten verlopen. Haha.

Dus dat was me een ‘wow, het staat nu echt wel te gebeuren’ momentje! En dan niet zo zeer voor mij, wel voor Dieje Van Mij! 🙂 Ik voel dat manneke natuurlijk al tijden rondzwemmen, en nu niet echt meer zwemmen maar eerder wat duwen en pogingen tot draaien of zo. Enfin ja, misschien ben ik daardoor al meer bewust van het feit dat er wel degelijk een nieuw leventje daar binnenin klaar staat. Dieje Van Mij kwam dus thuis en begon half en half toch even rondjes te draaien: ‘waar liggen die pampers?’, ‘hoe zit dat met die zalfkes en poederkes?’, en vooral: ‘waar gaat hij in slapen als hij hier voor het eerst thuiskomt?’. Dat laatste was van een gigantisch belang in zijn hoofd! Ik had zoiets van: we hebben een bedje, we hebben een wieg, halloooooo?!! Waar panikeer jij over? Maar het ging ‘m dus vooral om: wat voor dekentje moet hij hebben of hoe moet hij ingepakt worden?

Ja, ok, ik had zoiets van: dekentjes genoeg. Klopt ook wel. We hebben 2 kleine fleecedekentjes, iets dat wat weg heeft van een donsje (wat het niet is, want dons mag niet), we krijgen een gehaakt dekentje van mijn tante,… Hoeveel dekentjes moet een pasgeboren baby in putteke zomer hebben?

‘Maar moet hij geen slaapzakje hebben dan?’ Hmmm, ja, hmmm… Het slaapzakje dat ik kocht in de Hema, ook al beloofd onze jongen ne grote te worden, is toch een beetje té groot voor zo een pasgeboren boeleke. En moeten pasgeboren boelekes wel in een slaapzak? Om Dieje Van Mij en ook wel een beetje mezelf te sussen zei ik vol zelfvetrouwen: nee, een slaapzakje is niet nodig zo in het begin. Je bakert hem gewoon in, in één van die dekentjes die we hier hebben liggen.

Maar dan begon het toch wat te knagen… Klopt dat wel? Toeval of niet, ik was op zoek naar de laatste checklist voor ‘wat te doen na de geboorte’ op de website van Kind en Gezin, en daar stond natuurlijk bij dat je best ook een slaapzakje voor je kleine knaap voorziet. Dju… Nu begon het helemaal te knagen. Stel dat wij hier al meteen een cruciale fout maken: een baby niet in een slaapzak steken, bijvoorbeeld?! En mensen komen op bezoek en zeggen vol verwijt: maar alé, die baby hoort toch in een slaapzak? Haha. Ik weet wel dat dit sterk, sterk, sterk overdreven is. Maar de slaapzak-paniek was hoe dan ook op mij over gewaaid.

Een kleine internetzoektocht leert me dat je kan kiezen tussen een slaapzaken of een lakentje. Geen paniek nodig dus. Maar dat slaapzakje wordt wel handiger bevonden. Ok. En dat slaapzakje moet idealiter 10 cm langer zijn dan de baby. Ok.

Hema slaapzakje is dus uitgesloten. Tenzij ik dit inkort. Maar ik ontdek in de schatkist van de grote hoeveelheid kleding die ik enkele maanden terug van onze buren kreeg: een kleine slaapzak van 60 cm! Ideaal! De perfecte slaapzak voor onze zoon! Niet te warm, niet te koud!

Soms heeft ne mens toch geluk!

Eén detail: ik vind ‘m niet zo mooi, die slaapzak. Hij is neutraal, niet echt veel mis mee… Maar niet het fancy-, coolness gehalte dat ik tegenwoordig toch placht na te streven, zal ik zeggen.

Vooral het tekeningetje van het jongetje en het meisje, is wel heel erg jaren ’90:

baby_slaapzak_DIY_goedkoop_besparen_bezuinigen_tweedehands_pimpen_opsmukken

De oplossing is doch simpel en snel gefixt: een blauw hartje gaat erover! Hupla! Gepimpt, dat slaapzakje! Opgelost, dat paniekje! Tevreden, dat hoogzwanger vrouwtje en zenuwachtig papaatje in spe.

besparen_goedkoop_tweedehands_baby on a budget

20140626_182441

En best van al: geheel gratis!

(dat mini vlekje rechts krijg ik er nog wel uit met mijn gouden-anti-vlekken-handen! You’ll see!)

Een dagje aan het strand…

Zorgt voor olifantenbenen naderhand!

Het was mooi weer, wat zeg ik, het was stralend zomer weer! Zo van het type: nu ervan profiteren want zo’n weer, dat kan de ganse zomer op zich laten wachten! En bij toeval moest Dieje Van Mij op de mooie, warme dag, aan de kust zijn! Dus ik had mezelf voor het eerst vrijgesteld van alle bandage-toestanden: geen steunkousen, geen buikband, geen mega onderbroek. Enkel maar blote benen, sandalen en een heel luchtig kleedje!

Zeg nu zelf? Een paar panty’s op het strand in schoenen die compleet toe zijn? Dat is om verdomd veel problemen vragen! Wie doet dat nu?

Niemand, ah ja! Dus ik vond dat het wel mocht, zo een dagje blote benen!

Hmmmm…. alles viel mee gisteren. Ik dacht zelfs: dat koele zeewater aan mijn voetjes en beentjes, dat gaat de zaak verbeteren en niet verslechteren! En ja, het leek er allemaal goed uit te komen… Tot ik vanochtend opstond!

Een dagje aan het strand, zorgde voor olifantenbenen naderhand!

Gezwollen voeten, enkels verdwenen en onderbenen verdubbeld! Gelukkig geen bijkomende aders gespat, maar het zag er toch op het randje uit! Bijkomende aders verdikt en zichtbaar onder het huidoppervlak, zeg maar.

Ok, dat heb je dan! Eigen schuld, dikke bult! En wie wil er nu bruine benen als je die toch ganse zomer onder een paar zwarte panty’s gaat moeten bedekken?

Dus vandaag: voeten omhoog, ijskoude voetbadjes met ijsblokjes, aprés-soleil smeren dat het een lieve lust is en veeeeel drinken. Water, vochtafdrijvende thee, citroen,… En weer dagelijks insnoeren met steunkousen!

Hopelijk morgen weer een normale voet- , enkel- en onderbeenomvang!

 

Het walrus-gevoel

Deze post gaat me niet echt in een diepzinnig en intelligent daglicht plaatsen, maar kom… ik ben nogal gesteld op mijn uiterlijk!

Niet dat ik een schoonheidskoninginnetje ben met gekrulde wimpers en perfect gestylede lokken en bijpassende handtas, maar ik hou er van mij op te kleden, unieke kledingstukken uit te zoeken, mijn eigen stijl te exploreren en exploiteren, de kick van een geslaagde outfit en dito kapsel, de kick van te weten dat je er (voor jou doen) megaaa goed uit ziet! Ik ben daar hard met bezig, ja. Ik besteed daar veel tijd en energie aan ja… ik ben dus eigenlijk wel een giga ijdeltuit, ja. Ik geef dat grif toe. Vandaar, ik zal in deze blogpost misschien eerder oppervlakkig overkomen, maar kom, een vrouw wil af en toe ook wat. En dat ‘ook wat willen’ begint hier wat tegen te steken met die dikke buik en dikke steunkousen.

Jaja, steunkousen. Ik schreef er al één langgerekte klaagzang over, en nee, het geklaag is nog niet echt uit het lijf.

Eerst: ik ben blij met de dikke buik, de baby die gezond en wel zit te wroeten en draaien en tuimelen en groot worden. Ik ben super gelukkig dat ik dit vrijwel probleemloos mag meemaken. Medisch gezien heb ik geeeen, maar dan ook geen enkel recht van klagen. En dat besef ik elke dag opnieuw, en elk kriebeltje in de buik opnieuw, elk aaitje van Dieje Van Mij over de buik opnieuw. Ik vind mijn dikke buik ook wel mooi. Ik sta er best mee, al zeg ik het zelf. Ik kom er mee weg, met zo een zwangere buik. Maaaarrrr…

Soms voel ik me gewoon echt dik. En dan niet ‘ik heb vooraan een dikke buik met een baby erin’- dik. Maar vet, en uitpuilend, en kwabberend, en lallend, en dik, en lelijk, en walrus, en zeekoe. Alé, zo een moment van totale vatsigheid. Zeker wanneer ik hongerig ben, en de ene na de andere boterham met choco verslindt, alsnog honger heb, het brood en de choco dan maar ver weg stop, en dan denk ‘dat komt hier niet goed’. Kilo’s vliegen eraan tegen recordtijden. Dat kan toch niet enkel in die buik zitten? Je mag toch niet ‘eten voor 2’? Je moet blijven bewegen, maar 11 kilo in totaal aankomen (haha, daar zit ik al over). Elke dag fietsen, joggen, zwemmen,… Gezond eten. Veel water drinken. Nee, geen frisdrank, water!

walrus

Ik heb wel een dikke buik. Of beter: een grote buik. Hij is niet echt dik, zijnde dat hij zich tot hiertoe beperkt tot vooruit groeien. Ik heb dus vooral zo een vooruit dragende buik. Maar hij is dus aan de grote kant. Of ja, dat hoor ik toch dagelijks van kennissen, toevallige voorbijgangers, winkelbediendes, vrienden en familie. De waarschijnlijk goedbedoelde smalltalk opmerking ‘zeker dat het geen tweeling is?’ heb ik nog steeds niet goed weten pareren. Ook een ad rem antwoord op ‘amai, nog 3 maanden, dat lijkt toch al voor morgen te zijn’ heb ik voorlopig nog niet gevonden. Het blijft dan eerder bij ‘tja, veel kan ik daar niet aan doen hé. De buik groeit hoe hij wilt groeien zeker?’ Tips voor een laconiek wederwoord altijd welkom dus.

Maar mijn point: nog nooit kreeg ik zoveel opmerkingen over mijn uiterlijk. Nog nooit was ik me zo bewust van mijn uiterlijk. En nog nooit, of laat ons zeggen sinds een korte puberige periode, heb ik me de ene keer zo fantastisch mooi en de andere keer zo fantastisch lelijk gevoeld. Het doet een vrouw toch iets, precies, zo zwanger zijn.

En het vervelende is, ik heb nog nooit zo weinig controle gehad over mijn lichaam. Ok, ook weer, op de pubertijd na dan. Mijn lichaam groeit, en verandert en doet maar wat het wil. Ik kan er gewoonweg niks aan doen! Onuitputtelijke honger? Niks tegen te beginnen! Buik groeit in de richting die hij wil. Borsten dito. Aders zwellen, of je dat nu wilt of niet. Pigmentvlekken duiken op, hoeveel of hoe weinig zon je ook ziet. Striemen kan je niet tegenhouden. De navel leidt hier bij mij een geheel eigen leven en groeit gelijk precies een beetje in de verkeerde richting op de moment. Het knippen van de nagels moet ik verdrievoudigen, het wassen van de haren dan weer juist niet. Het is gewoon een rollercoaster van veranderingen, waarbij je op een ochtend voor de spiegel staat (of elke ochtend voor de spiegel staat) en denkt: uh? Ben ik dat?

En dan probeer ik mezelf te vermannen. of beter: te vervrouwen. Ik ben een vrouw! Meer dan ooit! Kijk naar die borsten, hallo kroket! Die nemen Pamela Anderson-proporties aan. Daar moet je verdorie van genieten! Huplakeetjes die decolleté-tjes! Sexyness van een heel ander soort, sexyness van het oer-soort, de vruchtbaarheid, de vrouwelijkheid ten top, de ronde vormen, de weelderige vormen,…

Wat daarna komt? Dat zien we dan wel!

 

 

 

 

Aders spatten niet enkel de benen kapot

Ja wadde… een streep door mijn rekening: spataders!

Niet alleen omdat ik hoopte een hoogzwangere en amper aangeklede zomer tegemoet te treden

(lees: ik was niet van plan veel om het lijf te hebben wanneer de temperaturen de hoogte in gaan binnenkort)

ik dacht ook dat ik niet veel meer ging moeten uitgeven aan zwangerschapskledij of andere dingen die met zwanger zijn te maken hebben…

Das buiten een paar potentiële spattende aders gerekend!

De benen worden sinds enkele weken ontsiert door kleine wirwarretjes aan rode spinnenwebjes die op zich geen kwaad kunnen, moesten ze niet dikke, vette, opzwellende aders bedekken die niet echt de goede kant lijken uit te gaan… Spataders in wording, maar niet van het leuke soort! En dan hoor je de tantes en grootmoeders: ik had dat ook! En dat is zeer pijnlijk! En dat wordt enkel erger! En dan valt het woord…. STEUNKOUSEN!

De enige, echte remedie tegen spataders en opzwellende benen… De (laat ons eerlijk zijn) af-schu-we-lij-ke steunkous!

Ok, die spataders zijn nog afschuwelijker en doen ook gewoon pijn, dus met de moed en de zware benen in de schoenen, op naar de Thuiszorgwinkel voor een gepast paar steunkousen.

spataderen

Ja wadde… dat valt me ook tegen! Die ondingen kosten stukken van mensen! 74 euro’s begot! Dat ze daar zoveeeeel geld voor durven vragen! En ja, je kan niet anders, want je wil toch ook niet nadien een operatie nodig hebben om die spataders teniet te doen? Dokken maar!

Ik mag er niet aan denken wat ik voor leuks allemaal zou kunnen kopen met 74 euro…

En daar gaat ook het ganse romantische beeld van fladderende jurkjes en luie bikini dagen, deze zomer treedt ik tegemoet gehuld in een paar dikke, stevige, zwarte steunkousen!

lightline

Zwart? Ja, zwart! Je kon ook kiezen voor vleeskleurige kousen, maar wees eerlijk: dat wordt enkel gedragen voor mensen die een bepaalde (lees: gevorderde) leeftijd hebben, of niet? Nee, vleeskleurig, dat doe ik niet. Je kon ook kiezen voor leuke, hippe, vrolijke kleurtjes, zoals groen, roos en blauw… Maar daar is de rest van mijn zwangerschapsgarderobe dan weer niet bepaald gediend mee… Nee, dan kan ik beter gaan voor neutraal zwart. Winters zwart. Saai zwart. Lelijk zwart. K*t zwart.

Het is duidelijk: veel zin heb ik er niet in!

Maar het moet gezegd worden: die verdomde zwarte, warme ondingen (die ik by the way niet zelf kan aandoen, Dieje Van Mij moet mij elke ochtend aankleden verdorie), ze helpen! Ze helpen een pak! Jongens toch! Al na een dag zag ik verschil. Mijn benen hebben er dus baat bij. Mijn ijdele zelfbeeld niet bepaald.

En alsof het nog niet genoeg is…

Ook mijn buik vertoond onderaan beginnende, opbollende spataders, wat mijn gyneacoloog de afschuwelijke zin ‘koop uzelf maar een paar extra ondersteunende onderbroeken of ge gaat daar vanonder ook spataders krijgen’ ontlokte! Ja, hallokes! Dat willen we ook niet!

Dus nu worden niet enkel mijn benen omspalkt met een paar stevige kousen, ook mijn buik heeft nu een extra laagje ondersteuning gekregen in de vorm van kei-grote, extra elastische, extra dure, en heeeel erg sexy zwangerschapsonderbroeken!

ZwangerschapsslipHuidskleur

Des ochtends voor de spiegel moet ik dan altijd een beetje lachen en huilen: een stel zwarte steunkousen en een giga vleeskleurige bomma onderbroek, ik heb me nog nooit zo oppervrouwelijk en sexy gevoeld! Haha!

Klaag, zaag, klaag,

Mijn excuses,

maar mijn portemonnee en eigenwaarde hebben me daar toch even een deuk gekregen! Daar mag je dan toch efkes eens een zaagje over placeren, vind ik dan!

 

Watermeloen buik

Haha, ik zei al dat mijn meest gemaakte antwoord op de vraag ‘Ben je zwanger?’ is: ‘Nee, ik heb gewoon een watermeloen doorgeslikt zonder te kauwen.’ Maar nu heb ik nog iets beters gevonden:

32c40d8c8157c4d9decfff7a721f01afIk heb geen watermeloen doorgeslikt, ik heb 5 maanden geleden per ongeluk een watermeloenpitje ingeslikt… En toen begon alles te groeien!

En die buik, die wordt er niet platter op!

‘Ben je zwanger?’, ‘Nee, ik heb een watermeloen ingeslikt zonder te bijten!’

Dat is mijn fantastische antwoord als iemand mij wijst op mijn giga-buik.

Ok, ok, giga, jaja, er moeten nog 4 maanden gegaan worden, giga is niet giga tot je de 9 maanden hebt bereikt. Dat besef ik ook wel. Maar voor iemand die normaal dé meest platte buik ter wereld heeft (of toch in haar dromen) is deze buik, deze fase, al redelijk giga te noemen.

Dus dacht ik: laat ik gewoon even een fotoo’tje van deze giga-buik met jullie delen? Voor hij nog giga’er dreigt te worden (wat ongeveer elke dag het geval is, naar mijn bescheiden mening)

Ms Flash_baby_zwanger_besparen_fotoshoot_mr&ms flash_mrandmsflash_flashy_wallpaper_aanstaande moeder_besparen

Eerlijkheidshalve: deze foto is ondertussen ook al weer 2 weken oud!

Nu pas ik al niet meer in dat T-shirtje, dat nog tot de ‘gewone’ (lees: niet zwangere) collectie kleding behoort. Als Dieje Van Mij ergens nog eens een fototoestel in de hand neemt op het thuisfront (zeer uitzonderlijk, dat heb je dan als je trouwt met een professionele fotograaf), dan zal ik er nog eens voor springen voor een huidige stand van buikzaken.

En dan toch ook even: dat mooie behangpapiertje dat je daar ziet schitteren op de achtergrond: Ms Flash, oftewel mijn eigenste bedrijf.

Prettige dag verder!

Privé verkoop zwangerschapskledij 23 maart, Gent

Via de super handige nieuwsbrief van stockverkoopadressen wordt ik op regelmatige basis op de hoogte gebracht van allerlei fabrieksverkopen, stockverkopen, uitverkopen en privé verkopen van allerlei artikelen gaande van kinderkledij, babyspullen, zwangerschapskledij tot keukenspullen en tuinmeubels.

Tot hiertoe heb ik nog geen enkele verkoop met een bezoekje van mijnentwege vereerd, maar op zondag 23 maart plan ik daar verander in te brengen. Dan is het namelijk een privé verkoop van zwangerschapskledij in Gent. Toevallig redelijk dicht bij mijn deur, dus best handig. En het promotekstje zegt iets van: ‘prototypes en stukken uit faillisementen aan ronde prijzen van €10 tot €45.’ Klinkt niet slecht, hé?

large_cb0181fd9a46

En aangezien mijn buik hier toch enige omvang begint te krijgen, begint ook het besef te groeien dat een aantal mooie, goed getailleerde, comfortabele T-shirts niet oninteressant zijn. Ook een buikband en een paar zwangerschapsleggings staan op mijn verlanglijstje.

Meer info over deze verkoop?

Die vind je hier!

Een verslagje van de al dan niet gedane aankopen volgt!